|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
یارب! تو دوش با که به شادی نشسته‌ای؟
کامروز بی‌غم از در ما باز جسته‌ای
از روی عشوه بند قبا را گشاده باز
وز راه شیوه طرف کله بر شکسته‌ای
سیم از میان ببرده و در کیسه ریخته
زر در کمر کشیده و بر کوه بستهای
امروز گو: شکفته مشو هیچ گل، که تو
صد گلبن شکفته و صد لاله دسته‌ای
گل نقل نیست باده بنه، کز دهان و لب
یک خانه شهد و شکر و عناب و پسته‌ای
برخیز و شمع را بنشان، یا بهل چنان
تا شمع بیندت که چنین خوش نشسته‌ای
گر دیگری ز حسرت او غصه میخورد
ای اوحدی، تو باری ازین غصه راسته‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف لحظه‌ای شادابی و سروری می‌پردازد که یاری در کنار او نشسته و حالتی عاشقانه به فضا داده است. او به زیبایی و خوشی‌های درون خود اشاره می‌کند و از زیبایی‌های طبیعی و ملایمی که در اطرافش وجود دارد، یاد می‌کند. شاعر به یار می‌گوید که در میان تمام این شادی‌ها و طراوت‌ها، غم و حسرت دیگران را رها کند و خود نیز لذت ببرد. اوحدی، به عنوان راوی، خود را از زغم دیگران آزاد می‌داند و به شادی خویش می‌پردازد.
هوش مصنوعی: ای خدا! تو دیشب با که خوش گذشته‌ای؟ امروز بدون غم از در ما رفته‌ای.
هوش مصنوعی: با ناز و عشوه، دکمه‌های قبا را باز کرده‌ای و از طریق حرکات دلربا، طرف سر را بر زمین انداخته‌ای.
هوش مصنوعی: تو به زیبایی و زینت خود پرداخته‌ای، طوری که مانند زنی با‌زر و زیورآلات گرانبها به نظر می‌رسی و خود را همچون سرکشانی بر کوه، زیبا و با وقار نشان می‌دهی.
هوش مصنوعی: امروز بگو که هیچ گلی نروید، چرا که تو خود صد باغ گل و صد دسته لاله‌ای.
هوش مصنوعی: بگو گل برای خوشامدگویی و زیبایی نیست، بگذار باده بریزند، زیرا از دهان و لب او (که به او اشاره شده) شیرینی و طعم‌های خوشمزه‌ای مانند شهد، شکر، عناب و پسته جاری است.
هوش مصنوعی: برخیز و شمع را خاموش کن یا آن‌قدر دورش کن که شمع تو را ببیند و بفهمد که چقدر زیبا نشسته‌ای.
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر حسرت او (شمع) غمگین است، اوحدی، تو به راستی از این غم بی‌نیازی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای یار بی‌وفا که ز ما برشکسته‌ای
پیوند مهر و عِقد محبت گسسته‌ای
ضایع مکن حقوقِ مودّت به هیچ حال
گر خود همه دمی‌ست که با ما نشسته‌ای
ما از تو خسته‌ایم و شکایت نمی‌کنیم
[...]
خواهد دگر به دامگهی بال بستهای
مرغ قفس شکسته‌ای از دام جَسته‌ای
صیاد کیست تا نگذارد ز هستیش
غیر از سر بریده و بال شکسته‌ای
صیدی ستاده باز که بندد گلوی جان
[...]
ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهای
غافل مشو که در ته طاق شکسته‌ای
ای زلف یار این قدر از ما کناره چیست؟
ما دل‌شکسته‌ایم و تو هم دل شکسته‌ای
امروز از نگاه تو دل آب می‌شود
[...]
دارم دلی به مهر بتان عهد بستهای
چون رنگ عاشقان به نگاهی شکسته‌ای
از خود طمع بریده‌تر از رنگ رفته‌ای
دندان به خون فشرده‌تر از زخمِ بستهای
افتاده‌ای ز گریه چو زخم فسرده‌ای
[...]
از گلشن زمانه چه گلدسته بستهای
رام که می‌شوی ز خیال که جسته‌ای
گل بی‌تکلفانه به سر می‌توان زدن
انگار کن که طرف کلاهی شکسته‌ای
رعناتر از بهاری و رنگین‌تر از گلی
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.