روز وداع گریه نه در حد دیده بود
توفان اشک تا به گریبان رسیده بود
نزدیک بود کز غم من ناله برکشد
از دور هر که نالهٔ زارم شنیده بود
دیدی که: چون به خون دلم تیغ برکشید؟
آن کس که جان به خون دلش پروریده بود
آن سست عهد سرکش بدمهر سنگدل
ما را به هیچ داد، که ارزان خریده بود
چون مرغ وحشی از قفس تن رمیده شد
آن دل، که در پناه رخش آرمیده بود
زان دردمند شد تن مسکین، که مدتی
دل درد آن دو نرگس بیمار چیده بود
روز وداع دل بشد از دست و حیف نیست
کان روز اوحدی طمع از جان بریده بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل حال عاشق را در روز وداع با معشوق وصف میکند: گریهٔ بیاندازه و نالهای که شنوندگان را نیز به ناله میآورد. شاعر از بیوفایی و سنگدلی یاری مینالد که با خون دل پرورده بودش و اکنون او را ارزان رها کرده است. دل از قفس تن گریخته و تن از درد چشمان یار بیمار شده است، و در پایان اوحدی میگوید از دست رفتن دل افسوسی ندارد، چون آن روز از جان نیز دست شسته بود.
هوش مصنوعی: در روز جدایی، گریهام بیش از اندازهٔ چشم بود؛ چنانکه توفان اشک تا یقهام رسیده و آن را خیس کرده بود.
هوش مصنوعی: هر کس از دور نالهٔ زارم را شنیده بود، نزدیک بود که از غم من خودش نیز ناله سر دهد.
هوش مصنوعی: دیدی چگونه کسی که من جانش را با خون دلم پرورده بودم، برای ریختن خون دلم شمشیر کشید؟ یعنی معشوقی که با رنج دل به او مهر ورزیدم، به من ستم کرد.
آن شخص بیوفا، سرکش، نامهربان و سنگدل از آن جهت من را بر سر هیچ رها کرد که آسان به دستم آورده بود.
هوش مصنوعی: دلی که در پناه چهرهٔ یار آرام گرفته بود، مانند پرندهای وحشی از قفس تن گریخت و رفت.
هوش مصنوعی: تن بیچارهٔ من از آن رو بیمار و دردمند شد که دل مدتی درد آن دو چشم خمار و بیمارگونهٔ یار را به جان خریده و برگرفته بود.
هوش مصنوعی: در روز جدایی دل از دستم رفت و جای افسوس نیست، زیرا اوحدی آن روز از جان خود نیز دست شسته و امید بریده بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز آمد آن نگار که از ما بریده بود
و ز هجر او قرار ز دلها رمیده بود
بر صورتیکه دیده رضوان بباغ خلد
حوری نظیر آن بت زیبا ندیده بود
زنجیر عنبرین ز سر زلف ساخته
[...]
زان پیشتر که دیده جمال تو دیده بود
نقش تو در سراچه دل بر کشیده بود
از سایه پر مگس آزرده شد رخت
بهر شکر مگر سوی آن لب پریده بود
رخسار زرد عاشق آن رخ به زر خرید
[...]
دوش آن پری ز دام رقیبان رمیده بود
صید کمند ما شده آیا چه دیده بود
در جویبار دیده ی عشاق جلوه داشت
سروی که سر ز چشمه ی حیوان کشیده بود
بر برگ گل دمیده فسون سبزه ی خطش
[...]
آن گرم خو بسوز دل ما رسیده بود
خوناب این کباب بر آتش چکیده بود
در گلستان بیاد دهان تو غنچه را
امسال باغبان همه نشکفته چیده بود
همچون چراغ روز براه تو سوختیم
[...]
دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود
با چاک پیرهن گل صبحم دمیده بود
می آید از طپیدنش آواز پای او
در موج اضطراب دلم آرمیده بود
بر پای نخل قامت وحشت خوبان نثار کرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.