آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود
میلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟
سرو و سمن به قد تو مانند و روی تو
گر سرو با کلاه و سمن در قبا بود
در پای خود کشی به ستم هر دمی مرا
بیچاره عاشقی که به دست شما بود
با این کمان و دست که ما راست، پیش تو
گر تیر بر نشانه زنیم از قضا بود
باری روا کن از دهن خویش کام من
زان پس گرم به جور بسوزی روا بود
یا زلف را مهل که کند قصد خون من
یا بوسهای بده که مرا خون بها بود
یک دم دلم ز درد تو خالی نمیشود
من دل ندیدهام که چنین مبتلا بود
گویی: به صبر چاره کن این روز عشق را
آخر به روز عشق صبوری کجا بود؟
نام دوا مبر بر عاشق، که مرگ به
رنجور عشق را که نظر بر دوا بود
گفتی: شنیدهام سخن اوحدی، عجب!
کس چشم آن نداشت که گوشت به ما بود
گر زانکه خون من بخوری از تو طرفه نیست
کان کو غم شما خورد اینش سزا بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از معشوقی سخن میگوید که زیباییاش به لاله و سرو میماند و دل عاشق را به شدت میآزارد. او از معشوق میخواهد تا با محبت خود درد او را تسکین دهد و توجهش را به او معطوف کند. عاشق در کلماتی سرشار از اندوه و انتظار از غم عشق و تحمل دردهای ناشی از محبت میگوید و به موضوع بیرحمی معشوق اشاره میکند. در پایان، اوحدی با اشاره به اینکه عشق و دردش برای او غیرقابل تحمل شده، در رویای عشق خود، از معشوق میخواهد کمی رحم کند.
هوش مصنوعی: کسی که چهرهاش مانند گل لاله زیباست و در خانهاش مانند تو جاذبهای دارد، چطور میتواند به دیدن گل و سوسن تمایل داشته باشد؟ یعنی زیبایی او به قدری است که نیازی به دیگر گلها ندارد.
هوش مصنوعی: قد و قامت تو مانند سرو و زیباییات مانند سمن است؛ حتی اگر سرو کلاهی و سمن لباسی بر تن داشته باشد، باز هم به پای تو نمیرسند.
هوش مصنوعی: این جمله نشان میدهد که شخصی در هر لحظه از عشق خود در عذاب است و به خاطر محبوبش، با مشکلات و ستمهایی که به او میشود، در حال رنج و بیچارگی است. عشق او به محبوبش به گونهای است که با هر درد و سختی که تحمل میکند، احساس بیچارگی و اسیری میکند.
هوش مصنوعی: اگر با این کمان و دستی که در اختیار داریم، به سوی تو تیر بزنیم و به هدف بزنیم، این فقط نتیجه قضا و سرنوشت ما خواهد بود.
هوش مصنوعی: از آنجا که تو برای من نوشیدنی شیرینی را با دهن خودت میکشی، از این به بعد میتوانی با ستم بر من بسوزانی، این هم به تو اجازه داده شده است.
هوش مصنوعی: اگر زلفت را مهلت بدهی تا خون من را برزمین بریزد، یا بوسهای به من بده که این بوسه به اندازهٔ خون بها برای من ارزش دارد.
هوش مصنوعی: دل من بهخاطر درد عشق تو لحظهای آرام نمیگیرد و نمیتواند از این درد رها شود. من تا به حال دلی را ندیدهام که اینگونه دچار عشق شده باشد.
هوش مصنوعی: گویی به صبر و تحمل این روزگار عاشقی بپرداز، اما آخر چگونه میتوان در روز عشق صبر کرد؟
هوش مصنوعی: عشق رنجآور است و درمان آن را نباید بر عاشق ذکر کرد، زیرا کسی که به عشق رنجور شده باشد، مرگ را بر دارو ترجیح میدهد.
هوش مصنوعی: گفتی: شنیدهام که اوحدی چه میگوید، عجیب است! هیچکس قادر نبود که پیامی از من به تو برساند.
هوش مصنوعی: اگر تو از خون من بنوشی، کار عجیبی نیست؛ زیرا کسی که غم شما را خورده، شایستهاش این است که اینطور به او پاسخ داده شود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آنکه ماندهای به طمع بر وصال خویش
نشنیده ای که عشق سراسر بلا بود
پروانهٔ ضعیف کند جان و دل نثار
تا پیش شمع یک نفس او را بقا بود
گر سال عمر من به سر آید روا بود
اندیکه سال عیش همیشه به جا بود!
پایان عاشقی نه پدیدست تا ابد
پس سال و ماه و وقت در او از کجا بود
ای وای و حسرتا که اگر عشق یک نفس
[...]
جانا ، همه خطاب تو با من جفا بود
وز من جفات را همه پاسخ وفا بود
هرگز مباد با تو جفاکار روزگار
ورچه همیشه کار تو با من جفا بود
ای نزد من ز جان و دل من عزیز تر
[...]
مولی قوام دین که بر اقلیم حلّ و عقد
کلک گره گشای تو فرمان روا بود
تر گردد از حیای کفت ابر هر زمان
وین قطره ها کزو بچکد از حیا بود
با طبع تو مثل نتوان زد ز موج بحر
[...]
اقبال را بقا نبود دل بر او مبند
عمری که در غرور گذاری هبا بود
ور نیست باورت ز من اینک تو خود ببین
اقبال را چو قلب کنی لابقا بود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.