اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۹۰
زین گونه که حال ماست ای بار خدای
گر دست نگیری تو در آییم از پای
[یا] صبر کرامت کن و تسلیم و رضا
یا صدمت قهر خویش ما را منمای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از خداوند درخواست همراهی و مدد دارد و به حال خود اشاره میکند که بدون کمک الهی، از پا درمیآید. او از خدا میخواهد که به او صبر و تحمل عطا کند و به تسلیم و رضا در برابر اراده الهی برساند. همچنین، از خدا تقاضا میکند که در صورت خشمش، او را رها نکند و به قهر خود مبتلا نکند.
هوش مصنوعی: ای پروردگار، با توجه به حال و وضعیت ما، اگر تو دست ما را نگیریم، به زودی به زمین خواهیم افتاد.
هوش مصنوعی: یا با کرامت صبر کن و تسلیم و راضی باش، یا با خشمت ما را از خود دور نکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای خالق ذوالجلال و ای بار خدای
تا چند روم در به در و جای به جای
یا خانه امید مرا در دربند
یا قفل مهمات مرا دربگشای
از بهر خدای اگر تویی سرو سرای
یکباره ز من باز مگیر ای بت پای
دیدار عزیز کردی ای بار خدای
سیمرغ نهای روی رهی را بنمای
زانگه که مرا بیافریده است خدای
هر روز فزون بود مرا دانش و رای
گر بفکندم طعنه بدگوی ز پای
بتواند کند کوه را باد ز جای
بر شعر مرا دلیست ای بار خدای
در مدح و ثنای خسرو مدح آرای
می بترکدم دل اندرین تنگی جای
از بهر خدای را دوایی فرمای
در کارگه کوزهگری کردم رای
در پایهٔ چرخ، دیدم استاد به پای
میکرد دلیر کوزه را دسته و سر
از کلهٔ پادشاه و از دستِ گدای
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.