چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش
که با هوش آیم و در سینه دزدم نیش پیکانش
به دامن چشمم از خوناب حسرت پاک می سازد
ولی گوید که خون کردی، تبسم های پنهانش
حریم دل بود منزلگه دل ها، ولی عارف
دلش در کعبه و همسایهٔ دیر است ایمانش
به زجری کشتهٔ آن غمزه گردیدم، که از خجلت
شهادت نامه ها شستند در کوثر، شهیدانش
به گاه خواب سر بر زانوی خسرو نهد شیرین
ولیکن آستین کوهکن بود مگس رانش
چه منت ها که بر خوبان نهد در پرسش محشر
چو ناحق کشتگان خویش را بینند حیرانش
چه دردی داشت، عرفی، از گریبان چاک ناکردن
دمی کز طعنه سالم داشتم امشب گریبانش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از زخم تیر معشوق و درد عشق میگوید. عاشق حتی پیکان معشوق را گرامی میدارد و شهادت خود در راه غمزهٔ او را برتر از شهادت دیگران میشمارد. شاعر با یادکرد خسرو و شیرین و فرهاد، محرومیت عاشق راستین را در برابر کامیابی رقیب نشان میدهد. در بیتی دیگر از عارفی سخن میگوید که دلش در کعبه و ایمانش همسایهٔ بتکده است. در پایان، عرفی از رنج خویشتنداری مینالد و پنهانکردن جنون عشق را دردناکتر از گریباندریدن میداند.
هوش مصنوعی: وقتی تیر معشوق را از دلم بیرون میکشم و از درد بیهوش میشوم، شربتی از لب سرخ و خندان او کجاست تا به هوش بیایم؟ میخواهم به هوش بیایم تا نوک پیکان او را پنهانی در سینهام نگه دارم و از دست ندهم.
هوش مصنوعی: لبخندهای پنهان معشوق اشک خونین حسرت را با دامن از چشمم پاک میکند، اما در همان حال گلایه میکند که دامنم را خونین کردی. یعنی مهربانی معشوق با ناز و طعنه همراه است.
هوش مصنوعی: حریم دل جایگاه همهٔ دلهاست، اما عارف چنان است که دلش در کعبه است و ایمانش همسایهٔ بتکده. یعنی عارف از مرز کفر و دین فراتر رفته است و هر دو را در خود جمع دارد.
هوش مصنوعی: با چنان رنج و عذابی کشتهٔ غمزهٔ معشوق شدم که شهیدان دیگرِ آن غمزه از شرمندگی، شهادتنامههای خود را در حوض کوثر شستند. یعنی شهادت من چنان سخت و بزرگ بود که شهادت دیگران در برابرش ناچیز شد.
هوش مصنوعی: شیرین هنگام خواب سر بر زانوی خسرو میگذارد، اما آستین فرهاد کوهکن مگسران او بود. یعنی رقیب از وصال بهره میبرد و عاشق راستین فقط خدمتگزاری میکند.
هوش مصنوعی: عاشق در بازخواست روز قیامت چه منتها که بر زیبارویان میگذارد؛ زیرا آنان میبینند که کشتگان ناحقشان هنوز هم حیران و شیفتهٔ آناناند و از آنان شکایتی نمیکنند.
هوش مصنوعی: ای عرفی، از چاکنکردن گریبان چه دردی کشیدی! امشب لحظهای که گریبان را دریده نکردم و آن را از طعنهٔ مردم سالم نگه داشتم، رنجی بزرگتر از دریدنش تحمل کردم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟
به بستان جامهٔ زربفت بدریدند خوبانش
منقش جامههاشان را کهشان پوشید فروردین
فرو شست از نگار و نقش ماه مهر و آبانش
همانا با خزان گل را به بستان عهد و پیمان بود
[...]
نبرده بوالحسن کافاق آباد است ز احسانش
علی کز همت عالی بزیبد تخت کیوانش
چو اندر بزم بنشیند همی ماه سما دانش
چو اندر صف بخواهد کین همی پیل دمان خوانش
نیاید روز کوشیدن برابر چرخ و کیوانش
[...]
سخا زریست کز همت زند رای تو بر سنگش
سخن نظمی است کز معنی دهد رای تو سامانش
ازین اندک هنر خاطر همی امید بگسستم
چو در مدح تو پیوستم هنر دیدم فراوانش
مرا دانی که آن باید که هر کو نیک شعر آید
[...]
همی جویم نگاری را که دارم چون دل و جانش
همی خواهم که یک ساعت توانم دیدن آسانش
اگر پیمان کند با من منم در خط پیمانش
وگر فرمان دهد بر من منم در بند فرمانش
نهاد اندر سرم ابری که پیدا نیست بارانش
[...]
دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش
هزاران یوسف مصرست پیدا در گریبانش
پریرویی که چون دیوست بر رخسار زلفینش
زره مویی که چون تیرست بر عشاق مژگانش
به یک دم میکند زنده چو عیسی مرده را زان لب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.