گوئی آن یار که هر دو ز غمش خستهتریم
با خبر نیست که ما در غم او بیخبریم
از خیال سر زلفش سر ما پرسوداست
این خیالست که ما از سر او درگذریم
با قد و زلف درازش نظری میبازیم
تا نگویند که ما مردم کوته نظریم
دل فکنده است در این آتش سودا ما را
وه که از دست دل خویش چه خونین جگریم
عشق رنجیست که تدبیر نمیدانیمش
وصل گنجیست که ما ره به سرش مینبریم
جان ما وعدهٔ وصلست نه این روح مجاز
تو مپندار که ما زنده بدین مختصریم
آه و فریاد که از دست بشد کار عبید
یار آن نیست که گوید غم کارش بخوریم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از غم و درد عشق سخن میگوید و احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق ابراز میکند. او میگوید که با وجود اینکه هر دو از غمش خستهاند، معشوق از رنج آنها بیخبر است. عشق را به آتش و رنجی توصیف میکند که تدبیرش در دست او نیست و وزنی از امید به وصل، اما دست نیافتنی، را احساس میکند. شاعر با حسرت به این نکته اشاره میکند که جان او در انتظار وصال است و نه این زندگی مادی، و در پایان به ناامیدی خود از درک عشق واقعی اعتراف میکند.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که آن معشوقی که هردوی ما از غم او خستهایم، از حال ما خبر ندارد و نمیداند که ما در غم او ناآگاهیم.
هوش مصنوعی: این خیال که ما از یاد او و سر زلفش بگذریم، برای ما بیفایده است، زیرا این خیال خود نشانهای از علاقهمندی و دلبستگی ماست.
هوش مصنوعی: ما به زیبایی و موهای بلندی او چشم میدوزیم تا به کسی نگوید که ما آدمهای با نظر کوتاه هستیم و زیبایی را نمیشناسیم.
هوش مصنوعی: دل ما در آتش عشق سوخته است و از این وضعیت ناراحتیم. وای به حال ما که چگونه از درد دل خود رنج میبریم.
هوش مصنوعی: عشق، درد و رنجی است که ما نمیدانیم چگونه با آن کنار بیاییم و به وصال، گنجی دست پیدا میکنیم که راهی به آن نداریم.
هوش مصنوعی: جان ما قرار است به وصال محبوب برسد، نه اینکه این زندگی ظاهری و فانی را بپنداری که ما فقط به همین زندهایم.
هوش مصنوعی: عبید با آه و فریاد میگوید که کار او به پایان رسیده است و یار او آنقدر بیوفاست که نمیتوانیم غم او را بخوریم و برایش دلسوزی کنیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خیز بترویا! تا مجلس زی سبزه بریم
که جهان تازه شد و ما ز جهان تازهتریم
بر بنفشه بنشینیم و پریشیم خطت
تا به دو دست و به دو پای بنفشه سپریم
چون قدح گیریم از چرخ دو بیتی شنویم
[...]
پسرا تا به کف عشوهٔ عشق تو دریم
از بد و نیک جهان همچو جهان بیخبریم
عقل ما عشق تو گر کرد هبا شاید از آنک
بیغم عشق تو ما عقل به یک جو نخریم
نظری کرد سوی چهرهٔ تو دیدهٔ ما
[...]
ای سنایی تو کجایی که به خون تو دریم
تا به نیمور هجا نفحه شعرت بدریم
هرکجا شعر تو یابیم نقیصه بکنیم
ور ترا نیز بیابیم، به . . . ن در ببریم
اندبار از تو و دیوانه عطیه کل و کور
[...]
وقت آن است کز این دار فنا درگذریم
کاروان رفته و ما بر سر راه سفریم
زاد ره هیچ ندانیم چه تدبیر کنیم
سفری دور و دراز است ولی بیخبریم
پدر و مادر و فرزند و عزیزان رفتند
[...]
سدّ اسلام شکسته شد و ما بیخبریم
رکن دین جای تهی کرده و ما می نگریم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.