اگر چه رفتی و کشتی ز دوریت ما را
بیا که جز تو نخواهیم خونبها یارا
نظر ز صورت زیبا بگو بپوشاند
کسیکه گفت بپوشان جمال زیبا را
بجز نیاز ز رعنا قدان نخواهی دید
اگر بناز دهی جلوه قد رعنا را
کسیکه کشتی آسودگی بساحل راند
هراس و وهم چه داند غریق دریا را
اگر چه فرقت یوسف ز غصه کردش پیر
دوباره ساخت جوان وصل او زلیخا را
همان ربود دل و دین ز وامق بیدل
که داد حسن و بلاغت عذار عذرا را
نظر ز دیده خالد هم او کند بر خویش
که ساخت آینه روی خویش سلما را
گرم ز دست نیاید که بوسم او را دست
چه نور به که زنم بوسه آن کف پا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از دوری یار گلایه میکند و او را تنها خونبهای خود میداند. سپس با نمونههای یوسف و زلیخا، وامق و عذرا و خالد و سلما نشان میدهد که زیبایی معشوقان و دلدادگی عاشقان هر دو جلوهٔ یک حقیقت است که هم زیبایی میبخشد و هم از چشم عاشق در خود مینگرد. غزل با فروتنی پایان مییابد: اگر بوسیدن دست یار ممکن نیست، بوسیدن کف پایش بهتر است.
هوش مصنوعی: ای یار، هرچند رفتی و ما را با دوری خود کشتی، بازگرد؛ چون ما خونبهایی جز خود تو نمیخواهیم.
هوش مصنوعی: به کسی که میگوید زیباییات را بپوشان، بگو اول خودش چشم از چهرهٔ زیبا ببندد؛ یعنی پوشاندن جمال ممکن نیست، و اگر توانی دارد خودش نگاه نکند.
هوش مصنوعی: اگر قامت رعنای خود را با ناز جلوه دهی، از همهٔ خوشقامتان جز نیاز و فروتنی در برابر خود نخواهی دید.
هوش مصنوعی: کسی که کشتی آسایش خود را به ساحل رسانده است، از ترس و نگرانی کسی که در دریا غرق میشود چه خبر دارد؟ یعنی آسودهحال درد عاشق گرفتار را نمیفهمد.
هوش مصنوعی: هرچند دوری از یوسف زلیخا را از اندوه پیر کرد، وصال یوسف دوباره او را جوان ساخت.
هوش مصنوعی: همان کسی که به رخسار عذرا زیبایی و رسایی بخشید، دل و دین را از وامق دلباخته ربود؛ یعنی معشوق حقیقی هم زیباییبخش است و هم دلرُبا.
هوش مصنوعی: همان کسی که روی سلما را آینهٔ جمال خود ساخت، از چشم خالد عاشق به خودش نگاه میکند؛ یعنی هم ناظر و هم منظور در حقیقت خود اوست.
هوش مصنوعی: نورعلی میگوید: اگر از دستم برنمیآید که دست او را ببوسم، چه بهتر که بر کف پایش بوسه بزنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دو زلف تو صنما عنبر و تو عطاری
به عنبر تو همی حاجب اوفتد ما را
مرا فراق تو دیوانه کرد و سرگردان
ز بهر ایزد دریاب مر مرا یارا
بمان بر تن من زلف عنبرینت که هست
[...]
اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را
بریز خون دل آن خونیان صهبا را
ربودهاند کلاه هزار خسرو را
قبای لعل ببخشیده چهره ما را
به گاه جلوه چو طاووس عقلها برده
[...]
اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسّر نمیشود ما را
تو را در آینه دیدن جمالِ طَلعتِ خویش
بیان کند که چه بودهست ناشکیبا را
بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم
[...]
به سرنمی شود از روی شاهدان ما را
نشاط و خوش دلی و عشرت و تماشا را
غلام سیم برانم که وقت دل بردن
به لطف در سخن آرند سنگ خارا را
به راستی که قبا بستن و خرامیدن
[...]
زمانه حله نو بست روی صحرا را
کشید دل به چمن لعبتان رعنا را
هوای گل ز خوشی یاد می دهد، لیکن
چه سود چون تو فرامش نمی شوی ما را
ز سرو بستان چندین چه می پرد بلبل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.