روا مدار که با خنجر ستم ما را
بقول مدعیان بیگنه کشی یارا
چو گل ز ناخن حسرت مکن دلم را ریش
بخار شانه مزن طره سمن سارا
ندانم از چه سبب خون من بساغر ریخت
لبت که زنده کند از دمی مسیحا را
به یک نظاره بر آید هزار دل از جای
بهر کجا که دهی جلوه روی زیبا را
همین نه ماه ز روی تو منفعل گردید
که قامت تو خجل کرد سرو رعنا را
اگر بکعبه درآئی و گر روی در دیر
عبید خویش کنی جمله شیخ و ترسا را
سوادی از خط سبزت نوشته خانه نور
که گشته کحل بصر چشمهای بینا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل عاشقانه از معشوق میخواهد به سخن مدعیان او را بیگناه نکشد و دلش را نیازارد. سپس زیبایی معشوق را میستاید: لبی که مرده را زنده میکند اما خون عاشق را میریزد، رویی که هزار دل را بیقرار میکند و ماه و سرو را شرمنده میسازد، و جلوهای که شیخ و ترسا را یکسان بندهٔ خود میکند. در پایان، شاعر با تخلص خود شعرش را نسخهای از خط سبز معشوق میداند که سرمهٔ چشم بینایان شده است.
هوش مصنوعی: ای یار، روا مدان که به حرف بدگویان و مدعیان، ما را بیگناه با خنجر ستم بکشی.
هوش مصنوعی: دلم را مانند گل با ناخن حسرت زخمی مکن، و گیسوی خوشبوی یاسمنمانندت را با دندانههای خارمانند شانه مزن؛ چون دل من در آن گیسو بند است و از شانهزدن آن آزرده میشود.
هوش مصنوعی: نمیدانم چرا لب تو که با یک دم حتی مسیح را زنده میکند، خون مرا در جام ریخت؛ یعنی لب جانبخش تو چرا قصد جان من کرد.
هوش مصنوعی: هر جا که روی زیبایت را جلوه دهی، با یک نگاه هزار دل از جا کنده میشود و بیقرار میگردد.
هوش مصنوعی: تنها ماه نیست که از زیبایی رویت شرمنده شد؛ قامت تو سرو خوشقد را نیز خجالتزده کرد.
هوش مصنوعی: اگر به کعبه بروی یا به دیر و بتکده، همهٔ شیخان مسلمان و ترسایان را بندهٔ خود میکنی؛ زیبایی تو مرز دین و آیین نمیشناسد.
هوش مصنوعی: قلم نورعلی (شاعر) رونوشتی از خط سبز رخسار تو نوشته است که سیاهی آن سرمهٔ چشمان بینا شده است؛ یعنی این شعر در وصف تو، روشنیبخش چشم اهل بصیرت است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دو زلف تو صنما عنبر و تو عطاری
به عنبر تو همی حاجب اوفتد ما را
مرا فراق تو دیوانه کرد و سرگردان
ز بهر ایزد دریاب مر مرا یارا
بمان بر تن من زلف عنبرینت که هست
[...]
اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را
بریز خون دل آن خونیان صهبا را
ربودهاند کلاه هزار خسرو را
قبای لعل ببخشیده چهره ما را
به گاه جلوه چو طاووس عقلها برده
[...]
اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسّر نمیشود ما را
تو را در آینه دیدن جمالِ طَلعتِ خویش
بیان کند که چه بودهست ناشکیبا را
بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم
[...]
به سرنمی شود از روی شاهدان ما را
نشاط و خوش دلی و عشرت و تماشا را
غلام سیم برانم که وقت دل بردن
به لطف در سخن آرند سنگ خارا را
به راستی که قبا بستن و خرامیدن
[...]
زمانه حله نو بست روی صحرا را
کشید دل به چمن لعبتان رعنا را
هوای گل ز خوشی یاد می دهد، لیکن
چه سود چون تو فرامش نمی شوی ما را
ز سرو بستان چندین چه می پرد بلبل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.