چو لطف کردی و برداشتی به اعزازم
قبول کردهای ای دوست رد مکن بازم
مکن ز یار به آزار ترکِ دلداری
چو برگرفتی و بنواختی می اندازم
چنان ضعیف شدم در فراقِ تو که به جهد
ز اندرون به دهان برنیاد آوازم
چنان ز شوقِ تو مستغرقم که از حیرت
دمی ز فکرِ تو با خویشتن نپردازم
مگر موافق رایِ تو نیست می خوردن
که مست می شوم و فاش می شود رازم
چه می کنم نخورم ترکِ دُردِ می کردم
همان به است که با دردِ خویشتن سازم
نزاریِ توام آخر اگر چه هیچ نیام
ولی به قهر مرانم به لطف بنوازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد حالا که او را با لطف پذیرفته و نواخته، دوباره از خود نراند. سپس از ناتوانی در فراق و غرق بودن در فکر معشوق میگوید. چون گمان میکند بادهنوشی و فاش شدن رازش معشوق را رنجانده، از می دست میکشد و تصمیم میگیرد با درد خود بسازد. در پایان با فروتنی میگوید هرچند هیچ است، از آنِ معشوق است و از او نوازش میخواهد، نه قهر.
هوش مصنوعی: ای دوست، حالا که لطف کردی و مرا با احترام بالا بردی و پذیرفتی، دوباره مرا از خود نران.
هوش مصنوعی: با آزردن یار، دلجویی از او را رها مکن. حالا که مرا از زمین برداشتی و نوازش کردی، دیگر مرا بر زمین مینداز.
هوش مصنوعی: در دوری تو چنان ناتوان شدهام که صدایم بهزحمت از درونم به دهانم میرسد.
هوش مصنوعی: چنان غرق شوق تو هستم که از سرگشتگی، حتی لحظهای از فکر تو فارغ نمیشوم تا به خودم بپردازم.
هوش مصنوعی: گویا بادهنوشی من به میل تو نیست، چون مست میشوم و راز عشقم آشکار میشود.
هوش مصنوعی: چه کنم؟ دیگر نمینوشم و دُرد شراب را کنار گذاشتم. بهتر است با درد خودم بسازم. شاعر میان «دُرد» و «درد» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: من، نزاری، با آنکه هیچ و ناچیزم، سرانجام از آنِ تو هستم. پس مرا با خشم از خود مران و با لطف نوازشم کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
محیط کفا ابر سروران به هر موضع
به یاد نامه تو گردنی برافرازم
اگر ز آب رضای تو بینصیب شوم
ز تاب آتش دل شمعوار بگدازم
به روی عادت میخواستم که چون شعرا
[...]
کجا روم که کمند تو میکشد بازم
ضرورت است که با دیگری نمیسازم
چه میکنم به هوای دگر که مرغ توام
بدین طرف به طرب جان خویش در بازم
کبوتری که ز شهر تو نامهای آرد
[...]
به زخمِ تیرِ ملامت سپر نیندازم
ز رویِ بازی منگر که عشق می بازم
به غیرِ خانه بر انداز هر بنا که نهم
به هرزه بر گذرِ سیل خانه می سازم
خوش است خانه ی ابرو و تختِ پیشانی
[...]
نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم
به مویههایِ غریبانه، قِصه پردازم
به یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زار
که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم
من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب
[...]
نماز شام غریبان چو گریه آغازم
به مویههای غریبانه قصه پردازم
به یاد مهدی هادی چنان بگریم زار
که راه و رسم فراق از جهان براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.