دوش آمدی و خرمن ما آتشی زدی
امشب بیا و باز رهان بازم از خودی
خالی کنیم خانه ز بهرِ نزولِ دوست
لابد برون شود همه چون تو درآمدی
عشقِ تو آمد و رگِ مجنون فروگذشت
اینجا چه جای عاقلی و جایِ بخردی
لیلی و یک کرشمه و سد طعنه ی حسود
ماییم و هیچ چون همه یک بار بستدی
دل در غمِ تو بستم و نگشاد از تو هیچ
مهرِ تو برگرفتم و در خونِ من شدی
آری نزاریا تو همه نیک بین نه بد
ور عاشقی نُطُق مزن از نیکی و بدی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد که مانند دیشب بیاید و او را از خودی رها کند، و میگوید با آمدن دوست هیچ چیز دیگری در دل نمیماند. با یادکرد لیلی و مجنون نشان میدهد که در عشق جای عقل نیست و معشوق همه چیزش را گرفته و حتی قصد جانش را کرده است. در پایان، نزاری به خود اندرز میدهد که همه چیز را نیک ببیند و عاشق از نیک و بد سخن نگوید.
هوش مصنوعی: دیشب آمدی و هستیِ مرا مانند خرمنی به آتش کشیدی. امشب هم بیا و دوباره مرا از خودم و از خودبینی رها کن.
هوش مصنوعی: خانهٔ دل را برای آمدنِ دوست خالی میکنیم، چون وقتی تو وارد شوی ناچار هر چیز دیگری باید بیرون برود. یعنی در دلی که جای معشوق است، جای غیر نیست.
هوش مصنوعی: عشق تو آمد و در رگهای مجنون جاری شد. با چنین عشقی دیگر جای عقل و خردمندی نیست.
هوش مصنوعی: لیلی از یک ناز و کرشمه بهره داشت و از حسودان صد طعنه میشنید، اما برای ما هیچ نمانده است، چون تو همه چیزمان را یکباره گرفتی.
هوش مصنوعی: دل به غم تو بستم، اما از تو هیچ گرهی گشوده نشد و نتیجهای نگرفتم. محبت تو را پذیرفتم و تو در پی ریختن خون من برآمدی.
هوش مصنوعی: آری، ای نزاری، همه چیز را نیک ببین، نه بد. و اگر عاشقی، از نیکی و بدی سخن مگو، زیرا عاشق از این داوریها فراتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گفتم همی چه گوئی ای هیز گلخنی
گفتا که چه شنیدی ای پیر مسجدی
گفتم یکی که مسجدیم چون نه غرمنم
گفتا تو نیز هم نه چنین پیر زاهدی
گفتم پلید بینی، لنگی بزرگ پای
[...]
آنی که بر خیار جهان سید آمدی
بردست دست نیکی تو پای هر بدی
خورشید را رفیع همی گفت رای تو
خورشید گفت هر چه مرا گفته ای خودی
گویی خدای بر تو همه فضل عرضه کرد
[...]
ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی
در ده شراب لعل ز جام زبرجدی
می ده به روی شاهد مهوش که این بود
سرمایه سعادت و اقبال سرمدی
می چیست جذب عشق که بد را و نیک را
[...]
شد موهبت جناب هنر را ز کتم غیب
پوری پسنده باز ز الطاف ایزدی
مامش از آن محمد جعفر نهاد نام
کش دید بوی جعفر و خوی محمدی
راندم بیان به روز مهش با هنر که باد
[...]
ای دل که بنده در نفس مقیدی
آزاده مؤید و حبس مؤبدی
بشکن قفس که باز سفید مؤیدی
در جو خویش صاحب سلطان سوددی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.