دادم بغمت شادی این هر دو جهان را
گر عشق نباشد که کشد بار گران را
در روی تو بگشود نظر آنکه فروبست
از کار جهان دست و دل و چشم و زبان را
از دیده همی اشک فشانم که توان دید
در آب روان سایه ی آن سرو روان را
ای بادِ بهاری زقدومش خبری گوی
تا خاک فشانم بسر اندوه جهان را
ساقی بده از آن می باقی قدحی باز
تا فاش کنم باقی این راز نهان را
نطرب بسرا آیتی از رحمت خاصش
تاره سوی فردوس دهم دوزخیان را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل شادی دو جهان را با غم عشق یار عوض کرده و میگوید تنها کسی روی یار را میبیند که از کار دنیا دل بکند. اشک خود را آینهای برای دیدن قامت یار میداند و از باد بهاری خبر آمدن او را میخواهد. در پایان از ساقی شراب جاودان و از مطرب سرودی از رحمت یار میطلبد تا راز عشق را فاش کند و حتی دوزخیان را به بهشت امیدوار سازد.
هوش مصنوعی: شادی هر دو جهان را دادم و به جای آن غم عشق تو را برگزیدم. اگر عشق نباشد، چه کسی میتواند این بار سنگین را به دوش بکشد؟
هوش مصنوعی: تنها کسی چشم به دیدار روی تو گشود که دست و دل و چشم و زبان خود را از کارهای دنیا بست و از آنها برید.
هوش مصنوعی: پیوسته از چشمانم اشک میریزم، چون در آبِ روان میتوان سایه و عکسِ آن قامتِ خرامانِ سروگونه را دید. یعنی اشکِ روان آینهٔ دیدار یار میشود.
هوش مصنوعی: ای نسیم بهاری، از آمدن یار خبری بیاور تا با شادی آن، بر سر اندوه جهان خاک بپاشم و غم را خوار و نابود کنم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، باز جامی از آن شراب جاودان به من بده تا باقی این راز پنهان را آشکار کنم. شاعر میان «باقی» به معنای جاودان و «باقی» به معنای بقیه بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای مطرب، آیهای از رحمت ویژهٔ او را بخوان تا دوزخیان را به سوی بهشت راه بنمایم. یعنی وصف رحمت یار چنان امیدبخش است که گناهکاران را هم رستگار میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خواهی که نیاری به سوی خویش زیان را
از گفتن ناخوب نگهدار زبان را
گفتار زبان است ولیکن نه مرا نیز
تا سود به یک سو نهی از بهر زیان را
گفتار به عقل است، که را عقل ندادند؟
[...]
ای شاه! تویی شاه، جهان گذران را
ایزد به تو دادهست زمین را و زمان را
بردار تو از روی زمین قیصر و خان را
یک شاه بسنده بود این مایه جهان را
آسان گذران کار جهان گذران را
زیرا که جهان خواند خردمند جهان را
پیراسته می دار به هر نیکی تن را
آراسته می خواه به هر پاکی جان را
میدان طمع جمله فرازست و نشیب است
[...]
نوروز جوان کرد به دل پیر و جوان را
ایام جوانی است زمین را و زمان را
هر سال در این فصل برآرد فلک از خاک
چون طبع جوانان جهان دوست جهانرا
گر شاخ نوان بود ز بی برگی و بی برگ
[...]
آراست جهاندار دگرباره جهان را
چو خلد برین کرد، زمین را و زمان را
فرمود که تا چرخ یکی دور دگر کرد
خورشید بپیمود مسیر دوران را
ایدون که بیاراست مر این پیر خرف را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.