بازم از این واقعۀ دشت بلا یاد آمد
خرمن صبر و ثباتم همه بر باد آمد
در شگفتم ز چه در هم نشد اجزای وجود
زان همه ضعف که بر علّت ایجاد آمد
آه از آندم که شه دین بهزاران تشویش
بر سر قاسم ناکام بامداد آمد
دیدکاغشته تنش چونگل سیراب بخون
آهش از آتش اندوه زبنیاد آمد
که بزانو سر حسرت که مر این صید ضعیف
بچه جرمی هدف ناوک صیاد آمد
که بدندان لب حیرت که گه جلوه گری
چشم زخمی که بر این حسن خدا داد آمد
پس چو جان پیکرش از لطف در آغوش کشید
رو بسوی حرم آورد و بفریاد آمد
کایعروس حسن از بخت شکایت منما
حجلۀ حسن بیارای که داماد آمد
نیر از خاک در شاه مکش روی نیاز
کانکه شد حلقه بگوش درش آزاد آمد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مرثیه در سوگ قاسم بن حسن در کربلاست. شاعر از یادآوری دشت بلا بیتاب میشود و صحنهٔ آمدن امام حسین بر بالین قاسمِ خونآلود و حسرت و حیرت او را وصف میکند. اوج شعر آنجاست که امام پیکر قاسم را به سوی حرم میبرد و به عروسش میگوید حجله را بیاراید که داماد آمد. در پایان، نیر خود را به ماندن بر درگاه امام و بندگی او فرامیخواند.
هوش مصنوعی: باز هم این رخداد دشت کربلا (دشت بلا) به یادم آمد و همهٔ صبر و استواریام مانند خرمنی بر باد رفت.
هوش مصنوعی: در شگفتم که چرا اجزای جهان هستی از هم نپاشید، با آن همه ناتوانی و رنجی که بر امام حسین، که سبب آفرینش است، وارد شد.
هوش مصنوعی: افسوس از آن لحظهای که شاه دین، امام حسین، با پریشانی و نگرانی فراوان برای یاری بر بالین قاسمِ ناکام آمد.
هوش مصنوعی: دید که تن قاسم مانند گل شاداب، به خون آغشته شده است، و آهی از آتش اندوه از ژرفای جانش برآمد.
هوش مصنوعی: گاهی از حسرت سر بر زانو مینهاد و میگفت این شکارِ ناتوان به چه گناهی نشانهٔ تیر صیاد شد.
هوش مصنوعی: گاهی از حیرت لب به دندان میگزید که در هنگام جلوهگری، چه چشمزخمی به این زیبایی خدادادی رسید.
هوش مصنوعی: سپس پیکر قاسم را با مهربانی مانند جان در آغوش گرفت، رو به سوی خیمههای حرم کرد و فریاد برآورد.
هوش مصنوعی: گفت: ای عروسِ حسن، از بخت گله مکن؛ حجلهٔ زیبایی را بیارای که داماد آمد. اشاره به روایت عروسی قاسم در کربلاست و این سخن تلختر میشود چون داماد پیکری خونین است.
هوش مصنوعی: نیر، روی نیاز و بندگی را از خاک درگاه شاه (امام حسین) برمدار، زیرا هر که حلقهٔ بندگی این درگاه را در گوش کرد آزاد و رستگار شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
از من اکنون طمعِ صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد
باده صافی شد و مرغانِ چمن مست شدند
[...]
عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید
کوه غم بر دلم از محنت فرهاد آمد
بانگ زنجیر نهادند لقب بی خبران
آهن از ناله مجنون چو به فریاد آمد
گر نه شمشاد گل اندام من از باغ گذشت
[...]
دوشم از سوز فنا با قد خم یاد آمد
شمع در گریه شد و چنگ به فریاد آمد
با همه سنگدلی رحم کنی گر دانی
کز غم هجر توام دوش چه بیداد آمد
رسم تاراج خرابی چو بدید ابر بهار
[...]
تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمد
هر سر موی مرا نام خدا یاد آمد
چون دل از دامن صحرای جنون بردارم؟
که سرابم به نظر موج پریزاد آمد
در دل سخت تو بیرحم ندارد تأثیر
[...]
عشق سرکش، به فغان، زین دل ناشاد آمد
این سپندی ست کزو شعله به فریاد آمد
تهمت آلودهٔ عیشیم، که گلشن زادیم
پر و بالی نگشودیم که صیاد آمد
طفل خامیم و ستمکاری ایام ،به ما
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.