از حد گذشت جلوه فروهل نقاب را
زین تیره روز تر مپسند آفتاب را
معذورمی ایصنم همه گر تندی است وجور
مستی و از خطا نشناسی صواب را
میگفت دل چو میزدمش بوسه بر دهان
باید کشید تلخی این شکر اب را
تا شست چشم مست تو تیر و کمان گرفت
از چشم فتنه برد تمنای خواب را
گفتم میانه دولت چیست گفت هیچ
ای من ببوسم آن لب شیرین جواب را
بردی چو هوش من ز سر ایدوست دستگیر
دانی که اختیار نباشد خراب را
هرگز درم درآید و پندارمش که اوست
چون تشنه ای که آب شمارد سراب را
رشگ آیدم که افتد از او سایه بر زمین
ای آسمان دریچه به بند آفتاب را
زاهد ز ذوق حور برقص است و در نماز
دیگر مگو که عشق نباشد دواب را
نیر شکیب از او بتغافل توان نمود
از یاد تشنه گر بتوان برد آب را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوقی شکوه دارد که زیباییاش خورشید را شرمنده کرده و تندی و ستمش را به حساب مستی او میگذارد. شاعر از چشم فتنهانگیز، لب شیرین و کمر باریک یار سخن میگوید و بیقراری و انتظار خود را به تشنهای فریبخورده از سراب تشبیه میکند. در میانه، زاهد را که از شوق حوران در نماز به رقص آمده به ریشخند میگیرد و در پایان میگوید صبر از معشوق همانقدر ناممکن است که فراموش کردن آب برای تشنه.
هوش مصنوعی: جلوهگریات از اندازه گذشته است؛ نقاب را فرو بینداز و روا مدار که خورشید از این بیشتر در برابر روی تو بیفروغ و سیاهبخت شود.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، اگر همهاش تندی و ستم است تو را معذور میدارم؛ زیرا مستی و درست را از نادرست بازنمیشناسی.
هوش مصنوعی: وقتی بر دهان یار بوسه میزدم، دل میگفت: برای این لبِ شیرین باید تلخیِ سخن و رفتارش را هم تحمل کرد.
هوش مصنوعی: از وقتی انگشتِ چشم مست تو تیر و کمان به دست گرفت، فتنه هم دیگر خواب به چشمش نیامد؛ یعنی چشم تو چنان فتنهانگیز است که آشوب همیشه بیدار است.
هوش مصنوعی: از یار پرسیدم کمرت چیست، گفت هیچ؛ یعنی کمرش از باریکی گویی وجود ندارد. شاعر میگوید کاش آن لبی را که چنین پاسخ شیرینی داد ببوسم.
هوش مصنوعی: ای دوست، چون هوش را از سرم ربودی، خودت دستم را بگیر؛ میدانی که آدمِ مست و از خود بیخود اختیاری از خود ندارد.
هوش مصنوعی: هرگاه کسی از درم وارد شود گمان میکنم اوست؛ مانند تشنهای که سراب را آب میپندارد.
هوش مصنوعی: از اینکه سایهٔ او بر زمین بیفتد رشک میبرم؛ ای آسمان، پنجره را بر خورشید ببند تا بر او نتابد و سایهاش بر خاک نیفتد.
هوش مصنوعی: زاهد در نماز از شوق حوریان بهشت به رقص آمده است؛ پس دیگر نگو که چارپایان عشق ندارند. به طعنه میگوید عشق زاهد به حور، عشقی حیوانی و نفسانی است.
هوش مصنوعی: ای نیّر، تنها در صورتی میتوان با بیاعتنایی از او صبر پیشه کرد که بتوان آب را از یاد تشنه برد؛ یعنی چنین شکیبی ناممکن است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بر عقاب کرده تقدم ثواب را
وی بر خطا گزیده طریق صواب را
در مستی ار ز بنده خطایی پدید شد
مست از خطا نگردد واجب عقاب را
گر در گذاری از تو نباشد بسی دریغ
[...]
ساقی کمی قرین قدح کن شراب را
مطرب یکی به زخمه ادب کن رباب را
جام از قیاس آب و می از جنس آتش است
ساقی نثار مرکب آتش کن آب را
بفکن مرا به باده و مست و خراب کن
[...]
گر ماهِ من برافکنَد از رخ نقاب را
برقع فروهلد به جمال آفتاب را
گویی دو چشمِ جادویِ عابدفریبِ او
بر چشمِ من به سِحر ببستند خواب را
اوّلنظر ز دست برفتم عنانِ عقل
[...]
دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را
مشکن به ناز، سلسلهٔ مشک ناب را
بی جرم اگرچه ریختن خون بود وبال
تو خون من بریز ز بهر ثواب را
بوی وصال در خور این روزگار نیست
[...]
زان پیش کاتصال بود خاک و آب را
عشق تو خانه ساخته بود این خراب را
مهر رخت ز آب و گل ما شد آشکار
پنهان به گل چگونه کنند آفتاب را؟
تا کفر و دین شود، همه یک روی و یک جهت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.