مرغ عرشیم و قاف خانه ماست
کن فکان فرش آشیانه ماست
جعد مشکین و زلف وجه الله
دام دل عین و خال دانه ماست
ای فسوسی دم از فکوک مزن
ذات حق فارغ از فسانه ماست
زان حرام است با تو می خوردن
کاین شراب از شرابخانه ماست
بی نشان ره به ذات حق نبرد
کان نشان سی و دو نشانه ماست
گر طلبکار ذات یزدانی
وجه بی عذر و بی بهانه ماست
آتش کفر سوز و شرک گذار
نار توحید یکزبانه ماست
آنچه اشیا وجود از او دارد
گوهر بحر بی کرانه ماست
نام صوفی مبر که آن دلبر
فارغ از فش و ریش و شانه ماست
تن تنانای ما الف لام است
مست عشقیم و این ترانه ماست
چون نسیمی همه جهان امروز
سرخوش از باده شبانه ماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی بر پایهٔ باورهای حروفیه سروده شده است. شاعر خود را مرغ عرش و برتر از هستی میداند و چهره و زلف و خال یار را وجه خدا و همان سیودو نشانهٔ حق معرفی میکند. از نامحرمان و ظاهرپرستان و صوفیان ظاهربین فاصله میگیرد و شراب معرفت را خاصِ اهل راز میشمارد. در پایان ادعا میکند که جهان همچون نسیمی از بادهٔ شبانهٔ او سرمست است.
هوش مصنوعی: ما پرندهٔ عرش الهی هستیم و کوه قاف خانهٔ ماست. همهٔ آفرینش که با فرمان «کن» پدید آمد، فرشِ زیر آشیانهٔ ماست؛ یعنی جایگاه ما برتر از همهٔ هستی است.
هوش مصنوعی: گیسوی سیاه و خوشبو و زلفِ یار همان وجه خداست. چشم یار دامِ دل است و خالش دانهای است که ما را به دام میکشد. این بیت به باور حروفیان اشاره دارد که خطوط چهره را نشانهٔ حق میدانستند.
هوش مصنوعی: ای کسی که ریشخند میکنی، از اینگونه سخنان دم مزن. ذات حق از افسانهها و گفتههای ما بینیاز و برتر است.
هوش مصنوعی: باده نوشیدن با تو روا نیست، زیرا این شراب از میخانهٔ ماست. یعنی این شرابِ معرفت تنها از آنِ اهل راز است و نامحرم را در آن بهرهای نیست.
هوش مصنوعی: بینشانه نمیتوان به ذات حق راه برد، و آن نشانه همان سیودو نشانهٔ ماست. این سخن اشاره به سیودو حرف در اندیشهٔ حروفیه دارد که در چهرهٔ آدمی نمایان میدانستندش.
هوش مصنوعی: اگر جویای ذات خداوندی، وجه حق بیهیچ عذر و بهانهای همین چهرهٔ ماست.
هوش مصنوعی: آتش یگانهپرستیِ ما که تنها یک زبانه دارد، کفر را میسوزاند و از شرک میگذرد و آن را پشت سر میگذارد.
هوش مصنوعی: آن حقیقتی که همهٔ چیزها هستی خود را از آن دارند، گوهرِ دریای بیکرانهٔ وجود ماست.
هوش مصنوعی: از صوفیگری نام مبر، زیرا آن معشوق از ظاهرسازیهای ما بینیاز است و به کاکل و ریش و شانه زدنِ ما کاری ندارد.
هوش مصنوعی: زمزمه و آوازی که سر میدهیم «الف لام» است، یعنی رمز حروف. ما سرمست عشقیم و این ترانهٔ ماست.
هوش مصنوعی: امروز همهٔ جهان، مانند نسیمی، از بادهٔ شبانهٔ ما سرخوش و مست است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای کریمی که دام منت را
کرم و بخشش تو دانه ماست
بهمه وقت چون فرو مانیم
کف زربار تو خزانه ماست
گر بخدمت همیرود تقصیر
[...]
از تو ما را شکایتی ست لطیف
وان نه از تست از زمانه ماست
این چه می بود کم فرستادی
که همه شهر پرفسانه ماست
اگر آن را شراب باید خواند
[...]
دل ما گنج و گنجخانهٔ ماست
گوشهٔ جان ما خزانهٔ ماست
نغمهٔ بلبلان گلشن عشق
صفت صوت خوش ترانهٔ ماست
در خرابات عشق شب تا روز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.