ای که نگذشتی ز رویش بر صراط مستقیم
تا ابد مردود و گمراهی چو شیطان رجیم
«خالدین » خال سیاهش دان و جنت «وجهه »
تا ببینی حسن حق در جنت آباد نعیم
گر ز «الرحمن عل العرش استوی » داری خبر
از در طه درآ ای طالب رب رحیم
گر تو هستی از بنی آدم بگو با من که چون
هست آدم باء بسم الله الرحمن الرحیم
مؤمن است آیینه مؤمن ببین گر مؤمنی
در هوالمؤمن جمال دوست، تا باشی سلیم
در جهان از امر و خلق و کن فکان و هرچه هست
آدم است آیینه ذات خداوند قدیم
گر نبودی مظهر ذات خدا، آدم کجا
مستحق «اسجدوا» گشتی ز علام علیم
آتش رخسار آدم بود بی روی و ریا
آن که می گفت از درخت انی اناالله با کلیم
خلعت «لاخوف » درپوش از «هوالفضل المبین »
تا به حق ره یابی و ایمن شوی از خوف و بیم
مصحف حق است رویش چشم و ابرو سوره ها
قامت و زلف و دهانش چون الف لام است و میم
بر نسیمی چون ز فضل حق در جنت گشود
میخورد با حور و غلمان سلسبیل از جام سیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بیانی حروفی از این اندیشه است که انسان، و بهویژه چهرهٔ یار، جلوهگاه ذات خداست. شاعر چهره را صراط مستقیم، بهشت و مصحف حق میداند و آیات و حروف قرآن را بر اعضای چهره و بر آدم تطبیق میدهد. سجدهٔ فرشتگان بر آدم و آتش طور را نیز دلیل همین معنا میآورد. در پایان، راه نجات را «فضل» حق، با اشاره به فضلالله، میداند و خود را به برکت آن در بهشت میبیند.
هوش مصنوعی: ای کسی که از راه چهرهٔ یار، که همان صراط مستقیم است، نگذشتی؛ تو مانند شیطان راندهشده تا ابد مردود و گمراه هستی.
هوش مصنوعی: واژهٔ «خالدین» را اشاره به خال سیاه او بدان و بهشت را همان «وجه» یعنی چهرهٔ او بشمار، تا زیبایی حق را در بهشت پرنعمت ببینی.
هوش مصنوعی: ای جویندهٔ پروردگار مهربان، اگر از معنای آیهٔ «الرحمن علی العرش استوی» آگاهی داری، از درِ «طه» وارد شو. یعنی راه فهم این راز، سورهٔ طه و حقیقت انسان کامل است.
هوش مصنوعی: اگر از فرزندان آدم هستی، به من بگو که چگونه آدم همان «باء» در «بسم الله الرحمن الرحیم» است. یعنی آدم آغاز و حرفِ نخست کلام الهی است.
هوش مصنوعی: مؤمن آینهٔ مؤمن است. اگر مؤمنی، جمال دوست را در نام «هوالمؤمن» ببین تا دلت سالم و پاک باشد.
هوش مصنوعی: در جهان، از عالم امر و عالم خلق و هرچه با فرمان «کن» پدید آمد، آدم آینهٔ ذات خداوند ازلی است.
هوش مصنوعی: اگر آدم جلوهگاه ذات خدا نبود، چگونه از سوی خدای دانا شایستهٔ فرمان «اسجدوا» (سجده کنید) میشد؟
هوش مصنوعی: آن کسی که از درخت به موسی کلیم گفت «من خدا هستم»، بهراستی و بیریا همان آتشِ چهرهٔ آدم بود. یعنی آتشِ طور جلوهٔ چهرهٔ انسان بود.
هوش مصنوعی: جامهٔ «لاخوف» (ترسی بر آنان نیست) را از «هوالفضل المبین» بپوش تا به حق راه یابی و از ترس و بیم در امان بمانی. «فضل» به فضلالله استرآبادی، بنیانگذار حروفیه، نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ او مصحف حق است و چشم و ابرویش سورههای آن هستند. قامت و زلف و دهانش مانند حروف «الف» و «لام» و «میم» است.
هوش مصنوعی: چون از فضل حق درِ بهشت به روی نسیمی گشوده شد، او همراه حوریان و غلامان بهشتی از جامی سیمین شراب سلسبیل مینوشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
فر او گاه وزیدن گر به سنگ آرد نسیم
یک سخندان را ز یک معطی نه زر باید نه سیم
خیر ازو زینت همی سازد چو اجسام از لباس
فضل از او قوت همی گیرد چو ارواح از نسیم
روی او در چشم ما همچون به دور اندر صدور
[...]
چون تمام عمر نیکی کرد با تو آن کریم
از بدی خود چرا ترسی تو آخر ای لئیم
تو یتیمی با تو او هرگز نخواهد کرد قهر
زانکه او خود کرد نهی قهر کردن با یتیم
هرچه میخواهی تو ازوی میدهد بیشک تورا
[...]
مهتر آن بهتر که باشد فاضل و راد و کریم
تا هم از وی مدح او را مایه بردارد حکیم
حکمت آرا اینقدر داند که مهتر به بود
فاضل و راد و کریم از جاهل و زفت و لئیم
هر لئیم و زفت و جاهل را نگوید مدح از آنک
[...]
علم آصف گنج قارون صبر ایوب رسول
یاد کرد اندر کتاب این هر سه لقمان حکیم
هرکه بازد عاشقی با این سه چیز ای نیکنام
لام او هرگز نبیند روی ضاد و روی میم
خواجه را دیدی تو تا بنشست بر دیوان ملک
خود خبر داری که من از غصهاش چو نمیزِیَم؟
او میان دست و آنگه بر سر او من به پای
او ز من غافل ولیکن من از او غافل نِیَم
آرزو میآیدم روزی که او در منصبش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.