ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل
ان حیا فی هواها کل من کان القتیل
آن که چون موسی نبرد از نار وجهت ره به حق
همچو فرعونش نماید در نظر خون آب نیل
طالب حق کی شدی واصل به ذات لم یزل
خط وجهت گر نبودی طالب حق را دلیل
آن که کسب علم «فضل » ز ابجد رویت نکرد
روزگار عمر در تعطیل گم کرد آن عطیل
نار غیرت سوز رویت بود بی روی و ریا
آتشی کان شد گل صدبرگ و ریحان بر خلیل
واهب صورت نبست اشباح را نقش وجود
تا نشد خاک کفت ارزاق ایشان را کفیل
بر جمال عالم آرایت که داد حسن داد
ختم شد خوبی، تعالی الله زهی فضل جلیل
طالب ذات خدا را سی و دو خط رخت
در حقیقت هر یکی انا هدیناه السبیل
قطره ای بود از دهانت چشمه ای کان در بهشت
حق تعالی خواندش عینا تسمی سلسبیل
نعمتی کز خال و خط عنبرینت یافتم
حاصل دنیا و عقبی نزد آن باشد قلیل
جان به بوی وصل زلفت می دهم لیکن عجب
گر بدست آید به صد جان آنچنان عمر طویل
طیلسان زلف مشکین تو بود انداخته
بر سر نور تجلی در ازل ظل ظلیل
صورت روی تو هست آیینه ذات خدا
لیکن این معنی کجا داند عزازیل عزیل؟
نامه ام الکتاب از مصحف روی تو بود
لوح محفوظی کز آن آورد قرآن جبرئیل
(خط مشکین تو چون از رخ براندازد نقاب
در جمالش واله و حیران شود عقل عقیل)
دست قدرت بر رخت چون خال مشکین می نهاد
آسمان خود را فرو برد از حسد در آب نیل
ارض حق را سی و دو نطق تو بود «اثقالها»
وعده «اناسنلقی » بود از آن «قولا ثقیل »
کی شدی واقف ز عیسی گر نبودی آمده
در ازای سی و دو خط رخت عما نویل
چون نسیمی راه اگر بردی به نطق از فضل حق
همچو عیسی زنده مانی تا ابد بی قال و قیل



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل حروفی چهرهٔ معشوق را جلوهگاه و آیینهٔ ذات خدا میداند و سیودو خط چهره و سیودو حرف نطق او را راه رسیدن به حق میشمارد. شاعر با اشاره به داستان موسی و فرعون، ابراهیم، ابلیس، جبرئیل و عیسی و با آوردن تعبیرهای قرآنی، همهٔ حقایق دینی را به رخسار و سخن معشوق بازمیگرداند و با واژهٔ «فضل» به فضلالله استرآبادی اشاره میکند. در پایان به خود میگوید که اگر از راه فضل حق به نطق دست یابد، مانند عیسی جاودانه خواهد ماند.
هوش مصنوعی: ای کسی که راه رسیدن به خدای رحمان، صاحب عرش، از چهرهٔ تو میگذرد؛ هر کس در عشق او کشته شود، در حقیقت زنده است.
هوش مصنوعی: کسی که مانند موسی از آتش چهرهٔ تو راه به حق نبرد، مانند فرعون آب نیل در چشمش خون مینماید؛ یعنی گمراه و گرفتار عذاب میماند.
هوش مصنوعی: اگر خطوط چهرهٔ تو راهنمای جویندهٔ حق نبود، او هرگز به ذات ازلی و جاودان خدا نمیرسید.
هوش مصنوعی: کسی که دانش «فضل» (یعنی آموزهٔ حروفی فضلالله) را از حروف ابجدِ چهرهٔ تو نیاموخت، آن بیکاره عمرش را در بیهودگی و بیحاصلی تلف کرد.
هوش مصنوعی: آتشِ غیرتِ چهرهٔ تو بیریا و راستین بود؛ همان آتشی که برای ابراهیم خلیل به گل صدبرگ و ریحان بدل شد.
هوش مصنوعی: صورتبخشِ آفرینش نقش هستی را بر پیکرها نکشید، تا آنگاه که خاکِ دست تو ضامن روزی آنها شد؛ یعنی هستی و روزی موجودات وابسته به توست.
هوش مصنوعی: خوبی بر جمال جهانآرای تو که حقِ زیبایی را ادا کرد به پایان و کمال رسید؛ پاک و بلندمرتبه است خدا، چه فضل و بخشش بزرگی! (فضل اشاره به فضلالله نیز هست.)
هوش مصنوعی: برای کسی که جویای ذات خداست، هر یک از سیودو خطِ چهرهٔ تو در حقیقت مصداق آیهٔ «ما راه را به او نشان دادیم» است.
هوش مصنوعی: چشمهای که در بهشت است و خداوند آن را «چشمهای به نام سلسبیل» خوانده، قطرهای از دهان تو بود.
هوش مصنوعی: نعمتی که از خال و خطِ خوشبوی تو به دست آوردم چنان است که حاصل دنیا و آخرت در برابرش اندک است.
هوش مصنوعی: به امید بوی وصال زلفت جان میدهم؛ اما عجیب است اگر چنین عمر درازی (به درازی زلف تو) حتی با صد جان به دست آید.
هوش مصنوعی: در ازل، زلف مشکین تو مانند ردایی بر سر نور تجلی افکنده شده بود و سایهای گسترده و آرامبخش بود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو آیینهٔ ذات خداست؛ اما شیطانِ راندهشده کجا این حقیقت را درمییابد؟ (اشاره به سجده نکردن ابلیس بر آدم.)
هوش مصنوعی: «امالکتاب» از مصحفِ چهرهٔ تو بود؛ همان لوح محفوظی که جبرئیل قرآن را از آن آورد.
هوش مصنوعی: هنگامی که خط مشکین تو پرده از چهره برمیدارد، عقلِ خردمندان در زیبایی آن شیفته و حیران میشود.
هوش مصنوعی: وقتی دست قدرت الهی خال مشکین بر چهرهات مینهاد، آسمان از حسد خود را در نیل فرو برد؛ یعنی از رشک کبودرنگ و سوگوار شد.
هوش مصنوعی: سیودو حرفِ سخن تو همان «بارهای سنگینِ» زمینِ حق بود، و وعدهٔ «بهزودی سخنی سنگین بر تو فرو خواهیم فرستاد» نیز از همان سخن بود.
هوش مصنوعی: اگر عمانوئیل (عیسی) به ازای سیودو خطِ چهرهٔ تو نیامده بود، کسی کی از حقیقت عیسی آگاه میشد؟
هوش مصنوعی: ای نسیمی، اگر از فضل حق به حقیقتِ نطق و کلمه راه بیابی، مانند عیسی تا ابد زنده میمانی و از گفتوگو و جدل فارغ خواهی بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بگذرانیدی سپاه از رود هایی کز قیاس
ژرف دریا باشد اندر جنب آن هر یک قلیل
بس شگفتی نیست گر بر ژرف دریا بگذرد
لشکری کو را بود محمود دریا دل دلیل
باز گشتی شادمان و بر ستوران سپاه
[...]
تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیل
بر جهان و جان بدیل آرم بدو نازم بدیل
گرچه باشم دور از او عشقش بمن باشد رفیق
گرچه باشم فرد از او مهرش بمن باشد عدیل
مهر آن مه بر دل من چون نشان آبله است
[...]
لوح انعام تو خواند هر چه در عالم نبیل
داغ احسان تو دارد هر که در گیتی اصیل
فهمهای زیر کان کندست با تو گاه علم
گفتهای قایلان سستست بی تو گاه قیل
رخ که گرد سم اسبت یافت گردد مقتدا
[...]
ای یگانه مهتر فرزانه راد بی مثیل
ای کف راد تو ارزاق خلایق را کفیل
در هنرمندی و رادی بی عدیل و بی بدیل
صاحب صمصام را هستی بهم نامی عدیل
افتخار آرد بتو دین جهاندار جلیل
[...]
خاک ملت را مسیحی آب دین را جبرئیل
باد دنیا را سلیمان، آتش جان را خلیل
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.