ای سپهر رفعت قدر تو در وصف النعال
کعبهٔ دنیا و دینی قبلهٔ جاه و جلال
طور موسای دمی معراج عیسای روان
روضهٔ رضوان عقلی نقطهٔ خط کمال
گرنه روحی پس چرا هرگز نیندیشی ز مرگ؟
ورنه عقلی پس چرا با روح داری اتصال؟
عقل محضی گر نگیرد حرص و خشم او را زبون
روح پاکی گر نگردد عقل و طبع آن را وبال
آسمانی گاهِ رفعت، آفتابی گاهِ نور
آسمانی بیحوادث، آفتابی بیزوال
نور یابد هر دم از خاک درت مهر سپهر
همچنان کز پرتو آن نور مییابد هلال
تا تو گشتی خلعت امید و ایمان را سپهر
آفتاب و آسمانت هست در صف النعال
گو بیا بنگر که راه کعبهٔ جان روشنست
هر که را چشم دل از خورشید ایمان روشنست
گلبن بستان عصمت، روح روح انبیاء
گوهر کان نبوت، دُرِّ دریای صفا
مقتدای اهل ایمان، حجت دین خدا
حیدر ثانی، رضای حق، علی موسی الرضا
حاکم حکم امامت، خسرو اقلیم فضل
حافظ ملک رسالت، ناصر دین خدا
عنصر ترکیب عالم، مایهٔ مقصود خلق
سرور اولاد آدم، مفخر آل عبا
قبلهٔ اسلام اگر کعبهست باری کعبه را
قبله محراب جناب توست هنگام دعا
عرض عالم را غرض جز جوهر پاکت نبود
ورنه جوهر با عرض هرگز نگشتی آشنا
زبدهٔ اسرارِ کن، دینپرور عادل که هست
کین و مهر اوست آری علت خوف و رجا
ذات پاک اوست، آری، آفرینش را سبب
مقصد جان و خرد، فخر عجم، تاج عرب
قبلهٔ دنیا و دین موعود رب العالمین
مفخر ختم رسل برهان امیرالمؤمنین
قاضی احکام عصمت، مفتی علم ورع
شحنهٔ شهر شریعت، پادشاه ملک و دین
آنکه چون بر منبر دعوت نهادی پای امر
حضرت عالیش را احسان شدی روح الامین
و آنکه چون دست ورع در دامن تقوی زدی
آفرین کردی نثارش حضرت جان آفرین
ای به گوهر تا به آدم یا پیمبر یا ولی
هم نبوت را معینی هم امامت را امین
دست هر دل را که در چاه ضلالت اوفتاد
نیست ممکن جز پناه جاه تو حبل المتین
خاک ملت را مسیحی آب دین را جبرئیل
باد دنیا را سلیمان، آتش جان را خلیل
ای به حق جد و پدر را نایب قائم مقام
ای امام ابن الامام ابن الامام ابن الامام
صدر تقوی را شکوهی، اهل معنی را پناه
فضل یزدان را نهادی، ملک و ملت را را نظام
چون سواد دیده، بین اهل بیتش روشنست
دیده کو تا بنگرندی شیخ و شاب و خاص و عام
گرد راه مشهدت را هفت کشور در میان
...........................................
مسند فرمانده قدر تو صدر لا مکان
خطهٔ شاهنشه صیت تو حی لاینام
بارگاه شاه جاهت سایبان عقل کل
حاجب درگاه بارک هاتف دارالسلام
ای به استحقاقْ خورشید سپهر معجزات
هم امامت را پناهی هم امامی را نجات
ای شکسته عهد عالی حضرتت حضم لئیم
پر خروش است از فغان ناقض عهدت جحیم
آنکه در بغداد، کان گوهرت را زهر داد
..............................................
و انکه کرد اندر خراسان شخص پاکت را شهید
تا مگر بر ملک حادث خسروی گرد قدیم
جاودان گو هیزم دوزخ شوید از بهر آنک
بی رضای حق نیابد هیچکس صدر نعیم
خصم اولاد پیمبر، دشمن دین خداست
گرچه با ملک سلیمان باشد و کف کلیم
خاطر من بنده تا مداح این درگاه گشت
خلعت خاص «امامی» یافت از رب رحیم
ای امامی مدح آل مصطفی گو تا تو را
دین و دنیا، روز و شب هم یار باشد هم ندیم
ذات پاک اوست آری آفرینش را سبب
مقصد جان و خرد، فخر عجم، تاج عرب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این ترجیعبند در ستایش امام رضا (ع) است. شاعر او را برتر از آسمان و خورشید، قبلهٔ کعبه و سبب آفرینش جهان میخواند و نسب پاک و مقام امامتش را برمیشمارد. در بند پایانی، کشندگان امام و پدرش در بغداد و خراسان را نفرین میکند و دشمن آل پیامبر را دشمن دین خدا میداند. سرانجام با بازی با تخلص خود، «امامی»، ستایش این خاندان را مایهٔ رستگاری خویش میشمارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که آسمانِ بلندپایه در برابر مقام تو در جایگاه کفشکن، یعنی پایینترین جای مجلس، ایستاده است. تو کعبهٔ دنیا و دین و قبلهٔ بزرگی و شکوهی.
هوش مصنوعی: تو برای نَفَس، چون کوه طورِ موسی هستی و برای جان، معراجِ عیسی. تو باغ بهشتِ عقل و نقطهٔ پایانی خطِ کمالی.
هوش مصنوعی: اگر روح نیستی، چرا هرگز از مرگ نمیهراسی؟ و اگر عقل نیستی، چرا با روح پیوند داری؟ یعنی تو هم روحی و هم عقل.
هوش مصنوعی: تو عقلِ خالصی، به شرط آنکه آز و خشم بر آن چیره نشود. تو روحِ پاکی، به شرط آنکه عقل و طبیعت بار و گرفتاری آن نشوند. یعنی تو از این آفتها پاکی.
هوش مصنوعی: در بلندی چون آسمانی و در روشنی چون خورشید. اما آسمانی هستی که حادثهای در آن نیست و خورشیدی که هرگز غروب نمیکند.
هوش مصنوعی: خورشیدِ آسمان هر لحظه از خاک درگاه تو روشنی میگیرد، همانگونه که ماه نو از پرتو خورشید روشن میشود.
هوش مصنوعی: از آن هنگام که تو برای جامهٔ امید و ایمان چون آسمانی شدی، خورشید و آسمان در کفشکنِ درگاه تو ایستادهاند.
هوش مصنوعی: به او بگو بیا و ببین که راه کعبهٔ جان روشن است، برای هر کس که چشم دلش از خورشید ایمان روشن باشد.
هوش مصنوعی: او بوتهٔ گلِ باغ پاکی و عصمت، جانِ جانِ پیامبران، گوهرِ معدن نبوت و مروارید دریای صفاست.
هوش مصنوعی: او پیشوای مؤمنان، حجت دین خدا، علیِ دوم، مایهٔ خشنودی حق و علی بن موسی الرضاست.
هوش مصنوعی: او فرمانروای امامت، پادشاه سرزمین فضیلت، نگهبان قلمرو رسالت و یاور دین خداست.
هوش مصنوعی: او مایهٔ ترکیب جهان و مقصود آفرینش خلق است. سرور فرزندان آدم و افتخار خاندان آل عباست.
هوش مصنوعی: اگر قبلهٔ اسلام کعبه است، دستکم قبلهٔ خودِ کعبه هنگام دعا محراب درگاه توست.
هوش مصنوعی: جهانِ عَرَضی را هدفی جز گوهر پاک تو نبود. اگر چنین نبود، گوهر هرگز با عرض همراه نمیشد. یعنی آفرینش جهان به خاطر وجود تو بوده است.
هوش مصنوعی: او چکیدهٔ رازهای آفرینش (فرمان «کُن») و پرورندهٔ دین و دادگر است. دشمنی و دوستی او سبب ترس و امید مردم است.
هوش مصنوعی: آری، وجود پاک اوست که سبب آفرینش است. او مقصد جان و خرد، افتخار عجم و تاج عرب است.
هوش مصنوعی: او قبلهٔ دنیا و دین است، همان که خداوند جهانیان وعدهاش را داده است. مایهٔ افتخار پیامبر خاتم و برهان امیرالمؤمنین است.
هوش مصنوعی: او داور احکام عصمت، فتوادهندهٔ دانش پرهیزگاری، پاسبان شهر شریعت و پادشاه ملک و دین است.
هوش مصنوعی: او کسی است که هرگاه به فرمان خدا بر منبر دعوت پا مینهاد، جبرئیل امین به درگاه بلندش آفرین و نیکی نثار میکرد.
هوش مصنوعی: و هرگاه دست پرهیزگاری به دامن تقوا میزد، آفرینندهٔ جان بر او آفرین نثار میکرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که نیاکانت تا آدم همه یا پیامبر بودهاند یا ولی خدا. تو هم یاور نبوتی و هم امانتدار امامت.
هوش مصنوعی: هر دلی که در چاه گمراهی افتاده باشد، ریسمان محکمی برای نجات جز پناه بردن به جایگاه تو ندارد.
هوش مصنوعی: برای خاکِ آیین چون مسیحی که جان میبخشد، برای آبِ دین چون جبرئیل، برای بادِ دنیا چون سلیمان و برای آتشِ جان چون ابراهیم خلیل. شاعر در این بیت چهار عنصر را با چهار پیامبر پیوند داده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که به حق جانشین و قائممقام جد و پدرت هستی، ای امامِ پسرِ امامِ پسرِ امامِ پسرِ امام.
هوش مصنوعی: تو شکوه مسند پرهیزگاری و پناه اهل معنایی. تو جلوهگاه فضل خداوند و ساماندهندهٔ ملک و دینی.
هوش مصنوعی: او در میان اهل بیت چون مردمک چشم روشن و آشکار است. اما کجاست چشمی که پیر و جوان و خاص و عام بتوانند با آن او را ببینند؟
هوش مصنوعی: گرد راهِ مشهد تو هفت کشور را فرا گرفته است. مصراع دوم این بیت در متن افتاده است.
هوش مصنوعی: مسند فرمانروایی مقام تو بالاتر از هر مکانی است و آوازهات چون پادشاهی در قلمرو خداوندِ زندهٔ بیخواب گسترده است.
هوش مصنوعی: بارگاه پادشاهانهٔ مقام تو سایهبان عقل کل است و پردهدار درگاهت هاتفِ بهشت (دارالسلام).
هوش مصنوعی: ای کسی که بهشایستگی خورشید آسمان معجزههایی. تو هم پناه امامتی و هم مایهٔ رستگاری «امامی»، یعنی خود شاعر.
هوش مصنوعی: دشمن فرومایه پیمان درگاه بلند تو را شکست، و دوزخ از فریاد آن پیمانشکن پر از خروش است.
هوش مصنوعی: آن کس که در بغداد به معدنِ گوهر تو، یعنی پدرت، زهر داد... مصراع دوم این بیت در متن افتاده است.
هوش مصنوعی: و آن کس که در خراسان تو را به شهادت رساند، به این امید که بر ملک ناپایدار دنیا پادشاهی کند.
هوش مصنوعی: بگو تا همیشه هیزم دوزخ باشند، زیرا بی رضای حق هیچکس به جایگاه بهشت نمیرسد. در «رضا» به نام امام نیز اشاره شده است.
هوش مصنوعی: دشمن فرزندان پیامبر دشمن دین خداست، هرچند پادشاهی سلیمان و دستِ معجزهگر موسی را داشته باشد.
هوش مصنوعی: از وقتی ذهن من، این بنده، ستایشگر این درگاه شد، از خداوند مهربان خلعت ویژهٔ «امامی» گرفت. در این بیت تخلص شاعر با نسبت به امام پیوند خورده است.
هوش مصنوعی: ای امامی، ستایش خاندان مصطفی را بگو تا دین و دنیا و روز و شب یار و همدم تو باشند.
هوش مصنوعی: آری، وجود پاک اوست که سبب آفرینش است. او مقصد جان و خرد، افتخار عجم و تاج عرب است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.