تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور
وصل یار آید، شوی زان خرم، ای جان غم مخور
گرچه جانسوز است درد هجر جانان، غم مخور
کز وصال او، رسی روزی به درمان، غم مخور
بی گل خندان نماند دایم اطراف چمن
غنچه باز آید، شود عالم گلستان، غم مخور
گرچه از درد فراق ای دل ز پا افتاده ای
از کرم دستت بگیرد فضل یزدان، غم مخور
گرچه خوردی هردم از جام فلک صدگونه زهر
هم به تریاکی رسی زین چرخ گردان غم مخور
گر پریشان روزگاری بی سر زلف نگار
بسته ای دل را در آن زلف پریشان، غم مخور
بی لب خندان او شبها شدی گر اشکبار
بازیابی روز وصل، ای چشم گریان غم مخور
یک دو روزی دور اگر گردید برعکس مراد
همچنین دایم نخواهد گشت دوران، غم مخور
گرچه مشکل می نماید بر دل عاشق فراق
چون کند وصلش عنایت، گردد آسان، غم مخور
در ازل چون بسته ای با عشق او عهد الست
تا ابد عشقش بدان عهد است و پیمان، غم مخور
سلسبیل و کوثر و جنات عدن و حور عین
وصل یار است، آن چو حاصل کرده ای، زان غم مخور
نیست از تیر ملامت عاشقان را ترس و باک
گر تو ز ایشانی یقین، از تیرباران غم مخور
چون تو را با وصل جانان اتصالی سرمدی است
گر به صورت غایب است از دیده جانان، غم مخور
گرچه دنیا را نبی زندان مؤمن گفته است
چون مخلد نیست این زندان، ز زندان غم مخور
چون به فضل حق تعالی عارف اسما شدی
اسم اعظم را بخوان، از دیو و شیطان غم مخور
وقت آن آمد که بگشاید نسیم از روی لطف
نافه ای زان جعد زلف عنبرافشان، غم مخور
گرچه رنجوری ز رنج دیو باشد خلق را
حرز جان عاشقان چون هست قرآن، غم مخور
جور گردون گرچه بسیار است و قهرش بی شمار
رحمت رحمان چو بی حد است و پایان، غم مخور
گر جهان از فتنه یأجوج پرطوفان شود
چون تویی با نوح در کشتی، ز طوفان غم مخور
چون «سوداالوجه فی الدارین » حاصل کرده ای
گنج قارون داری و ملک سلیمان، غم مخور
از «سقا هم » چون شراب معرفت نوشیده ای
هستی آن خضری که نوشد آب حیوان، غم مخور
هم رسی روزی به مقصود دل از شاهی که او
می دهد کام دل درویش و سلطان، غم مخور
(چون ندارد پیش حق چندان بقایی ملک و مال
گر نشد جمع آن تو را، خوش باش و چندان غم مخور)
«کنت کنزا مخفیا» ادراک هربی دیده نیست
چون تو داری گوهر آن گنج پنهان غم مخور
چون ز غواصان دریای الوهیت شدی
در دل دریا شو و از آب عمان غم مخور
صورت و نقش جهان کان است و معنی گوهرش
چون تویی گوهرشناس، ای گوهر کان غم مخور
چون در دکان حرص و آز و شهوت بسته ای
زین تجارت نیستت یک حبه خسران غم مخور
روی و موی آن نگار ایمان و کفر عاشق است
گر بدین آورده ای ای عاشق ایمان، غم مخور
جان عاشق را چو مسکن روضه دارالبقاست
گر شود روزی سرای جسم ویران، غم مخور
گوی چوگان سر زلفش کن ای دل جان و سر
میل آن خورشید اگر داری ز چوگان غم مخور
گر هوای کعبه داری در ره، ای عاشق، چو ما
زاد راهت خون دل کن وز مغیلان غم مخور
ای نسیمی با تو چون دارد نظر فضل اله
بند و زندانش همه لطف است و احسان، غم مخور



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل به استقبال غزل «یوسف گمگشته» حافظ با ردیف «غم مخور» سروده شده و سراسر دلداری به دل عاشق در روزگار هجران و سختی است. شاعر با تمثیلهایی چون بازگشت گل به چمن، کشتی نوح و آب حیات خضر، و با اشاره به عهد الست و حدیث «گنج پنهان» و علم اسما، نوید میدهد که سختیها پایدار نیست و عاشقِ عارف با محبوب پیوندی جاودان دارد. در پایان، نسیمی خود را خطاب میکند که چون فضل خداوند (و به ایهام، فضلالله پیشوای حروفیان) به او نظر دارد، حتی بند و زندان هم لطف است.
هوش مصنوعی: ای دل، به فضل و بخشش خداوند تکیه کن و از دوری غم نخور؛ وصال یار خواهد رسید و تو از آن شاد خواهی شد. (واژهٔ «فضل» در شعر حروفیان میتواند به فضلالله استرآبادی، پیشوای آنان، نیز اشاره داشته باشد.)
هوش مصنوعی: هرچند درد دوری از محبوب جان را میسوزاند، غمگین مباش؛ روزی با رسیدن به او درمان خواهی یافت.
هوش مصنوعی: اطراف باغ همیشه بی گل خندان نمیماند؛ غنچه دوباره میشکفد و جهان گلستان میشود، پس غم مخور.
هوش مصنوعی: ای دل، اگرچه از درد جدایی از پا افتادهای، فضل خداوند از سر کرم دستت را میگیرد؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: اگرچه هر لحظه از جام روزگار صدگونه زهر نوشیدهای، از همین چرخ گردان به پادزهری نیز خواهی رسید؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: اگر بی زلف یار روزگارت پریشان است، تو دل را به همان زلف پریشان بستهای؛ پس غم مخور.
هوش مصنوعی: ای چشم گریان، اگر شبها بی لب خندان او اشک ریختی، روز وصال را دوباره خواهی یافت؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: اگر روزگار یکی دو روز برخلاف خواستهٔ تو گشت، همیشه چنین نخواهد گشت؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: اگرچه جدایی بر دل عاشق دشوار مینماید، چون محبوب وصالش را ببخشد، کار آسان میشود؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: چون در ازل، در روز الست، با عشق او پیمان بستهای، عشق او تا ابد بر همان عهد و پیمان باقی است؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: چشمهٔ سلسبیل و کوثر و بهشت جاودان و حوریان همه همان وصال یار است؛ چون آن را به دست آوردهای، از نداشتن اینها غم مخور.
هوش مصنوعی: عاشقان از تیر سرزنش مردم هیچ ترسی ندارند؛ اگر به راستی از آنانی، از باران تیر ملامت غم مخور.
هوش مصنوعی: چون پیوند تو با وصال محبوب همیشگی است، اگر او در ظاهر از چشمت پنهان است غم مخور.
هوش مصنوعی: هرچند پیامبر دنیا را زندان مؤمن خوانده است، این زندان جاودانه نیست؛ پس از آن غم مخور.
هوش مصنوعی: چون به فضل خداوند به شناخت نامها رسیدهای، اسم اعظم را بخوان و از دیو و شیطان نترس. (اشاره به علم حروف و اسما در اندیشهٔ حروفی.)
هوش مصنوعی: زمان آن رسیده که نسیم از روی لطف، نافهٔ مشکی از زلف پرچین و خوشبوی یار بگشاید؛ غم مخور. («نسیم» میتواند ایهامی به تخلص شاعر هم باشد.)
هوش مصنوعی: اگرچه مردم از آزار دیو بیمار میشوند، چون قرآن تعویذ و نگهبان جان عاشقان است، غم مخور.
هوش مصنوعی: اگرچه ستم روزگار بسیار و خشمش بیشمار است، چون رحمت خداوند بیحد و بیپایان است، غم مخور.
هوش مصنوعی: اگر جهان از فتنهٔ یأجوج پر از آشوب و طوفان شود، چون تو با نوح در کشتی هستی، از طوفان غم مخور.
هوش مصنوعی: چون به «سیاهرویی در دو جهان» یعنی فقر حقیقی و فنا رسیدهای، گویی گنج قارون و پادشاهی سلیمان را داری؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: چون از شراب معرفتی که در آیهٔ «و سقاهم ربهم» آمده نوشیدهای، همان خضری هستی که آب حیات مینوشد؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: روزی به آرزوی دلت از پادشاهی خواهی رسید که کام دل درویش و سلطان هر دو را میدهد؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: چون ملک و مال نزد خداوند پایداری چندانی ندارد، اگر برایت فراهم نشد خوش باش و اینقدر غصه مخور.
هوش مصنوعی: معنای «گنجی پنهان بودم» را هر نابینای دلی درنمییابد؛ چون تو گوهر آن گنج پنهان را داری، غم مخور.
هوش مصنوعی: چون از غواصان دریای الوهیت شدهای، به دل دریا فرو برو و از آب دریای عمان نترس.
هوش مصنوعی: صورت و نقش جهان مانند معدن است و معنای آن گوهرش؛ ای که خود گوهر این معدنی، چون گوهرشناسی، غم مخور.
هوش مصنوعی: چون در دکان حرص و آز و شهوت را بستهای، از این سودا ذرهای زیان نمیبینی؛ غم مخور.
هوش مصنوعی: روی آن محبوب ایمان عاشق و موی او کفر اوست؛ ای عاشق، اگر به این حقیقت ایمان آوردهای غم مخور.
هوش مصنوعی: چون جایگاه جان عاشق باغ سرای جاودان است، اگر روزی خانهٔ تن ویران شود غم مخور.
هوش مصنوعی: ای دل، جان و سرت را گوی چوگان زلف او کن؛ اگر میل آن خورشیدروی را داری، از ضربهٔ چوگان نترس.
هوش مصنوعی: ای عاشق، اگر مانند ما آرزوی رسیدن به کعبه را داری، توشهٔ راهت را خون دل قرار بده و از خار مغیلان بیابان غم مخور.
هوش مصنوعی: ای نسیمی، چون فضل خداوند به تو نظر دارد، بند و زندانش نیز همه لطف و احسان است؛ غم مخور. («فضل اله» میتواند به فضلالله استرآبادی، پیر حروفیان، نیز اشاره داشته باشد.)
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای دل پر درد بر امّید درمان غم مخور
در رسد تشریف روز وصل جانان غم مخور
ای دل آشفته در هجران آن آرام جان
در جهان سرگشته شو از بهر سامان غم مخور
گر شکیبا نیستی ای دیده از دیدار یار
[...]
یوسفِ گم گشته بازآید به کنعان، غم مخور
کلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخور
ای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکن
وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور
گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمن
[...]
ای دل دیوانه از اندوه جانان غم مخور
وصل خواهی دید زود از درد هجران غم مخور
خوش به سودای دو چشم آهوی سرگشتهای
با صبا میگرد در کوه و بیابان غم مخور
ماه روی یار میخواهی چو بلبل بیقرار
[...]
سبزه خط می دمد از لعل جانان غم مخور
می شود سیراب خضر از آب حیوان غم مخور
بر سر انصاف خواهد آمد آن چشم سیاه
می شود آن غمزه کافر مسلمان غم مخور
حسن بی پروا به فکر عاشقان خواهد فتاد
[...]
مهدی آخر زمان آید به دوران غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور
این دل غمدیده حالش به شود دل بد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور
بیحضورش چند روزی دور گردون گر گذشت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.