بسی کردم گه و بیگه نظاره
ندیدم کار دنیا را کناره
نیابد چشم سر هرچند کوشی
همی زین نیلگون چادر گذاره
همی خوانند و میرانند ما را
نیابد کس همی زین کار چاره
گر از این خانه بیرون رفت باید
ندارد سودشان خواهش نه زاره
مگر کایشان همی بیرون کشندت
از این هموار و بیدر سخت باره
نه خواننده نه راننده نبینم
همی بینم ستاره چون نظاره
همانا سنگ مغناطیس گشته است
ز بهر جان ما هر یک ستاره
فلک روغنگری گشته است بر ما
به کار خویش در جلد و خیاره
ز ما اینجا همی کنجاره ماند
چو روغن گر گرفت از ما عصاره
تو را این خانه تن خانهٔ سپنج است
مزور هم مغربل چون کپاره
بباید رفتن، آخر چند باشی
چو متواری در این خانهٔ تواره؟
در این خانه چهارستت مخالف
کشیده هر یکی بر تو کناره
کهن گشتی و نو بودی بیشک
کهن گردد نو ار سنگ است خاره
به جان نوشو که چون نوگشت پرت
نه باک است ار کهن باشد غراره
تنت قارون شده است و جانت مفلس
یکی شاد و دگر تیمار خواره
بدین نیکو تن اندر جان زشتت
چو ریماب است در زرین غضاره
چو پیش عاقلان جانت پیاده است
نداری شرم از این رفتن سواره
دل درویش را گر هوشیاری
ز دانش طوق ساز از هوش یاره
به کشت بی گهی مانی که در تو
نبینم دانه جز کاه و سپاره
نیامد جز که فضل و علم و حکمت
به ما میراث از ابراهیم و ساره
چو شد پرنور جانت از علم شاید
اگر قدت نباشد چون مناره
سخن جوید، نجوید عاقل از تو
نه کفش دیم و نه دستار شاره
سخن باید که پیش آری خوش ایراک
سخن خوشتر بسی از پیش پاره
سخن چون راست باشد گرچه تلخ است
بود پر نفع و بر کردار یاره
به از نیکو سخن چیزی نیابی
که زی دانا بری بر رسم پاره
سخن حجت گزارد نغز و زیبا
که لفظ اوست منطق را گزاره
هزاران قول خوب و راست باریک
ازو یابند چون تار هزاره



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به ناظر بیتوجهی به دنیای پیرامون اشاره میکند و تأکید میکند که انسانها به راحتی نمیتوانند حقیقت زندگی را مشاهده کنند. او به زندگی گذرا و ناپایدار پرداخته و تأکید میکند که انسانها باید از این زندگی فانی بیرون بروند و خود را از این محدودیتها رها سازند. شاعر با توجه به تضادها و چالشهای زندگی، به ضرورت آگاهی و دانش اشاره میکند و میگوید که انسانها باید به جستجوی حقیقت و دانایی بپردازند تا از زندگی بهتری برخوردار شوند. در نهایت، او بر اهمیت اظهارات صحیح و راستین در زندگی تأکید دارد و میگوید که گفتار نیکو باید در ارائه دانش و حقیقت با صداقت همراه باشد.
هوش مصنوعی: هر وقت و بیوقت به کارهای دنیا نگاه کردم، هیچ نشانهای از پایان یا کنار رفتن آن را ندیدم.
هوش مصنوعی: هرچند کوشش کنی و با دقت نگاه کنی، چشمهای ظاهری نمیتوانند زیبایی و حقیقت چادر آسمان نیلگون را ببینند.
هوش مصنوعی: ما را میخوانند و به ما توجه نمیکنند، هیچکس نمیتواند برای این وضعیت راه حلی پیدا کند.
هوش مصنوعی: اگر از این خانه بیرون برویم، نباید انتظار سودی داشته باشیم؛ نه باید خواهشی از کسی کنیم و نه باید به هیچ کس دل ببندیم.
هوش مصنوعی: آیا آنها تو را از این مسیر هموار و بیدردسر بهزور بیرون میکشند؟
هوش مصنوعی: نه من شنوندهای پیدا میکنم و نه کسی که مرا هدایت کند، اما به هر حال ستارهها را مانند تماشا میبینم.
هوش مصنوعی: در این بیت بیان میشود که هر ستاره مانند سنگ مغناطیس، به خاطر جان ما جذابیت و کشش پیدا کرده است و به نوعی بر ما تأثیر میگذارد.
هوش مصنوعی: آسمان مانند روغنگیر بر ما مشغول کارش شده و ما را تحت تأثیر قرار داده است و در این حال به برخی ویژگیها و خصوصیات ما اشاره میکند.
هوش مصنوعی: ما در اینجا بهگونهای به کنجاره (یعنی گوشه نشینی) دچار شدهایم، همانطور که اگر روغن در دما (حرارت) بماند، از خود عصاره میدهد و خلاصه میشود.
هوش مصنوعی: این خانهٔ بدن، مانند یک لباس کهنه و آسیبدیده است که تو را فریب میدهد و نمیتواند بقا داشته باشد.
هوش مصنوعی: آخر تا کی باید در این خانهٔ ستم و ظلمت پنهان بمانی، در حالی که وقت رفتن فرا رسیده است؟
هوش مصنوعی: در این خانه چهار نفر به عنوان مخالف و دشمن در کمین تو هستند و هر یک در پی این هستند که تو را بر کنار کنند و به نوعی به تو آسیب برسانند.
هوش مصنوعی: تو با گذشت زمان پیر و کهنه شدهای، اما هر چند کهنه به نظر میرسی، اما میتوانی با یادگیری و تغییر، دوباره جوان و نو شوی؛ همانطور که سنگ اگرچه قدیمی است، میتواند با شفافیت خاصی درخشان باشد.
هوش مصنوعی: به جان خودت زندگی تازهای ببخش که همانطور که درخت نو میشود، بیملاحظه است اگر قدیمی باشد.
هوش مصنوعی: تن تو مانند قارون (که به ثروت و بزرگی معروف است) شده، ولی جان تو به درد و رنج دچار است؛ یکی در حال خوشی است و دیگری در غم و غصه زندگی میکند.
هوش مصنوعی: بدن زیبای تو در حالی که جان تو زشت است، مانند ریماب (مروارید) در ظرف طلاست. این تصویر به تضاد زیبایی و زشتی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: اگر جانت در نظر عاقلان تنگ باشد و مانند کسی که پیاده است، بینصیب و ضعیف جلوه کند، پس چرا از حرکت خود در مسیر زندگی محسوس و پر جلال شرمنده هستی؟
هوش مصنوعی: اگر دل درویش (انسان زاهد و ساده) با بینش و دانش هوشیار شود، میتواند به مانند کسی که در گردن خود طوقی از جواهرات دارد، از این دانایی بهرهمند شود.
هوش مصنوعی: در وجود تو هیچ چیز ارزشمندی نیست و در کشت تو، جز کاه و خاشاک، دانهٔ دیگری نمیتوانم ببینم.
هوش مصنوعی: تنها چیزی که از ابراهیم و ساره به ما رسیده، فضل، علم و حکمت است.
هوش مصنوعی: هنگامی که جان تو از علم و دانش روشن شود، شاید اگر قد و قامت تو مانند مناره نباشد، باز هم نور و روشنی تو قابل توجه خواهد بود.
هوش مصنوعی: عاقل از تو سخن نمیطلبد؛ او به چیزهایی چون کفش و دستار نیاز ندارد، بلکه در پی سخنان عمیق و پندآموز است.
هوش مصنوعی: سخن را باید به زیبایی بیان کنی، ای فردی که اهل عمل هستی، چون سخن زیبا بسیار ارزشمندتر از گفتار بیمحتوا و ناپخته است.
هوش مصنوعی: سخن اگرچه تلخ باشد، اما اگر راست و درست باشد، مفید و سودمند است و بر رفتار آدمی تأثیر مثبت دارد.
هوش مصنوعی: از سخن نیکو و درست، چیزی بهتر نمیتوان یافت، زیرا افراد دانا، تنها بر اساس سخن خوب و حقیقت را میشناسند.
هوش مصنوعی: سخن، دلیل و برهانی زیبا و عالی است، زیرا الفاظ او برای بیان منطق کافی و مناسب است.
هوش مصنوعی: هزاران سخن زیبا و درست از او بهدست میآید، مانند تارهای بسیار نازک که بههم تنیده شدهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
وگر بی آسمان بودی ستاره
جهان پر نور بودی هامواره
ز خشم این کهن گرگ ژکاره
ندارم جز درت اندخسواره
عزیزان موسم جوش بهاره
چمن پر سبزه صحرا لاله زاره
دمی فرصت غنیمت دان درین فصل
که دنیای دنی بی اعتباره
حقیقت شد ورا کان یک سواره
که میکرد اندرو چندان نظاره
تو ذاتی در صفاتی آشکاره
همه جانها به سوی تو نظاره
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.