از من برمید غمگسارم
چون دید ضعیف و خنگ‌سارم
گرد در من همی نیارد
گشتن نه رفیقم و نه یارم
زین عارض همچو پر شاهین
شاید که حذر کند شکارم
نشناخت مرا رفیق پارین
زیرا که چنین ندید پارم
چون چنبر چفته دید ازیرا
این قد چو سرو جویبارم
وز طلعت من زمان به زر آب
شسته همه صورت و نگارم
گر گویمش این همان نگار است
ترسم که ندارد استوارم
با جور زمانه هیچ حیلت
جز صبر ندارم و، ندارم
زین دیو چو جاهلان نترسم
زیرا که نیاید او به کارم
یزدانش نداد هیچ دستی
جز بر تن و پیکر نزارم
کرد آنچه توانش بود و طاقت
با این تن پیر پر عوارم
کافور سپید گشت ناگه
این عنبر تر بر این عذارم
این تن صدف است و من بدو در
مانندهٔ در شاهوارم
چون در تمام گردم، آنگه
این تیره صدف بدو سپارم
جز علم و عمل همی نورزم
تا بسته در این حصین حصارم
تیمار ندارم از زمانه
آسانش همی فرو گذارم
تا روی به سوی من نیارد
من روی به سوی او نیارم
در دست امیر و شاه ندهم
بر آرزوی مهی مهارم
زین پاک شده‌است و بی خیانت
هم دامن و دست و هم ازارم
هرگز نشوم به کام دشمن
تا بر تن خویش کامگارم
نه منت هیچ ناسزائی
مالیده کند به زیر بارم
بر اسپ معانی و معالی
در دشت مناظره سوارم
چون حمله برم به جمله خصمان
گمراه شوند در غبارم
چشم حکما به خار مشکل
در چند و چرا و چون بخارم
بر سیرت آل مصطفی‌ام
این است قوی‌تر افتخارم
نزدیک خران خلق ایراک
همواره چنین ذلیل و خوارم
ای جاهل ناصبی، چه کوشی
چندین به جفا و کارزارم؟
تو چاکر مرد با دوالی
من شیعت مرد ذوالفقارم
رنجیت نبود تا گمانت
آن بود که من چو تو حمارم
واکنون که شدی ز حالم آگاه
یک سو چه کشی سر از فسارم؟
از دور نگه کنی سوی من
گوئی که یکی گزنده مارم
شادان شده‌ای که من به یمگان
درمانده و خوار و بی‌زوارم
در کوه بود قرار گوهر
زین است به کوه در قرارم
چونان که به غار شد پیمبر
من نیز همان کنون به غارم
هرچند که بی‌رفیق و یارم
درماندهٔ خلق روزگارم
من شکر خدای را به طاعت
با طاقت تن همی گزارم
باری نه چو تو ز خمر دنیا
سر پر ز بخار و پر خمارم
شاید که ز شهر خویش دورم
تا نیست سوی امیر بارم
زیرا که بس است علم و حکمت
امروز ندیم و غم گسارم
گر کنده شده است خان و مانم
حکمت رسته است در کنارم
شاید که نداندم نفایه
چون سوی خیاره نامدارم
گر تو به تبار فخر داری
من مفخر گوهر و تبارم
اشعار به پارسی و تازی
برخوان و بدار یادگارم
ای آنکه چهار یار گوئی
من با تو بدین خلاف نارم
شش بود رسول نیز مرسل
بندیش نکو در اعتذارم
از پنج چو بهتر است ششم
بهتر ز سه باشد این چهارم
ای بار خدای خلق یکسر
با توست به روز حق شمارم
من شیعت حیدرم عفو کن
این یک گنه بزرگوارم
من رانده ز خان و مان به دینم
زین است عدو دو صد هزارم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده از تنهایی و غم خود می‌گوید و دلتنگی‌اش را از فقدان رفیق و یار بیان می‌کند. او با مقایسه خود به صدف و روحش به مروارید، به ارزش واقعی خود اشاره می‌کند و بر این باور است که علم و عمل، تنها دارایی‌های او برای مقابله با سختی‌های زندگی هستند. همچنین او به تعهد خود نسبت به مذهب و اعتقاداتش اشاره می‌کند و از دشمنانش می‌گوید که او به رغم مشکلاتش، هرگز تسلیم نخواهد شد. در نهایت، شاعر بر فخر خود به پیروی از اهل بیت تأکید می‌کند و انتقاداتی به جاهلان و نادانان دارد.
هوش مصنوعی: غم‌انگیز است که در حالی که من غمگین هستم، او از من دور می‌شود، چون مرا ناتوان و کچل می‌بیند.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند به دور من بچرخد، نه دوستم و نه یارم.
هوش مصنوعی: از این چهره زیبا و دلربا مانند پرنده‌ای شکاری (شاهین) ممکن است که شکارچی (عشاق یا عاشقان) از نزدیک شدن به من خودداری کند.
هوش مصنوعی: دوست من به خاطر اینکه مرا در این حالت زیبا و دلنشین نمی‌شناسد، نمی‌تواند مرا بشناسد زیرا هرگز چنین وضعیتی را از من ندیده است.
هوش مصنوعی: وقتی از دور به من نگاه کرد، به خاطر قامت بلند و زیبایم او را به یاد چنبرهایی که دریده شده می‌اندازد که به دور درخت خوش قامت و سبز سرو تنیده شده‌اند.
هوش مصنوعی: چهره‌ام به قدری زیبا و درخشان است که گویی از طلا ساخته شده و با آب زلال شسته شده است.
هوش مصنوعی: اگر بگویم که این دختر همان شخص زیباست، می‌ترسم که پایداری و استواری من از بین برود.
هوش مصنوعی: در برابر ظلم و سختی‌های زمان، تنها چاره‌ای که دارم صبر است و هیچ تدبیر دیگری ندارم.
هوش مصنوعی: از این دیو (که نماد ظلم و سختی‌ها و مشکلات است) نمی‌ترسم چون جاهلان نمی‌توانند به من آسیب برسانند، زیرا او (مشکلات) در کار من تأثیر نمی‌گذارد.
هوش مصنوعی: خداوند به هیچ کس جز من، قدرت و تأثیری بر بدن و جسم نزار من (تن ضعیف و بیمار من) نداده است.
هوش مصنوعی: او هر کاری که از دستش برآمد و با کمکی که از این بدن پیر و پر از عیب دریافت کرد، انجام داد.
هوش مصنوعی: ناگهان عرق سفید مانند کافور بر روی صورتم (عذارم) نشسته است.
هوش مصنوعی: این بدن همانند صدف است و من در آن مانند مروارید باارزشی هستم.
هوش مصنوعی: وقتی که در کلّ وجودم گردآورده شوم و چهره‌ی واقعی‌ام را بشناسم، آن‌گاه این جسم مادی و تیره را به او (خدا) می‌سپارم.
هوش مصنوعی: من تنها به علم و عمل مشغولم تا در این دژ محکم که زندگی‌ام را در خود محبوس کرده، باقی بمانم.
هوش مصنوعی: به کارهای دنیا بی‌توجه هستم و به راحتی از آنها چشم‌پوشی می‌کنم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که او به من توجهی ندارد، من هم به او توجهی نخواهم کرد.
هوش مصنوعی: من به آرزوی کسی که در دل دارم، هرگز در دست امیر و شاه نخواهم داد.
هوش مصنوعی: از پاکی و بی‌خیانتی که دارم، هم دامنم و هم دست و هم لباس زیرم، پاک و بی‌نقص شده است.
هوش مصنوعی: هرگز اجازه نمی‌دهم که دشمن به خواسته‌اش برسد، تا زمانی که خودم بر زندگی‌ام چیره هستم و موفقیت را تجربه می‌کنم.
هوش مصنوعی: هرگز اجازه نمی‌دهم که ناسزا و بدگویی‌ها مرا تحت فشار قرار دهد و تحمل کنم.
هوش مصنوعی: من در دشت بحث و گفتگو بر اسب معانی (معارف) و فضیلت‌ها نشسته‌ام.
هوش مصنوعی: هرگاه به دشمنانم حمله کنم، آنها در غبار ناشی از این حمله گم می‌شوند و نابود می‌گردند.
هوش مصنوعی: چشم دانشمندان به مسایل پیچیده و دشوار معطوف است و در تلاشند تا دلایل و چرایی آنها را بفهمند، مانند تلاش برای درک وجود من که همچون بخار زودگذر و ناپایدار نمایان می‌شوم.
هوش مصنوعی: من به ویژگی‌ها و سیرت آل پیامبر افتخار می‌کنم و این افتخار برای من بسیار گرانبهاست.
هوش مصنوعی: من در نزد مردم بی‌فهم ایراک همیشه ذلیل و خوار هستم.
هوش مصنوعی: ای جاهل مخالف اهل بیت (ناصبی)، برای چه به آزار و جنگ با من ادامه می‌دهی؟
هوش مصنوعی: من خدمتگزار مردی هستم که دارای قدرت و شجاعت است و به تعبیری دنباله‌رو و پیرو کسی هستم که همچون ذوالفقار، شمشیری که نماد قدرت و مبارزه است، به جنگ و نبرد می‌پردازد.
هوش مصنوعی: تو ناراحت نباش، زیرا انتظار نداشتی که من هم مانند تو احمق باشم.
هوش مصنوعی: اکنون که از حال من باخبر شدی، چرا سر از زنجیر و بند من برنمی‌کشی و به نجات من نمی‌شتابی؟
هوش مصنوعی: تو با دوری از من، طوری رفتار می‌کنی که گویی من مثل کسی هستم که گزیده شده است، یعنی در درد و رنجی قرار دارم.
هوش مصنوعی: تو خوشحالی و شادمانی، در حالی که من در یمگان (منطقه‌ای در ایران) به شدت درمانده و ذلیل و بی‌پناه هستم.
هوش مصنوعی: من در کوه نشسته‌ام و گوهر ارزشمندی مانند جواهر در کوه‌ها آرام گرفته است.
هوش مصنوعی: چنان‌که پیامبر در غار حرا به دعا و تفکر مشغول شد، من نیز اکنون در غار (یا در تنهایی) هستم و در حال تفکر و تامل هستم.
هوش مصنوعی: هرچند که بدون دوست و یار هستم و در زندگی روزگار به تنهایی دچار درماندگی شده‌ام.
هوش مصنوعی: من به خاطر عبادت و اطاعت از خدا، با وجود تحمل سختی‌های جسمی، شکر او را به جا می‌آورم.
هوش مصنوعی: من مثل تو تحت تأثیر میگساری‌های دنیوی و حالاتی که ناشی از آن باشد نیستم، بلکه با عقل و رفتار درست و خ sobriety پیش می‌روم.
هوش مصنوعی: شاید به خاطر دوری از شهر خودم باشد که به سوی امیر نمی‌روم.
هوش مصنوعی: زیرا علم و حکمت امروزه برای من کافی است و دوست من شده‌اند و غم را از من دور می‌کنند.
هوش مصنوعی: اگرچه خانه و خانواده‌ام از من جدا شده‌اند، اما حکمت و دانش به کنار من آمده و راهم را روشن کرده است.
هوش مصنوعی: شاید نمی‌دانم که نباید افسوس بخورم، چون به خاطر خوبی و شایستگی‌ام به مشهوریت رسیدم.
هوش مصنوعی: اگر تو به نژاد و اصالت خود افتخار می‌کنی، من به جواهر و نژاد خود می‌بالم.
هوش مصنوعی: اشعار به زبان فارسی و عربی را بخوان و یاد من را زنده نگه‌دار.
هوش مصنوعی: ای کسی که می‌گویی من چهار دوست دارم، با این حال در این موضوع (خلاف) با تو مخالفم.
هوش مصنوعی: من در مقام شخصی بسیار شریف و محترم، خود را در برابر خداوند معذرت‌خواهی می‌کنم و مانند شش پیامبر (رسول) که به پیشگاه او فرستاده شده‌اند، به درگاهش استغفار دارم.
هوش مصنوعی: ششم، از پنج تا بهتر است و چهارم، از سه تا بهتر است.
هوش مصنوعی: خداوند، تمام مخلوقات در روز قیامت به سوی تو خواهند آمد و من این روز را حق و واقعی می‌دانم.
هوش مصنوعی: من از پیروان علی (سلام‌الله‌علیه) هستم، لطف کن و این یک گناه بزرگ مرا ببخش.
هوش مصنوعی: من از خانه و کاشانه‌ام رانده شده‌ام و به خاطر دینم، دشمنانم بسیار زیاد هستند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای بار خدای و کردگارم
من فضل تو را سپاس دارم
زیرا که به روزگار پیری
جز شکر تو نیست غمگسارم
جز گفتن شعر زهد و طاعت
[...]
از خواجه مظفر کریوه
امروز هزار شکر دارم
غافل نیم و یکان یکان من
بر خود شب و روز می شمارم
سر جمله آن به طبع و خاطر
[...]
الحق نه دروغ سخت زارم
تا فتنهٔ آن بت عیارم
من پار شراب وصل خوردم
امسال هنوز در خمارم
صاحب سر درد و رنج گشتم
[...]
سودا زده فراق یارم
بازیچه دست روزگارم
ناچیده گلی ز گلبن وصل
صد گونه نهاده هجر خارم
بی آنکه شراب وصل خوردم
[...]
زان دو لب چون عقیق یارم
از دیده همی عقیق بارم
کارست مرا عقیق باری
تا عشق عقیق اوست کارم
کردست سرشک من عقیقین
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.