می، کُمیتِ بادپایِ تند و تیز و سرکش است
ماه، نعلِ تیزرو مانند آب و آتش است
خالِ رز را گر نه از خون سیاووش است آب
باده مرد افکن چرا گردید، گویی سرکش است
روز و شب بی جام میدارم خمار و درد سر
ای خوشا رندی که او با شاهد و می سرخوش است
من دمادم میخورم خون دل از دست قدح
زانکه او لب بر لب نوشین بتان مهوش است
میشوم فراش کوی می فروشان از مژه
آستانِ دیر بالین، نطعِ خاکم مفرش است
همچو ترکش شد ز تیر چشم ساقی سینهام
من چو قربان گشتهام اکنون چه جای ترکش است
همچو ناصر جان شیرین را به تلخی میدهد
هر که مانند قدح صافیدل و دُردیکش است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تصویرسازی از حال و هوای عاشقی و دلبستگی میپردازد. لحظات تلخ و شیرین عشق را در کنار زیباییهای می و مستی توصیف میکند و به سرکشی و ناپایداری احساسات اشاره دارد. او به نقش می و ساقی در زنده نگهداشتن عشق و شوق زندگی پرداخته و تضاد بین شیرینی عشق و تلخی فراق را به تصویر میکشد. در نهایت، شاعر خود را در برابر زیباییهای دلربا و مصیبتهای ناشی از عشق مییابد، و به مظلومیت و درد دلش اشاره میکند.
هوش مصنوعی: باد با سرعت و شدت حرکت میکند، ماه نیز همانند نعل سوارکاری تند و سریع است، و این دو عنصر به نوعی شبیه به آب و آتش هستند که هر کدام خصیصه خاص خود را دارند.
هوش مصنوعی: اگر خال روی گل سرخ از خون سیاووش نباشد، پس چرا شراب مردانگی را رها کرده و مانند اسبی سرکش رفتار میکند؟
هوش مصنوعی: در طول روز و شب، بدون شراب، احساس خمار و درد دارم. چه خوب است حالتی که کسی با معشوق و شراب خوشحال است.
هوش مصنوعی: من به صورت مداوم از غم و درد دل میخورم، چون او با لبهایش روی لیوان شراب نشسته و زیباییاش را به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: میخواهم خدمتگزار درگاه میفروشان شوم و بر روی زمین در کنار در آرام بگیرم، طوری که زیرم زمین باشد و دلم با آنها باشد.
هوش مصنوعی: چشمهای ساقی مانند تیری به قلب من اصابت کردهاند و من مانند قربانی که از جانش گذشته، اکنون احساس میکنم که دیگر جایی برای زخم و جراحت وجود ندارد.
هوش مصنوعی: هر کسی که مانند یک لیوان صاف و بینقص باشد، ممکن است دل شیرین و زندگی خوشی داشته باشد، اما در عین حال با تلخیهایی روبهرو شود که شبیه به چشیدن شراب تلخ است. این نشان میدهد که زیبایی و لذت زندگی همیشه با چالشها و سختیها همراه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گرچه در دفع کدورت هر نوایی دلکش است
در میان سازها، نی تیر روی ترکش است
گر برآرد عشق دود از عقل، جای رحم نیست
خانه زنبور کافر مستحق آتش است
رزق خاموشان شود اکثر معانی لطیف
[...]
با نسیم صبح شمع خلوت من سرکش است
خار و خاشاک مرا گر سوخت آتش، آتش است
از غبار کینه یک آیینه ی دل صاف نیست
در میان دوستان ما همین می بی غش است
آن خط مشکین نه تنها شد بلای جان ما
[...]
باز امشب ناوک آن غمزه بر ما پرکش است
در لب لعلش، تکلم چون نمک در آتش است
نیست ناخوش، هرچه آید از خوش و ناخوش ز دوست
خوش نبودن با خوش و ناخوش، ز مردان ناخوش است
غیر دم سردی نمی بینم ز ابنای زمان
[...]
تا کمان ابروش از چرب نرمی دلکش است
در صف مژگان نگاهش تیر روی ترکش است
هر که خالی شد زخود لبریز کیفیت بود
هر حبابی پیش ما جام شراب بیغش است
هر قدر پختم خیالش همچنان خام است خام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.