مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی
مبادا هیچ کس را در جهان فرزند بدخویی
کمند آرزو در دست می گردم در این صحرا
تسلی می دهم خود را به نقش پای آهویی
ز دیوار بدن از ضعف پیری متکا دارم
نمی گردم چو طفل صورت از پهلو به پهلویی
تهیدست آمدم امروز در بازار خودبینان
خریداری نکرد آئینه ام را آدمی رویی
تمنای ز پاافتادگان خم کرد پشتم را
خورم چون غنچه خون بینم سری را گر به زانویی
ز چشم قبله همچون طاق کسری دور افتاده
نگه را کرده ام تا مارپیچ طاق ابرویی
مسخر کرده بودم در جوانی نفس سرکش را
کمان کهنه ام را در برابر نیست بازویی
دماغم خشک شد چون شانه از بوی پریشانی
کجا دست نسیم صبحدم واکرده گیسویی
گدا از خوان ارباب کردم لب خشک می آید
بشوی ای آرزو دست از طمع نم نیست در جویی
به پای لاله و گل روزگاری غنچه گردیدم
بزدم از گلستان جهان ای سیدا بویی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی در شکایت از آرزوهای بیپایان دل و ناکامی در دنیا. شاعر پیر و ناتوان، دل آرزومند را به فرزندی بدخو مانند میکند و از ضعف پیری، ناتوانی در برابر نفس و بیاعتنایی خودبینان به حقیقت گله دارد. در پایان به دل پند میدهد که از طمع دست بکشد، چون از سفرهٔ بزرگان و گلستان جهان چیزی نصیب کسی نمیشود.
هوش مصنوعی: تا کی آرزوی دلم مرا به هر سو بدواند؟ دل آرزومند مانند فرزندی بدخوست که آدم را آواره میکند؛ خدا هیچکس را در جهان گرفتار فرزند بدخو نکند.
هوش مصنوعی: با کمند آرزو در دست، در این بیابانِ دنیا سرگردانم و چون شکاری به دستم نمیآید، تنها با دیدن جای پای آهویی خودم را دلداری میدهم.
هوش مصنوعی: از ناتوانی پیری به دیوارِ تنِ خود تکیه دادهام و مانند کودکی که در نقاشی کشیده شده، بیحرکتم و حتی نمیتوانم از این پهلو به آن پهلو بچرخم.
هوش مصنوعی: امروز دستخالی به بازار خودپسندان آمدم و هیچ آدمنمایی آینهٔ مرا نخرید؛ یعنی خودبینان حقیقتنمایی و راستی مرا نمیپسندند.
هوش مصنوعی: دلسوزی و هوای افتادگان پشت مرا خم کرده است؛ هرگاه کسی را ببینم که از غم سر بر زانو نهاده، مانند غنچه که سر در خود فرو برده، خون دل میخورم.
هوش مصنوعی: مانند طاق کسری که از سمت قبله دور افتاده، من نیز از قبله دور ماندهام و نگاهم را به طاق پرپیچوخم ابروی یار دوختهام؛ یعنی ابروی معشوق را محراب خود ساختهام.
هوش مصنوعی: در جوانی نفس سرکش را رام کرده بودم، اما اکنون در پیری بازویی ندارم که کمان کهنهام را در برابر آن بکشم؛ یعنی دیگر توان مقابله با نفس را ندارم.
هوش مصنوعی: مانند شانه که بیگیسو بیکار مانده، از پریشانی دلم افسرده و خشک شده است؛ کجاست نسیم صبحگاهی که گیسوی یاری را بگشاید تا بوی آن به من برسد؟
هوش مصنوعی: حتی گدا از سفرهٔ بزرگانِ بهظاهر بخشنده لبخشک و ناکام برمیگردد؛ ای آرزو، دست از طمع بشوی که در هیچ جویی آبی نیست.
هوش مصنوعی: ای سیدا، روزگاری به هوای لاله و گل مانند غنچه در خود فرو رفتم و چشم انتظار ماندم، اما از گلستان جهان هیچ بویی به مشامم نرسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی
برآید زان پریشانی هزار افغان ز هر سویی
به بوی زلف تو هر دم حیات تازه مییابم
وگرنه بیتو از عیشم نه رنگی مانْد و نه بویی
به یاد سرو بالایت روان در پای تو ریزم
[...]
بیا ای عارف مطرب چه باشد گر ز خوش خویی
چو شعری نور افشانی و زان اشعار برگویی
به جان جمله مردان به درد جمله بادردان
که برگو تا چه میخواهی و زین حیران چه میجویی
از آن روی چو ماه او ز عشق حسن خواه او
[...]
هزارت دیده میبینم که میبینند هر سویی
دریغ آید مرا باری به هر چشمی چنان رویی
چو کار افتاد با بختم نهفتی روی و موی از من
به بختِ من ز مستوری فرو نگذاشتی مویی
نمیارزد بدان خونم که ساعد را بیازاری
[...]
دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی
اگر ضربت زند شاید که از خدمت سخن گوئی
اگر کشتن بود کامش ترا باید شدن رامش
نخواهی جستن از دامش که او شیر و تو آهوئی
ز جام عشق اگر مستی بشو دست از غم هستی
[...]
ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی
چو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی
به برگ سبز چون خضر از ریاض جان شدی قانع
به خون رنگین چو شاخ گل نگردی دست و بازویی
ازان در جیب گل بسیار بیدردانه می ریزی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.