پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس
دیدن تیر در آغوش کمان ما را بس
قرص خورشید به عیسی نفسان ارزانی
زیر گردون چو مه نو لب نان ما را بس
کار ما نیست در این باغ چو گل خندیدن
آنکه چون غنچه کرم کرد دهان ما را بس
صحبت خم به صراحی و قدح باد عزیز
دیدن روی بزرگان جهان ما را بس
کمر و تاج بود را تبه موج و حباب
کلهی بر سرو مویی به میان ما را بس
چمن از سردیی دی خانه غارت زده شد
گل اگر نیست تماشای خزان ما را بس
آنکه چون تیر ز دلها گذرد مژگانش
خویش را گر دهد از دور نشان ما را بس
از خدا جز سخن نرم نداریم طلب
شمعان شعله آتش به زبان ما را بس
ما چه باشیم که ره در حرم دل یابیم
گر بود جا به صف بی خبران ما را بس
سیدا از سفر عمر کسی آگه نیست
به شتاب آمدن آب روان ما را بس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با ردیف «ما را بس» از قناعت و بسنده کردن به اندک سخن میگوید. او خورشید و تاج و شادی و همنشینی با شراب را به دیگران وامیگذارد و خود به تکهنانی، کلاهی، تماشای پاییز و نشانی از دورِ معشوق راضی است. در پایان با فروتنی به جایی در صف بیخبران خشنود است و گذر سریع عمر را به شتاب آب روان مانند میکند.
هوش مصنوعی: از غم پیر شدهایم و یاد جوانی برای ما کافی است. قامت خمیدهمان مانند کمان شده و دیدن تیر در آغوش کمان، که یادآور قامت راست جوانی است، ما را بس است.
هوش مصنوعی: قرص خورشید ارزانیِ آنان باد که مانند عیسی دمی زندهکننده دارند. ما زیر این آسمان به تکهنانی باریک مانند هلال ماه نو قانعیم.
هوش مصنوعی: در این باغ جهان، شکفتن و خندیدن مانند گل کار ما نیست. همان دهانِ بسته و کوچکی که مانند غنچه به ما بخشیدهاند ما را کافی است.
هوش مصنوعی: همنشینی خم با صراحی و جام برای اهلش عزیز باشد. ما به دیدن روی بزرگان جهان قانعیم.
هوش مصنوعی: کمربند و تاج، جایگاه موج و حباب است که ناپایدارند؛ موج مانند کمربند و حباب مانند تاج است. برای ما کلاهی بر سر و کمربندی باریک به اندازهٔ مویی بر میان کافی است.
هوش مصنوعی: باغ از سرمای زمستان مانند خانهای غارتشده خالی شده است. اگر گلی نیست، تماشای پاییز هم ما را بس است.
هوش مصنوعی: معشوقی که مژگانش مانند تیر از دلها میگذرد، اگر فقط از دور خود را به ما نشان دهد و ما را نشانهٔ تیر خود کند، برای ما کافی است.
هوش مصنوعی: از خدا جز سخن نرم و ملایم چیزی نمیخواهیم. مانند شمع، شعلهٔ آتشی بر زبان برای ما کافی است.
هوش مصنوعی: ما چه کسی هستیم که به حرم دل راه یابیم؟ اگر در صف بیخبران هم جایی داشته باشیم، ما را بس است.
هوش مصنوعی: ای سیدا، هیچکس از چگونگی سفر عمر آگاه نیست. شتابِ آب روان برای ما نشانهٔ کافی از گذر شتابان عمر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس
زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس
من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باد
از گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس
قصرِ فردوس به پاداشِ عمل میبخشند
[...]
کوثر و حور ز گلزار جنان ما را بس
باده و مغبچه از دیر مغان ما را بس
طوبی نسیه ترا زاهد خودبین که به نقد
سایه رفعت آن سرو روان ما را بس
عالم از اهل عنان گیرد و از کهنه و نو
[...]
طاق ابروی توازکون ومکان مارا بس
گوشه چشم تو از ملک جهان مارا بس
هوس بوس نداریم وتمنای کنار
جلوه خشکی ازان سرو روان مارا بس
ماکه باشیم که زخم تو شود قسمت ما؟
[...]
جلوهٔ ناز تو ای سرو روان ما را بس
دولت وصل تو از هر دو جهان ما را بس
در اسیری شکن زلف تو ما را دلدار
درغریبی غم تو، مونس جان ما را بس
هوس بوسه ز لعل لب او بی شرمی ست
[...]
از حیات ابد آن روح روان ما را بس
ما گذشتیم ز جان، صورت جان ما را بس
با رقیبان اگر اظهار کرم می سازد
گذران است همین لطف نهان ما را بس
ای جوانان به شما فصل بهار ارزانی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.