حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را
می شمارد دام رزق دیده خود خاک را
دشمنی با سرکشان کردن سر خود خوردن است
زیر دست شعله سازد صف کشی خاشاک را
پا ز حد بیرون نهادن قطع پیوند خود است
دست کوته می کند ناخن درازی تاک را
از مزارم سبزه همچون بال قمری سر کشد
چون گذر افتد به خاکم سرو آن بی باک را
برد هوشم را خیال جلوه مستانه اش
نشاء می چون بلند افتد برد ادراک را
شبنم از همدوشی گل محرم خورشید شد
سر به گردون می رساند حسن چشم پاک را
سیدا تا در کنار شانه آمد زلف او
آرزوها گشت پیدا سینه های چاک را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با چند بیت حکمتآمیز دربارهٔ حرصِ آسمان و زمین در گرفتن جان آدمی، زیانِ دشمنی با زورمندان و کیفرِ پا فراتر نهادن از حد آغاز میشود. سپس به عشق میرسد: عاشق امید دارد گذر معشوق از گورش آن را سبز کند و یاد خرام مستانهٔ او هوشش را برده است. در پایان، شاعر شانه را که به زلف یار رسیده مایهٔ رشکِ سینههای چاکِ عاشقان میداند.
هوش مصنوعی: آسمان با مرگ ما حریصتر میشود و زمین گودالها و گورهایش را که چون چشمانی گشودهاند، دامی برای به دست آوردن روزیِ خود (یعنی تن مردگان) میشمارد.
هوش مصنوعی: دشمنی کردن با سرکشان و نیرومندان مانند نابود کردن خویش است؛ همانطور که صف کشیدنِ خار و خاشاک در برابر آتش تنها آن را زیردست و خوراکِ شعله میکند.
هوش مصنوعی: پا از اندازهٔ خود فراتر گذاشتن یعنی بریدن پیوند خویش. شاخههای درازشدهٔ تاک (ناخندرازیِ آن) سبب میشود باغبان آن را هرس کند و دستش را کوتاه کند.
هوش مصنوعی: اگر آن سروقامتِ بیپروا از کنار خاک من بگذرد، از گورم سبزهای مانند بال قمری که عاشق سرو است، از شوق سر برمیآورد.
هوش مصنوعی: خیالِ خرامیدنِ مستانهٔ معشوق هوش مرا ربود؛ چنانکه وقتی مستیِ شراب بالا بگیرد، فهم و ادراک را از میان میبرد.
هوش مصنوعی: شبنم چون همنشین و همدوش گل شد، همراز خورشید گردید و به سوی آن بالا رفت؛ زیبایی و پاکیِ نگاه انسان را تا آسمان سربلند میکند.
هوش مصنوعی: ای سیدا، از وقتی زلف معشوق به کنار شانه رسید، دلهای چاکچاکِ عاشقان آرزو کردند که مانند شانهٔ دندانهدار و چاکدار به آن زلف نزدیک شوند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را
کآفرید از آب و گل سروی چو تو چالاک را
تلخ میگویی و من میبینمت از دور و بس
زهر کی آید فرو گر ننگرم تریاک را
غنچهٔ دل ته به ته بیگلرخان خونست از آنک
[...]
هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را
شعله در خرمن زنی مشتی خس و خاشاک را
عقل را روشن شود ماهیت حسنت اگر
پرده حیرت نبندد دیده ادراک را
جان پاک است آن نه تن در زیر پیراهن تو را
[...]
سوزیام ، تا برفروزی رویِ آتشناک را
ساز آتشگیرهٔ آن شعله، این خاشاک را
از شکاف غنچه پنداری نمایان گشت گل
گر ز چاک پهلویم بینی دل صد چاک را
گَردسان خیزد زمین، زان رو که در وقتِ خَرام
[...]
آنکه نور دیده سازد روی آتشناک را
سرمه چشم ملائک ساخت مشتی خاک را
گر دل آدم نبودی جلوهگاه حسن او
با گِل آدم چه نسبت بود جانِ پاک را
آه از این نقاش شورانگیزْ کز نقش بیان
[...]
شعله ها در جان زدی این سینه غمناک را
خرمنی ز آتش چه حاجت بود یک خاشاک را
تا بکی در سینه تنگم نهان دارم چو راز
آتشی کز شعله خاکستر کند افلاک را
در ره عشق تو عمری شد که حیران مانده ام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.