از ملامت خانه ام آرامگاه گل شود
جغد در ویرانه من آید و بلبل شود
دست نومیدی پریشان خاطریهای مرا
جمع اگر سازد به دوش آرزو کاکل شود
گر شود روشن چراغم شاخ گل گردد پدید
ور شود خاموش دودش دسته سنبل شود
میگزد لبهای دامن پای خواب آلوده را
آستین سیلی زند دستی که دور از پل شود
ناخدا را سیدا از شور بحر اندیشه نیست
موجهای پر خطر دریا دلان را پل شود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل میگوید که سختیها و ملامتها در حق او به زیبایی و شکوفایی بدل میشوند: ویرانه گلستان میشود، جغد بلبل میشود و دود چراغ خاموش سنبل. در بیت چهارم از تنبیه غفلت و دوری از راه سخن میگوید. در پایان نتیجه میگیرد که دلیران دریادل از خطر نمیهراسند و موجهای سهمگین برایشان پل عبور میشود.
هوش مصنوعی: بهسبب ملامتی که بر من میرود، خانهٔ من جایگاه آرامش گل میشود. حتی جغد هم اگر به ویرانهٔ من بیاید، بلبل میشود. یعنی سرزنش و ویرانی در حق من به شکوفایی و زیبایی بدل میشود.
هوش مصنوعی: اگر دست ناامیدی پریشانیهای خاطر مرا گرد آورد، این پریشانیها بر دوش آرزو به کاکلی زیبا بدل میشود. شاعر پریشانی را به زلف آشفته تشبیه کرده است که چون جمع شود، زینت آرزو میشود.
هوش مصنوعی: اگر چراغ من روشن شود، شعلهاش مانند شاخهٔ گل نمایان میشود. اگر هم خاموش شود، دودش دستهای سنبل میشود. پس هم روشنی و هم خاموشی من زیبایی میآفریند.
هوش مصنوعی: دامن، پای خوابآلوده و سست را با لبهای خود میگزد و آستین بر دستی سیلی میزند که از پل دور شود. یعنی جامهٔ خود آدمی هم غافل و کاهل و کسی را که از راه درست و امن دور شده است، تنبیه میکند.
هوش مصنوعی: ای سیدا، ناخدا از طوفان و آشوب دریا بیمی ندارد. موجهای پرخطر برای مردمان دریادل و بیباک مانند پلی برای گذشتن میشوند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نطق حیوان جمع کن تا آدمی حاصل شود
گر بیاید تربیت از کاملی کامل شود
جان تو از عالم علوی تنت سفلی بود
عاقبت هر یک به اصل خویشتن واصل شود
منبع هر دو یکی و مرجع هر دو یکی
[...]
با غمت هرچند کار درد ما مشکل شود
سرنوشتی از ازل این بود تا حاصل شود
هرگز این درد نهانی را دوا پیدا نشد
بعد عمری گر شود آن هم به درد دل شود
می زنم از گریه بر خاک رهت آبی و باز
[...]
چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شود
میوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود
می گدازد غیرت همچشم صاحب درد را
آب گردم چون به دریا قطره ای واصل شود
دار نتواند سر منصور را در بر گرفت
[...]
از نهال سرکشی، بی عزتی حاصل شود
چون کند حاصل ترقی، قیمتش نازل شود
شمع بزمم از تماشای تو شاخ گل شود
مردمک در دیده پروانه ام بلبل شود
در چمن هر گه بشویی زلف عنبربوی خویش
بید مجنون در لب جود دسته سنبل شود
در جهان از همت پیران به جو راه نجات
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.