آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند
چشم آهو را تماشاخانه بلبل کند
جوش سودایم اگر چون گردباد آیم به رقص
پیچ و تاب من بیابان را پر از سنبل کند
نافه را ریزد به راه کاروان گردباد
گر نسیم مشک چین سودا به آن کاکل کند
می کند پهلو تهی از آه مظلومان فلک
سیل چون پر زور افتد رخنه ها بر پل کند
کی کنند از یکدگر همپیشگان پستی قبول
دعویی گردنکشی زلف تو با کاکل کند
عاشق و معشوق را از هم جدایی مشکل است
محمل خود را گل از بال و پر بلبل کند
ماتم پروانه را پنهان چه داری سیدا
از زبان شمع بی تابانه آخر گل کند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از شور و جنون عاشق سخن میگوید که مانند آتش و گردباد در صحرا آشکار میشود و از بوی زلف و کاکل معشوق که همهجا را مشکآگین میکند. شاعر در میانه به اثر آه مظلومان بر آسمان و رقابت زلف و کاکل یار اشاره میکند و جداییناپذیری عاشق و معشوق را با تصویر گل و بلبل نشان میدهد. در پایان خود را خطاب میکند که سوگ پروانه، یعنی درد عشق، پنهان نمیماند و از زبان شمع آشکار میشود.
هوش مصنوعی: روزی که آتش عشق من مانند گل از دامن صحرا سر بزند، چشم آهو را چنان پر از گل و جلوه میکند که برای بلبل تماشاگاه شود.
هوش مصنوعی: شور و جنون من چنان است که اگر مانند گردباد به رقص درآیم، پیچ و تاب من بیابان را پر از سنبل میکند؛ یعنی پیچوتاب جنون من مانند زلف سنبل در بیابان پخش میشود.
هوش مصنوعی: اگر نسیم مشکآلود چین با آن کاکل خوشبوی معشوق معامله کند (یا از آن بو بگیرد)، گردباد نافههای مشک را در راه کاروان میریزد؛ یعنی بوی کاکل یار همهجا را مشکآگین میکند.
هوش مصنوعی: آسمان از آه ستمدیدگان کناره میگیرد و از آن میترسد، همانطور که سیل وقتی پرزور شود در پل شکاف میاندازد.
هوش مصنوعی: همپیشهها هیچگاه زیردستی یکدیگر را نمیپذیرند؛ برای همین زلف تو با کاکلت در سرکشی و برتریجویی رقابت میکند.
هوش مصنوعی: جدا شدن عاشق و معشوق از یکدیگر دشوار است؛ چنانکه گل کجاوهٔ خود را از بال و پر بلبل میسازد تا از او جدا نباشد.
هوش مصنوعی: ای سیدا، چرا سوگ پروانه را پنهان میکنی؟ سرانجام این سوگ بیقرارانه از زبان شعلهور شمع آشکار میشود؛ یعنی درد عشق پنهان نمیماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق یارم هر زمانی منزل اندر دل کند
تا به زیر حلقهٔ زلفش دلم منزلکند
دلکه از من بگسلد منزلکند در زلف او
عشق او کز در درآید منزل اندر دل کند
هرکجا او بگذرد رویش جهان پرگلکند
[...]
هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کند
هفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند
خاک در دستش بود، چون باد، هنگام رحیل
هر که اوقات گرامی صرف آب و گل کند
هر که می داند به سعی این راه را نتوان برید
[...]
در بیابان هرکه یاد آن خم کاکل کند
جلوه چون آب روان در سایهٔ سنبل کند
هرکه را افتد هوای آن لب میگون به سر
غنچهای از گوشهٔ دستار هردم گل کند
از فغان و ناله گلشن را به تنگ آورده است
[...]
فکر زلفت، دود دل را دسته سنبل کند
حرف رخسارت، نفس را رشک شاخ گل کند
بر سرم روزی که از زلف تو سودا گل کند
حلقه زنجیر را در پای من سنبل کند
مهربانی می کند هر کس شکستم می دهد
بر سر من پا گذارد جای چون کاکل کند
در جوار بزرگان یابند خوردان تربیت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.