مستان می ما را هم ساقی ما باید
با آن همه شیرینی گر ترش کند شاید
با آن همه حسن آن مه گر ناز کند گه گه
والله که کلاه از شه بستاند و برباید
پر ده قدحی میرم آخر نه چو کمپیرم
تا شینم و میمیرم کاین چرخ چه میزاید
فرمای تو ساقی را آن شادی باقی را
تا باد نپیماید تا باده بپیماید
صد سر ببرد در دم از محرم و نامحرم
نی غم خورد از ماتم نی دست بیالاید
چون شمع بسوزاند پروانه مسکین را
چون جعد براندازد چون چهره بیاراید
پروانه چو بیجان شد جانیش دهد نسیه
وان جان چو آتش را زان رطل بفرماید
رطلی ز می باقی کز غایت راواقی
هر نقش که اندیشی در دل به تو بنماید
ای عشق خداوندی شمس الحق تبریزی
چندانک بیفزایی این باده بیفزاید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به اهمیت عشق و میپردازد و اشاره میکند که برای بهرهبرداری از لذتهای زندگی، باید در کنار ساقی، که نماد عشق و الهام است، باده بنوشد. او میگوید که اگرچه شیرینی و زیبایی وجود دارد، اما لحظهای ترش نیز ممکن است پیش بیاید. شاعر با تصویری از پروانه و شمع به شدت عشق اشاره میکند که بدون توجه به آسیبهای واردشده، هنوز هم به سوی محبوب میشتابد. در نهایت، او از عشق شمسالحق تبریزی یاد میکند و میخواهد که عشق و باده همچنان افزایش یابند و دلها را فراگیرند.
هوش مصنوعی: اگر ساقی که ما را از شراب سیراب میکند، با وجود همهٔ شیرینیاش، ترشرویی کند، ممکن است که ما را از می بینصیب کند.
هوش مصنوعی: اگر آن معشوق با آن همه زیبایی و جذبهاش ناز کند و خود را به انواع صورتها نشان دهد، به خدا قسم که مردم از دستش تاج و کلاهداری را هم خواهند گرفت و او را ترک خواهند کرد.
هوش مصنوعی: به من ظرفی پر از شراب بده، زیرا من مثل زن سالخورده و بیحال نمیخواهم زندگی کنم. میخواهم جوان و سرزنده باشم، زیرا زندگی چیست جز اینکه دوران میگذرد و این دنیا چه چیز جدیدی به بار میآورد؟
هوش مصنوعی: از تو، ای ساقی، بخواه که آن شادابی و نشاطی که باقی است را به ما بدهد؛ زیرا میخواهیم تا زمانی که عمرمان باقی است، از شراب بنوشیم و این شادی ناپایدار نخواهد بود.
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد در یک لحظه سرها را از بدن جدا کند، نه از دوست (محرم) و نه از دشمن (نامحرم) غمگین میشود و نه دست به کاری میزند.
هوش مصنوعی: پروانهٔ بیچاره، هنگامی که شمع او را میسوزاند، بهگونهای در میآید که گویی موی خود را میآراید و چهرهاش را زیبا میکند.
هوش مصنوعی: پروانه وقتی بیجان میشود، روحش به تأخیر میافتد و این روح وقتی به آتش میرسد، از آن رطل، یعنی شراب، میخواهد.
هوش مصنوعی: اگر جرعهای از شراب باقی مانده باشد که به خاطر شدت عشق، عشق را نشان دهد، هر تصوری که در دل داشته باشی را به تو خواهد نمایاند.
هوش مصنوعی: ای عشق، تو که خداوندی به نام شمسالحق تبریزی هستی، هر چه تو به بادهٔ عشق بیفزایی، این باده نیز افزونتر میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آن مه که ز پیدایی در چشم نمیآید
جان از مزه عشقش بیگشن همیزاید
عقل از مزه بویش وز تابش آن رویش
هم خیره همیخندد هم دست همیخاید
هر صبح ز سیرانش میباشم حیرانش
[...]
سروی چو تو میباید، تا باغ بیاراید
ور در همه باغستان، سروی نبوَد شاید
در عقل نمیگنجد، در وهم نمیآید
کز تخمِ بنیآدم، فرزند پری زاید
چندان دل مشتاقان، بربود لبِ لعلت
[...]
رویت به از آن آمد انصاف که میباید
با روی تو در عالم گر گل نبود شاید
با ما نفسی بنشین کان روی نکو دیدن
هم چشم کند روشن هم عمر بیفزاید
گر هر سر موی از من صاحبنظری باشد
[...]
جز بندگیم کاری از دست نمی آید
من بنده فرمانم، تا دوست چه فرماید؟
تو عمر من و وصلت آسایش عمر من
یارب! که رقیب تو از عمر نیاساید
ای گل، تو بحسن خود مغرور مشو چندین
[...]
بر جان گنهکارم گر دوست ببخشاید
دور از تو ندادم جان این جان به چه کار آید
باور نکنم تا حشر کاین زال دو صد شوهر
مانند تو فرزندی در دهر دگر زاید
جمعند پریشانان چون حلقه به درگاهش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.