چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی
که عشق سلطنت است و کمال و خودکامی
پلنگ عشق چه ترسد ز رنگ و بوی جهان
نهنگ فقر چه ترسد ز دوزخ آشامی
چگونه باشد عاشق ز مستی آن می
که جام نیز ز تیزیش گم کند جامی
چه جای خاک که بر کوه جرعهای برریخت
هزار عربده آورد و شورش و خامی
تو جام عشق چه دانی چو شیشه دل باشی
تو دام عشق چه دانی چو مرغ این دامی
ز صاف بحر نگویم اگر کفش بینی
مثال زیبق بر هیچ کف نیارامی
ملول و تیره شدی مر صفاش را چه گنه
نبات را چه جنایت چو سرکه آشامی
که خاک بر سر سرکا و مرد سرکه فروش
که شهد صاف ننوشد ز تیره ایامی
به من نگر که در این بزم کمترین عامم
ز بیخودی نشناسم ز خاص تا عامی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، عشق به عنوان یک سلطنت و کمال واقعی معرفی میشود که عاشق را از ترسهای دنیا و بدنامی فراتر میبرد. شاعر به قدرت و زیبایی عشق اشاره میکند و میگوید که عاشق هیچگونه نگران از رنگ و بوی دنیا نیست. او همچنین به تمایز بین عاشق و غیرعاشق پرداخته و نشان میدهد که در بزم عشق، هر کسی ممکن است خود را گم کند و در بحر عشق غوطهور شود. در نهایت، او خود را به عنوان کمترین و در عین حال نابترین وجود در این بزم معرفی میکند.
هوش مصنوعی: عاشق نسبت به ننگ و بدنامی هیچ اهمیتی نمیدهد، زیرا عشق جایگاه والایی دارد و باعث رشد و کمال انسان میشود.
هوش مصنوعی: عاشق واقعی، مانند پلنگ عشق، از ظواهر و زواید زندگی نگران نیست و نمیترسد، همانطور که نهنگ فقر هم از عذاب و مشکلات نمیهراسد. در واقع، عشق و فقر برای آنها اهمیت چندانی ندارد.
هوش مصنوعی: عاشق چگونه میتواند به دلیل مستی از می، جام را که به خاطر شدت آن مستی از دست داده، فراموش کند؟
هوش مصنوعی: هیچ ارزشی ندارد که خاک بر کوه بیفتد، چرا که یک قطره از شراب عشق هزاران شور و هیاهو و بیتابی را به وجود میآورد.
هوش مصنوعی: تو که دلات شیشهای است، چطور میتوانی از جام عشق آگاهی پیدا کنی؟ و تو که مثل پرندهای به دام عشق افتادهای، چطور میتوانی معنای این دام را بفهمی؟
هوش مصنوعی: اگر دریا را صاف میدانم، به خاطر این است که تو میتوانی کفی از آن را ببینی؛ مثل زیبق (نوعی فلز با ارزش) بر هیچ کفی نمیچسبد.
هوش مصنوعی: اگر تو ملول و افسرده شدی، این مشکل از صفای وجود تو نیست. چه گناهی به گیاه دارد و چه جنایتی مرتکب شده که مثل سرکه تلخ شده است؟
هوش مصنوعی: به کسی که در زندگی بدبختی و سختی دیده و حالش ناخوش است، میگوید که خاک بر سر او و کسی که سرکه میفروشد، زیرا او هیچگاه شهد شیرین و صاف را نمیچشد و تنها تلخیهای روزگار را تجربه میکند.
هوش مصنوعی: به من توجه کن که در این مهمانی، من از سرِ بیخودی و گیجی، حتی افراد خاص و ویژه را از عام و معمولی نشناسم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ز بامداد درآورد دلبرم جامی
به ناشتاب چشانید خام را خامی
نه بادهاش ز عصیر و نه جام او ز زجاج
نه نقل او چو خسیسان به قند و بادامی
به باد باده مرا داد همچو که بر باد
[...]
نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی
که کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی
ز شرم سر به گریبان فرو برد غنچه
اگر به باغ روی، کان چنان گل اندامی
چو ذره زیر و زبر می شوند مشتاقان
[...]
اگر بروی ترش کار فقر راست شدی
کدوی سرکه بدی با یزید بسطامی
و گر بخرقه ازرق تمام گشتی کار
تغار نیل بدی شیخ احمد جامی
و گر برقص کسی شهره و علم بودی
[...]
گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی
که آفتاب بلندی چو بر کناره ی بامی
کنون تو سرو خرامان بگاه جلوه ی طاوس
هزار بار سبق برده ئی بکبک خرامی
گرم قبول کنی همچو بندگان بارادت
[...]
چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی
درید پیرهن نیکوئی به بد نامی
دلم به شام سر زلف توست و میترسم
که باز بشکنی این آبگینه شامی
یکی که میبرد آرام دل به شیوه چشم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.