ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظارهای
چون به اصل اصل خویش آید چنین هر پارهای
هر طرف آید به دستش بیصراحی بادهای
هر طرف آید به چشمش دلبری عیارهای
دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو برد
جان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیارهای
باده دزدید از لبان دلبر من یک صفت
لاجرم در عشق آن لب جان شده میخوارهای
صبحدم بر راه دیری راهبم همراه شد
دیدمش هم درد خویش و دیدمش هم کارهای
یک صراحی پیشم آورد آن حریف نیک خو
گشت جانم زان صراحی بیخودی خمارهای
در میان بیخودی تبریز شمس الدین نمود
از پی بیچارگان سوی وصالش چارهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف حال و هوای خوشی و عشق میپردازد. او از لذتهای زندگی و نظارهٔ زیباییها سخن میگوید و به جذابیت دلبری اشاره میکند که بر دلها تأثیر میگذارد. عشق را به بادهای تشبیه میکند که از دلبر دزدیده میشود و در این حالت، انسان خود را میبازد و به بیخودی میرسد. در ادامه، شاعر از دیدار یک راهب در صبح زود میگوید که او هم دچار عشق و درد است و صراحیای به او میدهد که باعث مستی و از خودبیگانگیاش میشود. در نهایت، شاعر به تبریز و شمسالدین اشاره کرده و از جستجوی چاره برای وصال و عشق سخن میگوید.
هوش مصنوعی: خوشا وقتی که لذت و خوشی در دست است و دیدن زیباییها نیز ممکن است؛ چون وقتی به اصل و ذات خود برساند، هر قسمت و پارهای از آن خوشی نیز زیبا و دلپذیر میشود.
هوش مصنوعی: در هر سو که او برود، بادهای خوش در دستش است و در هر جا که نظرش بیفتد، زیبایی دلبری فریبنده در چشمش خودنمایی میکند.
هوش مصنوعی: اگر دلبری که لبانش همچون لعل (گوهر) ارزشمند است را ببوید، حتی سنگ خارا (سنگ سخت) هم جانش را خواهد پذیرفت و به حالت هوشیاری خواهد رسید.
هوش مصنوعی: دلبر من باده را از لبانش دزدید و به همین دلیل، من هم در عشق او به یک میخوارگی و مستی دچار شدم.
هوش مصنوعی: صبح زود، بر سر راه خانقاه (جایی که صوفیان گرد هم میآیند)، دیدهام که یک راهب به همراهم آمده است. او را همدرد و همکار خود یافتم.
هوش مصنوعی: دوست نیکوکارم یک ظرف شراب پیش من آورد و من با نوشیدن آن شراب، رو به حالت بیخودی و لذت غرق شدم.
هوش مصنوعی: در حالت بیخودگی، شمسالدین تبریزی به سوی بندگان درمانده میرود تا برایشان راهی به وصال و رسیدن به معشوق بیابد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عقل و جانم برد شوخی آفتی عیارهای
باد دستی خاکیی بی آبی آتشپارهای
زین یکی شنگی بلایی فتنهای شکر لبی
پای بازی سر زنی دردی کشی خونخوارهای
گه در ایمان از رخ ایمان فزایش حجتی
[...]
تاز بازم ایر من در . . . ن هر زن بارهای
زین مناره شبه ابری . . . یگان چون بارهای
بدرگی، سرخی، درازی، کفتهای، آشفتهای
کافری، . . . س دشمنی، . . . ن دوستی، . . . نبارهای
فاخته طوقی، شتر لفجی، غضنفر گردنی
[...]
آه از آن رخسار برق انداز خوش عیارهای
صاعقه است از برق او بر جان هر بیچارهای
چون ز پیش رشتهای در لعل چون آتش بتافت
موج زد دریای گوهر از میان خارهای
این دل صدپاره مر دربان جان را پاره داد
[...]
من کِیَم، بر آستانت خستهٔ بیچارهای
عاشقی سرگشتهای از خان و مان آوارهای
نیست دلجویی که جوید خاطر دلخستهای
نیست دمسازی که سازد چارهٔ بیچارهای
چشم خونبارم اگر بر کوه خونافشان کند
[...]
شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پارهای
سوختم داغی ز عشق آتشینرخسارهای
شد دلم خون تا شود فارغ ز سودای بتان
وه که دارد باز هرسو قصد او خونخوارهای
بهر درمان درد سر دادن طبیبان را چه سود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.