عقل و جانم برد شوخی آفتی عیارهای
باد دستی خاکیی بی آبی آتشپارهای
زین یکی شنگی بلایی فتنهای شکر لبی
پای بازی سر زنی دردی کشی خونخوارهای
گه در ایمان از رخ ایمان فزایش حجتی
گاه بر کفر از دو زلف کافرش پتیارهای
کی بدین کفر و بدین ایمان من تن در دهد
هر کرا باشد چنان زلف و چنان رخسارهای
هر زمان در زلف جان آویز او گر بنگری
خون خلقی تازه یابی در خم هر تارهای
هر زمان بینی ز شور زلف او برخاسته
در میان عاشقان آوازهٔ آوارهای
نقش خود را چینیان از جان همی خدمت کنند
نقش حق را آخر ای مستان کم از نظارهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بازیهای عاشقانه و درگیریهای احساساتی خود اشاره میکند. او از سر شوق و دردِ عشق، عقل و جانش را تحت تأثیر زلف و رخسار معشوق میبیند و به تضاد میان ایمان و کفر در دل خود میپردازد. هر بار که به زلف محبوب نگاه میکند، احساسات و دردهای تازهای در او بیدار میشود و این شور در میان عاشقان سر و صدای زیادی به پا میکند. شاعر در نهایت بر اهمیت زیبایی و جاذبههای عاشقانه تأکید میکند و به تأثیر عمیق این عشق بر جان خود میپردازد.
هوش مصنوعی: عقل و جانم به خاطر یک شوخی آسیب زده و دچار مشکلاتی شده است. این وضعیت مرا مانند یک باد غبارآلود و بیآب، در آتش شدتی قرار داده است که به شدت میسوزاند.
هوش مصنوعی: این بیت از بلایی سخن میگوید که به واسطهٔ شنگی و شکر لبانی به وجود آمده است. این احساس خوشایند باعث میشود که شخص در بازی عشق معذب شود و به مرز درد و رنج برسد. در اینجا، خونخواره به کسی اشاره دارد که به شدت درگیر عشقی عاطفی و دردناک است.
هوش مصنوعی: گاهی ایمان او از جمالش افزایش مییابد و دلیلی برای ایمان میشود، و گاهی کفر او از دو زلفی که دارد، به عنوان دلیلی برای کافر بودنش مطرح میشود.
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به این کفر و ایمان دچار شوم. هیچکس نمیتواند به چنین ظاهری با آن زلف و چهرهٔ زیبا تسلیم شود.
هوش مصنوعی: هر بار که به زلف زیبا و فریبندهاش نگاه کنی، در هر پیچ و تاب آن، خون افرادی که عاشق او شدهاند و جانشان به خاطر این عشق بر باد رفته، تازه و زنده میشود.
هوش مصنوعی: هر زمانی که تو از دلتنگی زلف او را ببینی، در میان عاشقان خبری از دردمندی پیداست که به عشق او آواره شده است.
هوش مصنوعی: چینیان (دستسازان نقش و هنر) جان خود را برای نقش و نمای خود صرف میکنند، اما ای مستان (عاشقان)، این نقش (زیبایی) از حقیقت ناب (نقش حق) کمتر نیست؛ پس از آن کمتر غافل نشوید و به تماشای آن بپردازید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۱
عقل و جانم برد شوخی آفتی عیارهای
باد دستی خاکیی بی آبی آتشپارهای
هم بر آن وزن سنایی گفت سلمانی بچه
عقل و جانم برد شوخی، آفتی، پتیارهای
تاز بازم ایر من در . . . ن هر زن بارهای
زین مناره شبه ابری . . . یگان چون بارهای
بدرگی، سرخی، درازی، کفتهای، آشفتهای
کافری، . . . س دشمنی، . . . ن دوستی، . . . نبارهای
فاخته طوقی، شتر لفجی، غضنفر گردنی
[...]
آه از آن رخسار برق انداز خوش عیارهای
صاعقه است از برق او بر جان هر بیچارهای
چون ز پیش رشتهای در لعل چون آتش بتافت
موج زد دریای گوهر از میان خارهای
این دل صدپاره مر دربان جان را پاره داد
[...]
من کِیَم، بر آستانت خستهٔ بیچارهای
عاشقی سرگشتهای از خان و مان آوارهای
نیست دلجویی که جوید خاطر دلخستهای
نیست دمسازی که سازد چارهٔ بیچارهای
چشم خونبارم اگر بر کوه خونافشان کند
[...]
شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پارهای
سوختم داغی ز عشق آتشینرخسارهای
شد دلم خون تا شود فارغ ز سودای بتان
وه که دارد باز هرسو قصد او خونخوارهای
بهر درمان درد سر دادن طبیبان را چه سود
[...]
ای در آتش از هوایت نعل هر سیارهای
از بیابان تمنای تو خضر آوارهای
میتواند مهربان کرد آن دل بیرحم را
آن که سازد آب و آتش جمع در هر خارهای
بیقراری گر کند معذور باید داشتن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.