شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پارهای
سوختم داغی ز عشق آتشینرخسارهای
شد دلم خون تا شود فارغ ز سودای بتان
وه که دارد باز هرسو قصد او خونخوارهای
بهر درمان درد سر دادن طبیبان را چه سود
چون مریض عشق جز مردن ندارد چارهای
گر ز بیدردی بود غافل ز من آن هم خوش است
تا به کام دل کنم در روی او نظارهای
بهر آزارم رقیب آن تندخو را تیز کرد
آهنی افروخت آتش بهر من از خارهای
حیرت حال من انجم را ز گشتن باز داشت
تا نماند غیر اشکم کوکب سیارهای
نی فضولی راست سر منزل سر کویت همین
سر بدان جا مینهد هر جا که هست آوارهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از سوز و دردِ درمانناپذیر عشق سخن میگوید. دل پارهپارهٔ عاشق مانند لاله داغدار است و پزشک را بر آن راهی نیست، چون چارهٔ بیمار عشق تنها مرگ است. شاعر بیاعتنایی یار را هم فرصتی برای تماشای او میداند، از برانگیختن یار به دست رقیب گله میکند و اشک خود را تنها ستارهٔ گردان جهان مینامد. در پایان، کوی یار را مقصد همهٔ آوارگان عالم میشمارد، نه تنها مقصد فضولی.
هوش مصنوعی: دلم صد پاره شد و بر هر پارهٔ آن، مانند داغ سیاه میان گل لاله، داغی از عشق محبوبی با چهرهٔ آتشین و درخشان سوزاندم.
هوش مصنوعی: دلم را خون کردم تا از سودای زیبارویان آسوده شود، اما افسوس که باز از هر سو خونخواری آهنگ آن را دارد. یعنی دل حتی پس از خون شدن هم از گزند خوبرویان رها نمیشود.
هوش مصنوعی: برای درمان، به پزشکان زحمت دادن چه سودی دارد؟ بیمار عشق جز مرگ چارهای ندارد.
هوش مصنوعی: اگر محبوب از بیدردی و بیخبری از عشق به من توجهی ندارد، این هم خوب است، چون در غفلت او میتوانم هرچه دلم بخواهد به چهرهاش نگاه کنم.
هوش مصنوعی: رقیب آن محبوب تندخو را برای آزار من برانگیخت. مانند آهنی که از سنگ چخماق آتش بیرون میآورد، رقیب آهن است و دل سخت یار سنگ، و از برخورد آن دو آتشی برای سوختن من برخاست.
هوش مصنوعی: ستارگان از حیرت حال من از گردش بازایستادند، چنان که جز اشکهای من هیچ ستارهٔ گردانی باقی نماند. اشکهای روان شاعر همچون ستارگان سیّار شمرده شدهاند.
هوش مصنوعی: ای محبوب، تنها مقصد فضولی کوی تو نیست. هر آوارهای در هر جا که باشد، رو به همان کوی مینهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عقل و جانم برد شوخی آفتی عیارهای
باد دستی خاکیی بی آبی آتشپارهای
زین یکی شنگی بلایی فتنهای شکر لبی
پای بازی سر زنی دردی کشی خونخوارهای
گه در ایمان از رخ ایمان فزایش حجتی
[...]
تاز بازم ایر من در . . . ن هر زن بارهای
زین مناره شبه ابری . . . یگان چون بارهای
بدرگی، سرخی، درازی، کفتهای، آشفتهای
کافری، . . . س دشمنی، . . . ن دوستی، . . . نبارهای
فاخته طوقی، شتر لفجی، غضنفر گردنی
[...]
آه از آن رخسار برق انداز خوش عیارهای
صاعقه است از برق او بر جان هر بیچارهای
چون ز پیش رشتهای در لعل چون آتش بتافت
موج زد دریای گوهر از میان خارهای
این دل صدپاره مر دربان جان را پاره داد
[...]
من کِیَم، بر آستانت خستهٔ بیچارهای
عاشقی سرگشتهای از خان و مان آوارهای
نیست دلجویی که جوید خاطر دلخستهای
نیست دمسازی که سازد چارهٔ بیچارهای
چشم خونبارم اگر بر کوه خونافشان کند
[...]
ای در آتش از هوایت نعل هر سیارهای
از بیابان تمنای تو خضر آوارهای
میتواند مهربان کرد آن دل بیرحم را
آن که سازد آب و آتش جمع در هر خارهای
بیقراری گر کند معذور باید داشتن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.