آن شمع چو شد طرب فزایی
پروانه دلان به رقص آیی
چون جان برسد نه تن بجنبد
جان آمد از لحد برآیی
چون بانگ سماع در که افتاد
ای کوه گران کم از صدایی
کاین باد بهار می‌رساند
رقصانی شاخ را صلایی
در ذره کجا قرار ماند
خورشید به رقص در سمایی
هم آتش و دود گشته پیچان
از آتش روی جان فزایی
ماهی صنما ز روح بی‌جسم
شوخی شکری یکی بلایی
گه کوته و گه دراز گشتیم
با سایه صورت همایی
هم بر لب دوست مست گشتیم
نالان شده مست همچو نایی
بر باد سوار همچو کاهیم
اندر جولان ز کهربایی
چون پشه ز خون خویش مستیم
وز دیگ جگر دلا ابایی
اندر خلوت به هوی هویی
در جمعیت به های هایی
در صورت بنده کمینیم
در سر صفت یکی خدایی
این داد خدیو شمس تبریز
بی کبر ولیک کبریایی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ شوق و سرور روحانی است که با طرب و سماع همراه است. مولانا به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن جان انسان‌ها به وجد آمده و در رقص و شادی غرق می‌شوند. او از زیبایی‌های وجود و ارتباط انسان با divinity سخن می‌گوید و ابراز میکند که این شادی نه تنها در صورت بلکه در عمق وجود احساس می‌شود. در پایان، نام شمس تبریزی به عنوان نمایندهٔ حقیقت و کبریایی در این رقص زندگی مطرح می‌شود.
هوش مصنوعی: وقتی آن شمع (یعنی معشوق) شاد و سرمست شد، پروانه‌ها (عاشقان) به شادی و رقص می‌آیند.
هوش مصنوعی: زمانی که جان به وجود می‌آید، بدن حرکتی نخواهد کرد؛ زیرا جان از قبر (لحد) برمی‌خیزد و آزاد می‌شود.
هوش مصنوعی: وقتی صدای موسیقی و سماع در کوه طنین‌انداز می‌شود، این کوه بزرگ هم به قدری تحت تأثیر قرار می‌گیرد که انگار صدای آن کم می‌شود.
هوش مصنوعی: این باد بهاری صدای خوشی را به ما می‌آورد که شاخ و برگ درختان را در حال رقص نشان میدهد.
هوش مصنوعی: در ذره‌ای که وجود دارد، هیچ‌گاه خورشید نمی‌تواند در آسمان بماند و به رقص درآید؛ این به سفر و تغییر مکان دو چیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: آتش و دود از عشق تو به هم پیچیده‌اند و از اثر وجود تو، جانم پر از زندگی و محبت شده است.
هوش مصنوعی: صنمی (معشوقی) که به شکلی روحانی و بی‌جسم است، نوعی شوخی و محبت خاصی دارد که می‌تواند بلایی برای جان انسان شود. این بلای لطیف و شیرین از زیبایی و جذابیت آن معشوق ناشی می‌شود.
هوش مصنوعی: ما گاهی حال خوشی داریم و گاهی حال بدی، به‌طوری که با سایهٔ چهرهٔ معشوق که نماد خوشی است، همراه می‌شویم.
هوش مصنوعی: ما در کنار محبوب خود به حالت مستی در آمده‌ایم و حالتی ناله‌وار داریم، مانند نایی که در حال نواختن است.
هوش مصنوعی: ما همچون کاهی هستیم که بر باد سوار شده‌ایم و در میان هوای پران و متحرک در حال رفت و آمد هستیم، مثل جاری شدن کهربا (مادهٔ قیمتی) که در حرکتی است.
هوش مصنوعی: ما مانند پشه‌ای هستیم که از خون خود مست شده‌ایم و از دیگ جگر خود، هیچ واهمه‌ای نداریم.
هوش مصنوعی: در تنهایی و خلوت به آرامش و شادی‌های خود مشغولیم، اما در جمع و همراهی با دیگران، تنها به صدای نامناسبی که از خود داریم، درگیر هستیم.
هوش مصنوعی: در وجود بنده، خداوند را پنهان کرده‌ایم و در واقع او را به صورت یک خدای واحد شناسایی می‌کنیم.
هوش مصنوعی: این هدیه‌ای است از خداوند به شمس تبریز که او را با وجودی بی‌تکبر، بزرگ و والا قرار داده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای غره شده به پادشائی
بهتر بنگر که خود کجائی
آن کس که به بند بسته باشد
هرگز که دهدش پادشائی؟
تو سوی خرد ز بندگانی
[...]
ای جان و جهان من کجایی
آخر بر من چرا نیایی
ای قبلهٔ حسن و گنج خوبی
تا کی بود از تو بیوفایی
خورشید نهان شود ز گردون
[...]
با خاک در تو آشنایی
خوشتر ز هزار پادشایی
دیده رخ راز مه ببیند
بر عارض تو ز روشنایی
از نکتهٔ طوطی لب تو
[...]
سررشتهٔ قدرت خدایی
بر کس نکند گره‌گشایی
ای مونس جان من کجائی
از دیده من چرا جدائی
چون دل دهدت که هر زمانی
صد باره به نزد من نیائی
در دل شغب و دغا چه داری
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.