ای بیتو محال جان فزایی
وی در دل و جان ما کجایی
گر نیم شبی زنان و گویان
سرمست ز کوی ما درآیی
جان پیش کشیم و جان چه باشد
آخر نه تو جان جان مایی
در بام فلک درافتد آتش
گر بر سر بام خود برآیی
با روی تو کیست قرص خورشید
تا لاف زند ز روشنایی
هم چشمی و هم چراغ ما را
هم دفع بلا و هم بلایی
در دیده ناامید هر دم
ای دیده دل چه مینمایی
ای بلبل مست از فغانت
میآید بوی آشنایی
مینال که ناله مرهم آمد
بر زخم جراحت جدایی
تا کشف شود ز ناله تو
چیزی ز حقیقت خدایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان عشق و دلتنگی خود نسبت به محبوب میپردازد و بیان میکند که زندگی بدون او غیرممکن است. او از محبوب میخواهد که به دل و جان او وارد شود و جان خود را که به عشق او فدای میکند، به او تقدیم کند. عشق او همچون نوری است که در فضا میتابد و نالههای بلبل یادآور آشنایی و نزدیکی به محبوب است. شاعر به درد جدایی اشاره میکند و این نالهها را درمانی برای زخمها و جداییها میشمارد. در نهایت، او به کشف حقیقت خدایی از طریق ناله و فغان اشاره میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که بدون تو هیچ چیز امکانپذیر نیست و زندگی نمیتواند به ما نشاط بخشد، تو که در دل و جان ما هستی، کجایی؟
هوش مصنوعی: اگر شبانه، زنانی و مردانی شاد و مست از کوچهٔ ما وارد شوی،
هوش مصنوعی: ما جان خود را تقدیم میکنیم، اما جان چیست؟ در نهایت، تو خود جان جانها هستی و وجودت اصل و اساس زندگی است.
هوش مصنوعی: اگر آتش در آسمان بیفتد و تو بر سر بام خود بایستی، این آتش به تو نیز میرسد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو چقدر درخشان و زیباست که هیچکس نمیتواند با تو مقایسه شود و ادعای روشنی کند.
هوش مصنوعی: چشم تو هم نور و روشنی ماست و هم راهنمایی که ما را از مشکلات دور میکند و هم خود مشکلاتی به دنبال دارد.
هوش مصنوعی: ای چشم ناامید، هر لحظه چه چیزی را در دل به نمایش میگذاری؟
هوش مصنوعی: ای بلبل که از صدای تو در حال مستی، بوی همنشینی و آشنایی به مشام میرسد.
هوش مصنوعی: نالهای که میکنی، به عنوان تسکینی برای درد جدایی به حساب میآید.
هوش مصنوعی: نالهٔ تو ممکن است حقیقتی از خداوند را آشکار کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای غره شده به پادشائی
بهتر بنگر که خود کجائی
آن کس که به بند بسته باشد
هرگز که دهدش پادشائی؟
تو سوی خرد ز بندگانی
[...]
ای جان و جهان من کجایی
آخر بر من چرا نیایی
ای قبلهٔ حسن و گنج خوبی
تا کی بود از تو بیوفایی
خورشید نهان شود ز گردون
[...]
با خاک در تو آشنایی
خوشتر ز هزار پادشایی
دیده رخ راز مه ببیند
بر عارض تو ز روشنایی
از نکتهٔ طوطی لب تو
[...]
سررشتهٔ قدرت خدایی
بر کس نکند گرهگشایی
ای مونس جان من کجائی
از دیده من چرا جدائی
چون دل دهدت که هر زمانی
صد باره به نزد من نیائی
در دل شغب و دغا چه داری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.