برجه که بهار زد صلایی
در باغ خرام چون صبایی
از شاخ درخت گیر رقصی
وز لاله و که شنو صدایی
ریحان گوید به سبزه رازی
بلبل طلبد ز گل نوایی
از باد زند گیاه موجی
در بحر هوای آشنایی
وز ابر که حاملهست از بحر
چون چشم عروس بین بکایی
وز گریه ابر و خنده برق
در سنبل و سرو ارتقایی
فخ شسته به پیش گوش قمری
کموزدش او بهانههایی
نرگس گوید به سوسن آخر
برگوی تو هجو یا ثنایی
ای سوسن صدزبان فروخوان
بر مرغ حکایت همایی
سوسن گوید خمش که مستم
از جام میی گران بهایی
سرمستم و بیخودم مبادا
بجهد ز دهان من خطایی
رو کن به شهی کز او بپوشید
اشکوفه بریشمین قبایی
میگوید بید سرفشانان
رستیم ز دست اژدهایی
ای سرو برای شکر این را
تو نیز چنین بکوب پایی
ای جان و جهان به تو رهیدیم
ز اشکنجه جان جان نمایی
از وسوسه چنین حریفی
وز دغدغه چنین دغایی
زان دی که بسی قفا بخوردیم
رفت و بنمودمان قفایی
ظاهر مشواد او که آمد
از شوم ظهور او خفایی
خاموش کن و نظاره میکن
بی زحمت خوف در رجایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر از بهار و سرسبزی و شادابی در باغ میگوید و فضایی سرشار از زندگی و زیبایی را ترسیم میکند. در این فضا، گلها و گیاهان به گفتگو با یکدیگر پرداخته و بلبل در جستجوی نوای تازه از گلهاست. ابرها و باران نیز نقش حزن و شادی را ایفا میکنند و در عین حال، چهرهای عاشقانه از طبیعت به نمایش میگذارند. شخصیتها همچون سوسن و نرگس از محبت و زیباییهای یکدیگر سخن میگویند و در دل این عشق و محبت، احساساتی بیرون میآید که گویای آزادی و رهایی از زنجیرهای غم و اندوه است. این اثر به ابعاد معنوی و عاطفی وجود، تاکید دارد و بر اهمیت عشق و زیبایی در زندگی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: بهار صدای دلانگیزی در باغ بهوجود آورده است؛ مانند دختری که با زیبایی و ناز، راه میرود و نظرها را به خود جلب میکند.
هوش مصنوعی: از شاخهٔ درخت بگیر و برقص و از لاله بشنو صدای زیبا و دلکش.
هوش مصنوعی: ریحان (گیاه خوشبو) به سبزه (چمن) میگوید که رازی دارد و بلبل (پرندهای که نمایندهی عاشقدلهاست) از گل (شکوفه) نوایی (آواز) میطلبد.
هوش مصنوعی: باد جریان زندگی را در گیاه به وجود میآورد و این مانند موجی است که در دریای آشنایی احساس میشود.
هوش مصنوعی: ابر که از دریا پر شده و مانند چشم عروس زیباست، در حال گریه است.
هوش مصنوعی: از گریهٔ ابر و لبخند برق، گلهای سنبل و درختان سرو به اوج و شکوفایی میرسند.
هوش مصنوعی: پرندهای به نام قمری به زیباییها و زینتهای خود میبالد و از آنها به عنوان بهانههایی برای خود استفاده میکند.
هوش مصنوعی: نرگس به سوسن میگوید که تو باید از او بگویی، آیا ما را با سخنانی زشت و عیبجویی آزار میدهی یا با ستایش و تمجید؟
هوش مصنوعی: ای سوسن، با صد زبان داستانی از پرندهٔ همای (پرندهای افسانهای که نشانهٔ خوشبختی و سعادت است) را برای دیگران بازگو کن.
هوش مصنوعی: سوسن (که معمولاً نماد زیبایی و معشوق است) میگوید که سکوت کن چون من به خاطر نوشیدن جام می گرانبها (مشروب) مست شدهام.
هوش مصنوعی: من مست و بیخود هستم و نگرانم که مبادا کلمهای نادرست از دهانم خارج شود.
هوش مصنوعی: به سوی پادشاهی رو کن که به خاطر او، شکوفهها به زیبایی و لطافتی مانند لباس ریشمی پوشیدهاند.
هوش مصنوعی: شاعر بیان میکند که ما از چنگ اژدهایی که نمایانگر مشکلات یا دشمنیهاست، رهایی یافتهایم و به سمت بهبودی یا پیروزی حرکت کردهایم.
هوش مصنوعی: ای سرو، به خاطر شکرگذاری برای این نعمت، تو هم اینچنین با پاهایت بر زمین بکوب.
هوش مصنوعی: ای جان و جهان، ما از رنجها و عذابهای سخت رهایی یافتهایم و تو به ما نشان میدهی که زندگی و وجود چه زیبایی دارد.
هوش مصنوعی: از وسوسه و نگرانی ناشی از چنین دوست و یار صمیمی و محبوب رها شدهایم.
هوش مصنوعی: از آن روزی که به شدت در مشکلات و سختیها گرفتار شدیم، زمان گذشته و اکنون به ما نشان داده است که در نهایت، برکات و نعمتها هم وجود دارند.
هوش مصنوعی: ظاهر نشوید که او (خدا) از بدیها و آزارها یافته است، بلکه نهان است و در هویت او جایی برای ترس وجود ندارد.
هوش مصنوعی: خاموش باش و فقط نظاره کن، بدون هیچ زحمتی در مورد ترس از ناامیدی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای غره شده به پادشائی
بهتر بنگر که خود کجائی
آن کس که به بند بسته باشد
هرگز که دهدش پادشائی؟
تو سوی خرد ز بندگانی
[...]
ای جان و جهان من کجایی
آخر بر من چرا نیایی
ای قبلهٔ حسن و گنج خوبی
تا کی بود از تو بیوفایی
خورشید نهان شود ز گردون
[...]
با خاک در تو آشنایی
خوشتر ز هزار پادشایی
دیده رخ راز مه ببیند
بر عارض تو ز روشنایی
از نکتهٔ طوطی لب تو
[...]
سررشتهٔ قدرت خدایی
بر کس نکند گرهگشایی
ای مونس جان من کجائی
از دیده من چرا جدائی
چون دل دهدت که هر زمانی
صد باره به نزد من نیائی
در دل شغب و دغا چه داری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.