باغ است و بهار و سرو عالی
ما مینرویم از این حوالی
بگشای نقاب و در فروبند
ماییم و توی و خانه خالی
امروز حریف خاص عشقیم
برداشته جام لاابالی
ای مطرب خوش نوای خوش نی
باید که عظیم خوش بنالی
ای ساقی شادکام خوش حال
پیش آر شراب را تو حالی
تا خوش بخوریم و خوش بخسبیم
در سایه لطف لایزالی
خوردی نه ز راه حلق و اشکم
خوابی نه نتیجه لیالی
ای دل خواهم که آن قدح را
بر دیده و چشم خود بمالی
چون نیست شوی تمام در می
آن ساعت هست بر کمالی
پاینده شوی از آن سقاهم
بی مرگ و فنا و انتقالی
دزدی بگذار و خوش همیرو
ایمن ز شکنجههای والی
گویی بنما که ایمنی کو
رو رو که هنوز در سؤالی
ای روز بدین خوشی چه روزی
ای روز به از هزار سالی
ای جمله روزها غلامت
ایشان هجرند و تو وصالی
ای روز جمال تو کی بیند
ای روز عظیم باجمالی
هم خود بینی جمال خود را
و آن چشم که گوش او بمالی
ای روز نه روز آفتابی
تو روز ز نور ذوالجلالی
خورشید کند سجود هر شام
میخواهد از مهت هلالی
ای روز میان روز پنهان
ای روز مقیم لایزالی
ای روزی روزها و شبها
ای لطف جنوبی و شمالی
خامش کنم از کمال گفتن
زیرا تو ورای هر کمالی
پیدا نشوی به قال زیرا
تو پیداتر ز قیل و قالی
از قال شود خیال پیدا
تو فوق توهم و خیالی
و آن وهم و خیال تشنه توست
ای داده تو آب را زلالی
این هر دو در آب جان دهن خشک
در عالم پر ز خویش خالی
باقی غزل ورای پرده
محجوب ز تو که در ملالی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به توصیف باغ و بهار و شوق عشق میپردازد. شاعر در این فضا، در کنار محبوب، به جشن و سرور و نوشیدن شراب اشاره دارد و از حال خوب و رهایی از غمها سخن میگوید. او به زیباییهای عشق و احساساتی چون ایمنی و بینهایت بودن اشاره کرده و میخواهد از جمال محبوب و نور الهی برخوردار شود. شاعر در نهایت به محدودیتهای دنیوی و تلاش برای رسیدن به فراتر از آنها، یعنی کمال و حقیقت، اشاره میکند و میگوید که وجود عشق و زیبایی بالاتر از هر اشکال و بیان است.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به زیبایی و دلانگیزی باغ و بهار و درخت سرو قدیمی اشاره میکند و میگوید ما نباید از این مکان خوب و زیبا دور شویم.
هوش مصنوعی: چهرهات را نمایان کن و در را ببند، ما در این خانه خالی به سر میبریم و تو در آنجا هستی.
هوش مصنوعی: امروز فقط با عشق خاصی همراهیم و این شاید به خاطر کمی بیخیالی و عدم رعایت آداب است.
هوش مصنوعی: ای مطرب با صدای دلنواز و خوش؛ تو باید با نالههای زیبا و عمیقی که داری، احساسات بزرگ و عمیقی را به تصویر بکشی.
هوش مصنوعی: ای ساقی خوشحال و شاداب، شراب را بیاور تا حال ما را بهتر کنی.
هوش مصنوعی: ما باید در سایهٔ نعمت و بزرگی بیپایان خداوند، خوش بگذرانیم و خوشحال باشیم.
هوش مصنوعی: تو از راه بیخودی و سرخوشی نچشیدهای، و درختی که روییده، به خوابهای ملالآور دچار نشدهای.
هوش مصنوعی: ای دل، میخواهم که آن جام را به چشمان خود بگذاری و با آن باری به چشم خود بمالی.
هوش مصنوعی: زمانی که همسری در زندگی وجود ندارد، آن لحظهای که در میگساری است، نشان از کمال و تمامیت میباشد.
هوش مصنوعی: اگر از سقا (آبکش) جرعهای ناب بنوشی، همیشه پاینده و جاویدان خواهی ماند و از مرگ و زوال و تغییر مصون خواهی بود.
هوش مصنوعی: ایمنی تو را از خستگی و عذاب حاکم (والی) حفاظت میکند، پس دست از دزدی بردار و شاد باش.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که شخصی از مولانا از او میخواهد نشانهای از امنیت نشان دهد، ولی در واقع او هنوز در تردید و سؤال به سر میبرد.
هوش مصنوعی: ای روز خوب، چقدر خوشی و لذت برای من به ارمغان آوردی! تو از هزار سال نیز بهتر و ارزشمندتری.
هوش مصنوعی: تمام روزها در نظر من به مانند خدمتگزار تو هستند و تنها این ایام جدایی (هجر) به سر میبرند، در حالی که تو به وصال (وصل و نزدیکی) من مراد هستی.
هوش مصنوعی: ای روزی که زیبایی تو را هیچکس نمیبیند، ای روز بزرگ و زیبا.
هوش مصنوعی: تو هم زیبایی خود را میبینی و هم آن چشمی را که به زیباییات توجه میکند.
هوش مصنوعی: ای روز، تو روزی نیستی که فقط آفتاب بر تو بتابد؛ تو روزی از نور خدایی هستی که با جلال و عظمتش شناخته میشود.
هوش مصنوعی: خورشید هر شب به هنگام غروب، به خاطر زیبایی تو و بهخاطر هلال ماه، تسلیم و خاضع میشود.
هوش مصنوعی: ای روزی که در میان روزها پنهان هستی و در واقع همیشه و جاودانهای.
هوش مصنوعی: ای روزی که از همه روزها و شبها برتر هستی، ای مهربانی که هم از جانب جنوب برکت میآوری و هم از شمال.
هوش مصنوعی: من از بیان کمالات و خوبیها خاموش میشوم، چون تو فراتر از هر کمال و زیبایی هستی.
هوش مصنوعی: تو به کلام و گفتار آشکار نمیشوی، زیرا خودت از هر سخنی و نظری واضحتر و نمایانتر هستی.
هوش مصنوعی: نوشتهها و گفتگوها نمیتوانند نشاندهندهٔ وجود واقعی تو باشند، زیرا وجود تو فراتر از هر گونه فکر و تصور است.
هوش مصنوعی: وهم و خیال، تشنهٔ تو هستند؛ ای کسی که آب زلال را به آنان دادهای.
هوش مصنوعی: این دو (وهم و خیال) در آب جان، تشنه هستند و در دنیایی پر از خودخواهی و خودپسندی (خود) خالی از معنای حقیقی به سر میبرند.
هوش مصنوعی: عشق و حقیقت وجودی و روحانی که فراتر از دنیای مادی و ظاهری است، از دسترس تو دور مانده است، زیرا تو در حالتی از ناراحتی و اندوه قرار داری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
راه تو به نور لایزالی
از شرک و شریک هر دو خالی
ماییم ز عالم معالی
رندی دو سه اندرین حوالی
در عشق دلی و نیم جانی
بر داده به باد لاابالی
بگذشته ز هستی و گرفته
[...]
عشق آمد و کرد خانه خالی
بنشست به امر و نهی حالی
از مملکت دلم برانداخت
لشکرگه وهمی و خیالی
بر حصن دماغ نام زد کرد
[...]
دیوانه و مست و لاابالی
وز مردمی زمانه خالی
عشق آینهایست لایزالی
از زنگ وجود غیر خالی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.