ای صورت روحانی امروز چه آوردی
آورد نمی‌دانم دانم که مرا بردی
ای گلشن نیکویی امروز چه خوش بویی
بر شاخ کی خندیدی در باغ کی پروردی
امروز عجب چیزی می‌افتی و می‌خیزی
در باغ کی خندیدی وز دست کی می‌خوردی
آن طبع زرافشانی و آن همت سلطانی
پیران و جوانان را آموخت جوامردی
بگذر ز جوامردی کان هم ز دوی خیزد
در وحدت همدردی درکش قدح دردی
هم همره و همدردی هم جمعی و هم فردی
هم عاشق و معشوقی هم سرخی و هم زردی
با این همه در مجلس بنشین و میا با من
ترسم که میان ره بگریزی و برگردی
ور ز آنک همی‌آیی با خویش مبر دل را
کز دل دودلی خیزد گه گرمی و گه سردی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تعامل با یک وجود روحانی یا الهی می‌پردازد که احساسات و زیبایی‌های عمیقی را به او منتقل میکند. او از وضعیت نامشخص و حیرتی که احساس میکند، سخن می‌گوید و به جلوه‌های زیبایی در طبیعت اشاره میکند. در ادامه، بر اهمیت اتحاد و همدردی میان انسان‌ها تأکید دارد و به عشق و خلوص در این پیوندها پردازد. شاعر نگران است که این احساسات زودگذر باشد و در دنیای واقعی از دست برود، بنابراین از مخاطب می‌خواهد که با دلی قوّی و پایدار در جمع بماند و از ترس‌ها و تردیدها دوری کند.
هوش مصنوعی: ای شکل زیبا و معنوی، امروز چه چیزی برای من آوردی؟ نمی‌دانم آن چیز چیست، اما می‌دانم که مرا به خود بردی.
هوش مصنوعی: ای گلستان زیبایی، امروز چه عطری منتشر کرده‌ای؟ بر چه درختی خندیدی و در کدام باغ، تو را پرورانده‌اند؟
هوش مصنوعی: امروز در باغ چه چیز شگفتی به وجود آورده‌ای و با چه شتابی حرکت می‌کنی؟ در این حال، با کدام گل خندیدی و از دست کدامیک آسیب دیده‌ای؟
هوش مصنوعی: آن طبیعت شورانگیز و آن عزم و اراده‌ی بلند، به پیران و جوانان آموخت که چگونه جوانمردی کنند و در زندگی به شجاعت و بزرگی رفتار نمایند.
هوش مصنوعی: از جوامردی (دلیری و مردانگی) بگذر، چون این ویژگی نیز از دوگانگی ناشی می‌شود؛ در وحدت، همدردی را درک کن و قدح (جام شراب) درد را بچش.
هوش مصنوعی: این شعر به ترکیب روابط انسانی و عاطفی اشاره دارد و می‌گوید که در زندگی همواره همنشینی و همدردی وجود دارد؛ به این معنا که انسان‌ها هم به صورت جمعی و هم به طور فردی می‌توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. همچنین، عشق و معشوقی که دو طرف دارند می‌تواند در رنگ‌ها و حالات متفاوتی مانند سرخی و زردی جلوه کند.
هوش مصنوعی: با وجود این همه، در جمع با من بنشین و از من جدا نشو، زیرا می‌ترسم در میانه‌ی راه از من دور شوی و بازگشتی نداشته باشی.
هوش مصنوعی: اگر به من نزدیک می‌شوی، دل خود را با خود نیاور چون از دل، تردید و دوگانگی برمی‌خیزد؛ گاهی شوق و گرمی و گاهی سردی و بی‌حالی به دنبال دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
آورد طبیب جان یک طبله ره آوردی
گر پیر خرف باشی تو خوب و جوان گردی
تن را بدهد هستی جان را بدهد مستی
از دل ببرد سستی وز رخ ببرد زردی
آن طبله عیسی بد میراث طبیبان شد
[...]
بیکار دلی باشد کو را نبود دردی
کاهل فرسی باشد کز وی نجهد گردی
دردی که ز عشق آید، جانم به فدای آن
خود جان نبود شیرین بی ذوق چنان دردی
از گردش چشمت هست آواردگی دلها
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.