شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا
چو قسمتست چه جنگست مر مرا و تو را
شراب آن گل است و خمار حصه خار
شناسد او همه را و سزا دهد به سزا
شکر ز بهر دل تو ترش نخواهد شد
که هست جا و مقام شکر دل حلوا
تو را چو نوحه گری داد نوحهای میکن
مرا چو مطرب خود کرد دردمم سرنا
شکر شکر چو بخندد به روی من دلدار
به روی او نگرم وارهم ز رو و ریا
اگر بدست ترش شکری تو از من نیز
طمع کن ای ترش ار نه محال را مفزا
وگر گریست به عالم گلی که تا من نیز
بگریم و بکنم نوحهای چو آن گلها
حقم نداد غمی جز که قافیه طلبی
ز بهر شعر و از آن هم خلاص داد مرا
بگیر و پاره کن این شعر را چو شعر کهن
که فارغست معانی ز حرف و باد و هوا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ احساسات و تجربیات عاشقانه است که شاعر در آن از رابطهٔ خود با معشوق میگوید. او به نوعی از شراب و خمار به عنوان نمادهایی برای عشق و درد اشاره میکند و به اهمیت شکرگزاری در این رابطه تأکید دارد. شاعر وضعیت خود را با مطرب و نوحهگر مقایسه میکند و نشان میدهد که عشق او باعث شادی و غم همزمانش شده است. در نهایت، او از قافیه و شعر به عنوان یک وسیلهٔ بیان احساسات یاد میکند و بر جدایی معانی حقیقی از الفاظ تأکید دارد.
هوش مصنوعی: خدا به من شرابی داده که تو را نشانهٔ مستی و سرخوشی میبیند؛ حالا اینکه بین من و تو چه نزاعی وجود دارد، به قسمت هر یک از ما بستگی دارد.
هوش مصنوعی: شراب در این بیت به معنای محبوب و گل است، و خمار به حالت醉 کردگی یا مستی اشاره دارد. در واقع، محبوب کل زیباییها و خوبیها را میشناسد و بر اساس شایستگی هر چیز، به آن پاداشی میدهد.
هوش مصنوعی: شکر برای تو هرگز تلخ نخواهد شد، زیرا اینجا جایی است که شکر در دل، مانند حلوا شیرین و خوشایند است.
هوش مصنوعی: زیبایی و لذت تو مثل نوحهگری است که برایم غم و اندوه میخواند و من را به یاد میآوری، همانطور که طرب و شادی مطرب به خاطر دردم به سرنا وادارم میکند.
هوش مصنوعی: چون محبوب با لبخند به من نگاه کند، من نیز به او نگاه میکنم و از ظاهر و تظاهر به دور هستم.
هوش مصنوعی: اگر تو از من به خاطر عدم محبت و ترشرویت دلگیر هستی، من نیز از تو توقعی ندارم؛ اما ای ترشرو، نباید بر آنچه غیرممکن است اصرار کنی.
هوش مصنوعی: اگر گلهای عالم گریه کنند، من هم غمگین میشوم و برای آنها نوحهای مانند آنها میخوانم.
هوش مصنوعی: خداوند به من هیچ غم و اندوهی نداد، جز احساس نیاز به قافیه برای شعر گفتن و از همین احساس نیز به نوعی رهایی بخشید.
هوش مصنوعی: این شعر را بگیر و مانند اشعار قدیمی تکهتکه کن، چون آن اشعار از معانی واقعی و عمیق خالیاند و تنها به کلمات و ظواهر پرداختهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی
دل مرا عجب آید همی ز کار هوا
که مشکبوی سلب شد ز مشکبوی صبا
ز رنگ و بوی همی دانم و ندانم از آنک
چنین هوا ز صبا گشت یا صبا ز هوا
درخت اگر عَلَم پرنیان گشاد رواست
[...]
بتی بروی چو لاله شکفته بر دیبا
تنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا
دلم بصحبت او همچو پشت او شده راست
تنم ز فرقت او همچو زلف اوست دو تا
بدست دارد تیر و بغمزه دارد تیر
[...]
شب آمد و غم من گشت یک دو تا فردا
چگونه ده صد خواهد شد این عنا و بلا
چرا خورم غم فردا وزآن چه اندیشم
که نیست یک شب جان مرا امید بقا
چو شمع زارم و سوزان و هر شبی گویم
[...]
ایا ستارهٔ خوبان خَلُّخ و یغما
به دلبری دل ما را همی زنی یغما
چو تو نگار دل افروز نیست در خَلُّخ
چو تو سوار سرافراز نیست در یغما
غنوده همچو دل تنگ ماست دیدهٔ تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.