برخیز و صبوح را برنجان
ای روی تو آفتاب رخشان
جان‌ها که ز راه نو رسیدند
بر مایده قدیم بنشان
جان‌ها که پرید دوش در خواب
در عالم غیب شد پریشان
هر جان به ولایتی و شهری
آواره شدند چون غریبان
مرغان رمیده را فرازآر
حراقه بزن صفیر برخوان
هرچ آوردند از ره آورد
بیخود کنشان و جمله بستان
زیرا هر گل که برگ دارد
او بر نخورد از این گلستان
عقلی باید ز عقل بیزار
خوش نیست قلاوزی زحیران
جغد است قلاوز و همه راه
در هر قدمی هزار ویران
ای باز خدا درآ به آواز
از کنگره‌های شهر سلطان
این راه بزن که اندر این راه
خفت اشتر و مست شد شتربان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به دعوت به بیداری و تلاش برای جستجوی حقیقت می‌پردازد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که از خواب غفلت برخیزد و به سراغ مایه‌ای که جان‌ها را nourished کرده، برود. او اشاره می‌کند که جان‌ها در عالم غیب پراکنده و آواره شده‌اند و هر کس به ولایتی می‌رود. همچنین یادآور می‌شود که برای درک زیبایی‌های زندگی باید از عقل خویش دل بکنیم و فریب دنیای ظاهری را نخوریم. در نهایت، شاعر به امید بازگشت خداوند و آوازی از او اشاره می‌کند و راهی را پیشنهاد می‌دهد که به سوی تحول و بیداری راهنمایی کند.
هوش مصنوعی: برخیز و زودی صبح را بیاور و وبخش به من، ای چهرهٔ تو مانند آفتاب درخشنده است.
هوش مصنوعی: جان‌هایی که تازه از راه آمده‌اند، در سفر روحانی خود بر سفره‌ی محبت و فیض قدیمی و همیشگی بنشینند.
هوش مصنوعی: روح‌ها شب گذشته در خواب از بدن خارج شدند و در دنیای پنهان و غیبی آشفته و بی‌قرار گشتند.
هوش مصنوعی: هر انسانی به ولایتی و شهری دیگر رانده شده و بی‌خانمان گشت، مانند کسانی که غریب هستند و در جایی غریب زندگی می‌کنند.
هوش مصنوعی: مرغانی را که از خوف و ترس فراری هستند، جمع کن و با آتش آنها را به صفی درآور و به سوی من فراخوان.
هوش مصنوعی: هر چیزی را که از راه‌های مختلف برای تو آورده‌اند، بی‌اهمیت تلقی کن و همه را به کنار بینداز.
هوش مصنوعی: هر گلی که برگ دارد و در این باغ می‌روید، از آن گلستان آسیب نخواهد دید و دچار مشکل نخواهد شد.
هوش مصنوعی: عقل باید از عقل بی‌زاری بکند؛ چرا که در منطق و تفکر بیمارگونه، هرج و مرج و بلوا وجود دارد که خوشایند نیست.
هوش مصنوعی: جغد نماد بیداری و ناامیدی است و به معنای آن است که در تاریکی و ویرانی زندگی، هر قدم انسان ممکن است به ویرانی و چالش‌های بیشتر منجر شود. در واقع، جغد به عنوان نشانه‌ای از بدی و خرابی، در هر راهی که می‌رویم، ما را تهدید می‌کند.
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ خدا، با صدای خود به درون شهر سلطان وارد شو.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از حضرت خدا می‌خواهد که وارد مسیر و راهی شود که در آن، شتربان به خواب رفته و شتر مست و بی‌خبر مانده است. این تصویر نشان‌دهندهٔ غفلت و سکوتی است که در آن مسیر حاکم شده و به نوعی هشدار از بی‌توجهی به حقیقت و واقعیت‌های زندگی است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بر جانور و نبات و ارکان
سالار که کردت ای سخن‌دان؟
وز خاک سیه برون که آورد
این نعمت بی‌کران و الوان؟
خوانی است زمین پر ز نعمت
[...]
آبان روز است روز آبان
خرم گردان به آب رز جان
بنشین به نشاط و دوستان را
ای دوست به عز و ناز بنشان
تا باده خوریم و شاد باشیم
[...]
آدینه و صبح و عید قربان
فرخنده گشاد هر سه یزدان
بر ناصر دین و تاج ملت
شاه عجم و پناه ایران
سنجر که نهیب خنجر او
[...]
دین را حرمیست در خراسان
دشوار ترا به محشر آسان
از معجزه‌های شرع احمد
از حجت‌های دین یزدان
همواره رهش مسیر حاجت
[...]
ای روی تو آفتاب تابان
بردی دل و نیست بر تو تاوان
تو آفت جانی و جهانی
نام تو نهاده‌اند جانان
چون عهد تو پشت من شکسته
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.