با آن سبک روحی گل وان لطف شه برگ سمن
چون او ببیند روی تو هر برگ او گردد سه من
ای گلشن تو زندگی وی زخم تو فرخندگی
وی بندهات را بندگی بهتر ز ملک انجمن
گفتی که جان بخشم تو را نی نی بگو بکشم تو را
تا زندهای باشم تو را چون شمع در گردن زدن
زاهد چه جوید رحم تو عاشق چه جوید زخم تو
آن مردهای اندر قبا وین زندهای اندر کفن
آن در خلاص جان دود وین عشق را قربان شود
آن سر نهد تا جان برد وین خصم جان خویشتن
ای تافته در جان من چون آفتاب اندر حمل
وی من ز تاب روی تو همچون عقیق اندر یمن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: اعراب غزل به وصف حال عاشق و معشوق میپردازد و تضاد میان زندگی و مرگ را به تصویر میکشد. شاعر از عشق و زیبایی گل و سمن سخن میگوید و به احساس عمیق خود نسبت به محبوبش اشاره میکند. او بیان میکند که وجود محبوب، زندگیبخش است و درد عاشق را به عنوان نشانهای از عشق خالص میداند. همچنین، زیبایی و نورانیت محبوب با تابش آفتاب مقایسه میشود و عشق به گونهای وصف میشود که جان را تقدیم محبوب خواهد کرد. در نهایت، زاهد و عاشق نیز در پی هدفی متفاوتاند؛ زاهد به دنبال رحم و عاشق به دنبال زخم عشق است.
هوش مصنوعی: هرگاه گل با روحیهای لطیف و زیبایت از خوشی و محبت تو ورق سمن (نوعی درخت با گلهای خوشبو) را ببیند و روی تو را تماشا کند، خودش به اندازهٔ سه من (معیاری برای وزن) سنگین و پر از شگفتی میشود.
هوش مصنوعی: ای گلشن، تو زندگیبخش هستی و زخم تو موجب خوشبختی اوست. برای بندهات، بندگی و خدمت به تو از فرمانروایی در بهشت نیز ارزشمندتر است.
هوش مصنوعی: تو میگویی که جانم را به خاطر تو میدهم، اما نه، بگو که میخواهی من را بکشید تا زمانی که زنده هستم، تو را مثل شمعی که در آتش میسوزد، در خود داشته باشم.
هوش مصنوعی: زاهد (زاهد یعنی فرد پارسا و پرهیزکار) چه چیزی را میجوید؟ او انتظار رحمت و محبت دارد، در حالی که عاشق (عاشق یعنی کسی که در عشق غوطهور است) به دنبال درد و زخم ناشی از عشق است. آن کسی که مرده (شخص مرده) در لباس قبا (لباس درویشی) به سر میبرد و این شخص زنده (عاشق) در پوشش کفن (نشانهای از مرگ) قرار دارد.
هوش مصنوعی: عشق مانند دودی است که جان را خلاص میکند و انسان برای رسیدن به آن، حاضراست سرش را قربانی کند تا جان خود را از دست خصم درون نجات بدهد.
هوش مصنوعی: ای تو که مانند آفتابی در وجود من میدرخشی، من از درخشش چهرهات مانند عقیق در یمن روشن و زیبا هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گلبن نوان اندر چمن عریان چو پیش بت شمن
نه یاسمین و نه سمن نه سوسن و نه نسترن
ای ساربان منزل مکن جز در دیار یار من
تا یک زمان زاری کنم بر رَبع و اَطلال و دِمَن
رَبع از دلم پرخون کنم خاک دمن گلگون کنم
اطلال را جیحون کنم از آب چشم خویشتن
از روی یار خرگهی ایوان همی بینم تهی
[...]
از غرب سوی شرق زن بد خواه را بر فرق زن
بر فرق او چون برق زن مگذار ازو نام و نشان»
کز باده می زاید فرح
در سینه غمگین من
آنجا که بود آن دلستان با دوستان در بوستان
شد گرگ روبه را مکان شد کوف و کرکس را وطن
بر جای رطل و جام می گوران نهادستند پی
بر جای چنگ و نای و نی آواز زاغ است و زغن
سنگ است بر جای گهر زهر است بر جای شکر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.