بیار باده که اندر خمار خمارم
خدا گرفت مرا زان چنین گرفتارم
بیار جام شرابی که رشک خورشید است
به جان عشق که از غیر عشق بیزارم
بیار آنک اگر جان بخوانمش حیف است
بدان سبب که ز جان دردهای سر دارم
بیار آنک نگنجد در این دهان نامش
که می شکافد از او شقههای گفتارم
بیار آنک چو او نیست گولم و نادان
چو با ویم ملک گربزان و طرارم
بیار آنک دمی کز سرم شود خالی
سیاه و تیره شوم گوییا ز کفارم
بیار آنک رهاند از این بیار و میار
بیار زود و مگو دفع کز کجا آرم
بیار و بازرهان سقف آسمانها را
شب دراز ز دود و فغان بسیارم
بیار آنک پس مرگ من هم از خاکم
به شکر و گفت درآرد مثال نجارم
بیار می که امین میم مثال قدح
که هر چه در شکمم رفت پاک بسپارم
نجار گفت پس مرگ کاشکی قومم
گشاده دیده بدندی ز ذوق اسرارم
به استخوان و به خونم نظر نکردندی
به روح شاه عزیزم اگر به تن خوارم
چه نردبان که تراشیدهام من نجار
به بام هفتم گردون رسید رفتارم
مسیح وار شدم من خرم بماند به زیر
نه در غم خرم و نی به گوش خروارم
بلیس وار ز آدم مبین تو آب و گلی
ببین که در پس گل صد هزار گلزارم
طلوع کرد از این لحم شمس تبریزی
که آفتابم و سر زین وحل برون آرم
غلط مشو چو وحل در رویم دیگربار
که برقرارم و زین روی پوش در عارم
به هر صبوح درآیم به کوری کوران
برای کور طلوع و غروب نگذارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و نیاز به شراب و باده سخن میگوید و احساسی عمیق از تشنگی روحی خود را بیان میکند. او به دنبال جرعهای است که بتواند او را از درد و غم رهایی بخشد و خارج از قید و بندهای دنیوی به حالت نور و روشنایی برساند. در این کنش، عشق را به عنوان تنها عامل رهایی و دلمشغولیاش معرفی میکند و به دردها و معضلات زندگیاش اشاره میکند. همچنین، او از شمس تبریزی یاد میکند و تولدی دوباره را در سایه او تجربه میکند، چون او را چون خورشید میبیند که نوری تازه به زندگیاش میبخشد. در نهایت، شاعر آماده است تا در هر صبحی دوباره به زندگی و نور عشق برگردد و دلتنگیهایش را پشت سر بگذارد.
هوش مصنوعی: میگوید: بادهای بیاور که در حال مستی به سر میبرم، زیرا خداوند مرا به واسطهٔ عشق و محبت در این حال و وضعیت اسیر کرده است.
هوش مصنوعی: جام شرابی را بیاور که مانند خورشید زیبا و ارزشمند است، زیرا جان من از غیر عشق نفرت دارد و فقط عشق را میخواهد.
هوش مصنوعی: بیا آن شرابی را بیاور که اگر نامش را ببرم، دردی به جانم میرسد؛ زیرا من از دردهای خود به شدت رنج میبرم.
هوش مصنوعی: او را بیاور که نامش در این دهان نمیگنجد و وقتی دربارهاش سخن میگویم، گفتارم بهقدری گسترش مییابد که نمیتوانم آن را در قالب جملات بیان کنم.
هوش مصنوعی: بیا کسی را بیاور که مانند او موجود نیست. من در برابر او گول و نادان هستم و وقتی با او هستم، مثل کسی میشوم که در زندگیام شاد و خوشحالم.
هوش مصنوعی: بیا و چیزی بیاور که لحظهای از سرم خالی نشود، وگرنه سیاه و تیره خواهم شد، انگار که از کافرانم.
هوش مصنوعی: مرا از این وضعیت نجات بده و با شراب و می بیاور، زود بیار، و نپرس که چطور به این مشکل گرفتار شدم.
هوش مصنوعی: بیا و مرا نجات بده؛ شب طولانی شده و آسمانها از دود و فریاد پر شده است.
هوش مصنوعی: پس از مرگ من، بیا چون نجاری که با چوب و ابزار خود کار میکند، از خاک من چیزی به شکل شکر و گفت بساز، تا زیبایی و لطافت را به وجود آورم.
هوش مصنوعی: شراب را برایم بیاور که مانند میم (حرف اول کلمه می) در قدح (لیوان) پایدار و مطمئن است و من هر آنچه در درونم وجود دارد را به خوبی حفظ و نگهداری میکنم.
هوش مصنوعی: نجار (که در اینجا به عنوان نوعی کارگر چوببر یا سازنده این ابیات مطرح است) میگوید: ای کاش که بعد از مرگ، مردم برای درک و فهم اسرار و لذتی که در کارهای من وجود دارد، بصیرت و بینش کافی پیدا میکردند.
هوش مصنوعی: اگر به تنم بیاحترامی کردند و مرا خوار دانستند، اما روح عزیزم که همچون شاهی است، به استخوان و خونم توجهی نکرده و نادیده گرفته شده است.
هوش مصنوعی: من به عنوان یک نجار، نردبانی ساختهام که به وسیلهٔ آن به بالاترین مقامها و مرتبههای آسمانی رسیدهام، به طوری که رفتارم نشاندهندهٔ این صعود است.
هوش مصنوعی: من به مانند مسیح (که نماد شفا و نجات است) شاد و خوشحالم و این شادی باید در دلها باقی بماند، نه در غم و اندوهی که در این دنیا (عالم خاک) وجود دارد.
هوش مصنوعی: شخصی که در این بیت اشاره شده، به انسانیت و مقام والای خود اشاره میکند و میگوید که مانند ابلیس که از آدم برتر دید، تو نباید فقط به ظاهر آب و گل انسان توجه کنی، زیرا در باطن او، صدها گلزار از زیبایی و فطرت وجود دارد.
هوش مصنوعی: شمس تبریزی، در پس این جسم و گوشت، به مانند نوری طلوع کرده است و من آفتابیام که سر از این حجاب (جسم) بیرون میآورم.
هوش مصنوعی: اینگونه اشتباه نکن که مثل «وحل» (حیوانی که چشمانش بسته است) دوباره به رویم بیایی، چراکه من هماکنون پایدار هستم و از این ظاهر خود دیگر هیچ عیبی ندارم.
هوش مصنوعی: هر صبح به جمع میآیم و مانند کوران، دیگران را نمیبینم، برای کسانی که در تاریکی هستند، طلوع و غروب نمیگذارم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ایا بفضل و کرم یاد کرده از کارم
زیاد کرد تو بسیار شکرها دارم
خصایل تو سزاوار مدحتند همه
بجلوه کردن آن من رهی سزاوارم
چنان کنم بسعادت که تا کم از یکسال
[...]
نظامی ارچه نمرد است مرده انگارم
به نظم مرثیتش حق طبع بگزارم
چه گر نمیرد و آنگاه مرثیت گویم
چو نشنود که چه گویم چه سود گفتارم
لطیف مرثیتی پیش او فرو گویم
[...]
خدایگانا سالی مقیم بنشستم
به بوی آنکه مگر به شود ز تو کارم
همی نیاید نقشی به خیره چه خروشم
همی نگردد کارم نفیر چون دارم
نه ماه دولتم از چرخ میدهد نورم
[...]
از آن قبل که سر عالم بقا دارم
بدین سرای فنا سر فرو نمیآرم
نشاط من همه زی آشیان نه فلک است
اگرچه در قفس پنج حس گرفتارم
نه آن کسم که درین دامگاه دیو و ستور
[...]
نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم
که لحظه لحظه تو را من عزیزتر دارم
به ذات پاک من و آفتاب سلطنتم
که من تو را نگذارم، به لطف بردارم
رخ تو را ز شعاعات خویش نور دهم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.