چرا شاید چو ما شه زادگانیم
که جز صورت ز یک دیگر ندانیم
چو مرغ خانه تا کی دانه چینیم
چه شد دریا چو ما مرغابیانیم
برو ای مرغ خانه تو چه دانی
که ما مرغان در آن دریا چه سانیم
مزن بر عاشقان عشق تشنیع
تو را چه کاین چنینیم و چنانیم
چنینیم و چنان و هر چه هستیم
اسیر دام عشق بیامانیم
چرا از جهل بر ما می دوانی
نه گردون را چنین ما می دوانیم
عجب نبود اگر ما را بخایند
که آتش دیده و پخته چو نانیم
وگر چون گرگ ما را می درانند
چه چاره چون به حکم آن شبانیم
چو چرخ اندر زبانها اوفتادیم
چو چرخ بیگناه و بیزبانیم
حریف کهرباییم ار چو کاهیم
نه در زندان چو کاه کاهدانیم
نتاند باد کاه ما ربودن
که ما زان کهربا اندر امانیم
تو را باد و دم شهوت رباید
نه ما که کهربای عقل و جانیم
خمش کن کاه و کوه و کهربا چیست
که آنچ از فهم بیرون است آنیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به موضوع عشق و اسارت در آن میپردازد و بیان میکند که ما انسانها بیشتر از ظاهر یکدیگر چیزی نمیدانیم و مانند مرغانی هستیم که در جستجوی دانهای در عالم خاکی، از عمق وجود خود غافلیم. او به عشق و تشنیع عاشقان اشاره میکند و از جهل انسانها مینالد که آنها را از حقیقت دور میکند. با تصاویری چون دریا و مرغابی، او نشان میدهد که ما در دنیای مادی زندگی میکنیم و از حقیقتهای عمیقتر بیخبریم. شاعر همچنین به قدرت نفوذ عشق و عقل اشاره میکند و تأکید میکند که حقیقتهای والا از فهم معمول فراترند.
هوش مصنوعی: چرا ممکن است ما که فرزندان شاهان هستیم، فقط ظاهر یکدیگر را بشناسیم و به باطن همدیگر آگاهی نداشته باشیم؟
هوش مصنوعی: چقدر زمان میبرد که ما در خانهمان دانه جمع کنیم، مگر دریا چه شده است در حالی که ما مثل مرغابیها هستیم؟
هوش مصنوعی: ای مرغ خانگی، تو نمیدانی که ما پرندگان در آن دریا چگونهایم.
هوش مصنوعی: به عاشقان عشق، طعنه و سرزنش نزن که ما به همین شکل که هستیم، در عشق گرفتار شدهایم.
هوش مصنوعی: ما هر طور که هستیم، چه خوب و چه بد، در حقیقت در بند عشق و محبت هستیم و نمیتوانیم از آن رها شویم.
هوش مصنوعی: چرا تو (خدا) ما را به جهل میکشانى، در حالی که ما خود بر گردون (زمان و دنیا) تسلط داریم و آن را به حرکت درمیآوریم؟
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر ما را به حال زار درآورند، چرا که ما همچون نان، پخته و آماده از آتش واقعیت زندگی شدهایم.
هوش مصنوعی: اگر مانند گرگها ما را بدرند و مایحتاجمان را بربایند، چه راهی داریم، زیرا ما به فرمان شبان دچارتان میشویم.
هوش مصنوعی: ما هنگام چرخش دنیا در گفتار و سخن مردم افتادهایم و مانند چرخ، بیگناه و بیصدا هستیم.
هوش مصنوعی: ما شریک و همنوا با خواص و ارزشمندانی هستیم که مانند کهربا گرانبها هستیم، نه مانند کاه که بیارزش و ضعیف است. پس ما در زندان و اسارت زندانیان کاه نیستیم.
هوش مصنوعی: باد نمیتواند کاه ما را برباید، چون ما از آن کهربا (عقل و روح) در امان هستیم.
هوش مصنوعی: تو را هوای نفس و شهوت به دام میاندازد، اما ما گرفتار این چیزها نیستیم، زیرا ما از نور عقل و روح برخورداریم.
هوش مصنوعی: سکوت کن، چون کاه و کوه و کهربا چه ارزشی دارند، وقتی که آنچه واقعی است و فراتر از درک ماست، در دست ماست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ترا خوانیم و شاید گر بخوانیم
که ما ره جز به در گاهت ندانیم
چو ما با ضعف خود دربند آنیم
که بگزاریم خدمت تا توانیم
همه گفتند خیل دوستانیم
که ره جز دوستی تو ندانیم
بیا تا قدر یکدیگر بدانیم
که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم
چو مؤمن آینه مؤمن یقین شد
چرا با آینه ما روگرانیم
کریمان جان فدای دوست کردند
[...]
چو تسکین غبارت باز دانیم
درین گلشن چو بادت باز خوانیم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.