بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم
که سنگ خاره جان گیرد بپیوند خداوندم
همیگفتم به گل روزی زهی خندان قلاوزی
مرا گل گفت می دانی تو باری کز چه می خندم
خیال شاه خوش خویم تبسم کرد در رویم
چنین شد نسل بر نسلم چنین فرزند فرزندم
شه من گفت هر مسکین که عمرش نیست من عمرم
بدین وعده من مسکین امید از عمر برکندم
دل من بانگ بر من زد چه باشد قدر عمری خود
چه منت می نهی بر من تو خود چندی و من چندم
شهی کز لطف می آید اگر منت نهد شاید
که چاهی پرحدث بودی منت از زر درآگندم
کمر نابسته در خدمت مرا تاج خرد داد او
تو خود اندیشه کن با خود چه بخشد گر بپیوندم
یقول العشق لی سرا تنافس و اغتنم برا
و لا تفجر و لا تهجر و الا تبتئس تندم
همه شاهان غلامان را به خرسندی ثنا گفته
همه خشم خداوندی بر من این که خرسندم
مضی فی صحوتی یومی و فاض السکر فی قومی
فاسرع و اسقنی خمرا حمیرا تشبه العندم
بیا درده یکی جامی پر از شادی و آرامی
که بنمایم سرانجامی چو مخموران بپرسندم
میازارید از خویم که من بسیار می گویم
جهانی طوطیان دارم اگر بسیار شد قندم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از جاذبه و پیوند عاطفی خود با خداوند و عشق سخن میگوید. او دعوت میکند که هرکس تمایل دارد به او ملحق شود و از زندگی سخت و سنگین رهایی یابد. در مکالمهای با گل، شاعر به این نکته میرسد که زندگی باید شایستهٔ شادکامی و خرسندی باشد و در پیوند با عشق، زبان بر خویش میگشاید. او میفهمد که هر مسکینی که در زندگی خویش امیدی نداشته باشد، از شهادت و زندگی واقعی دور است. در انتها، شاعر از می و آرامش میخواهد و اشاره میکند که خویش را از دنیا و مشکلات آن نگیرد، زیرا در عشق حقیقی، سرانجامی شاداب و غنیمتی ارزشمند در انتظار اوست.
هوش مصنوعی: بیایید، هر کسی که میخواهد با من رابطهای مستحکم برقرار کند، که حتی سنگ خارا نیز به خاطر خداوند جان خواهد گرفت.
هوش مصنوعی: من به گل روزی میگفتم که ای خندان و زیبا، اما گل به من گفت آیا میدانی که من به چه دلیلی میخندم؟
هوش مصنوعی: به یاد ماندن یا تأثیر خوشی و زیبایی یک پادشاه (یا شخص خوشخوی) باعث شادی در چهرهام شد و این خوشحالی نهتنها بر من که بر نسلهای بعدی من نیز تأثیر گذاشته و فرزندانم را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
هوش مصنوعی: شاه من گفت که هر کسی که عمرش به پایان رسیده، مسکین و بیچاره است. من نیز به همین خاطر، به وعدهام دل باختم و امیدم را از عمرم قطع کردم.
هوش مصنوعی: دل من به من میگوید که اهمیت عمر خود را ندانم، و تو که مدت کوتاهی در این دنیا هستی، چرا به من منت میگذاری و من را در نیازهایم امیدوار میکنی؟
هوش مصنوعی: پادشاهی که به لطفش به انسان نزدیک میشود، اگر بخواهد بر او منت بگذارد، ممکن است به چاهی پر از سخنان ناگوار و بیفایده تبدیل شود؛ من هم از زر و طلا خود را به طور دیگر درمیآورم.
هوش مصنوعی: آن کسی که در خدمت من به دور از هر قید و شرط، تاج خرد را به من داده است، خودت فکر کن اگر به او بپیوندم، چه چیزهایی را به من خواهد بخشید.
هوش مصنوعی: عشق به من میگوید که به سیر و سفر بپردازم و از این فرصت بهره ببرم؛ نه اینکه بنزاری، نه جفا کنی و نه رنجیده شوی، وگرنه افسوس و پشیمانی نصیبت خواهد شد.
هوش مصنوعی: تمام پادشاهان از غلامان خود تعریف و تمجید میکنند، اما من به خاطر رضایتخداوند از آنچه هستم خوشنودم.
هوش مصنوعی: یک روز در حال هشیاری گذشت، و مستی در قوم من ریخته شد. بنابراین، زود باش و به من شرابی سرخ بده که به آن شربت میگویند.
هوش مصنوعی: بیایید یک جام پر از شادی و آرامش به من دهید تا نشان دهم که در انتها چه میشود؛ مانند مخموران از من بپرسند.
هوش مصنوعی: مرا آزار ندهید به خاطر خوابهای عمیقم، زیرا من در خوابهایم چیزهای زیبا و ارزشمندی دارم و اگر این خوابها زیاد شوند، شیرینیام هم دوچندان خواهد شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
اگر فرصت دهد، جانا، فراقت روزکی چندم
زمانی با تو بنشینم، دمی در روی تو خندم
درآ شاد از درم خندان که در پایت فشانم جان
مدارم بیش ازین گریان، بیا، کت آرزومندم
چو با خود خوش نمیباشم، بیا ، تا با تو خوش باشم
[...]
خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم
به دیدار تو خوشنودم به گفتار تو خرسندم
اگر چه خاطرت با هر کسی پیوندها دارد
مباد آن روز و آن خاطر که من با جز تو پیوندم
کسی مانند من جستی زهی بدعهد سنگیندل
[...]
از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم
نخواهم شیشهٔ نوش و نباید شربت قندم
مگر یزدان به روی من در وصل تو بگشاید
و گرنه من در گیتی به روی خود فرو بندم
نشان مهر ورزیدن همان باشد که: هر ساعت
[...]
نگارا تا ترا دیدم دل اندر کس نمی بندم
ز خوبان منقطع کردی بری از خویش و پیوندم
بجز تو گر دل و جان را بود آرام و پیوندی
دگر با دل نیارامم دگر با جان نپیوندم
تو داری روی همچون گل من شوریده چون بلبل
[...]
به هرحالی که پیش آید خیالی نقش می بندم
از آن رو چون گل خندان به رویش باز می خندم
چو سرمستان به میخانه دگرباره درافتادم
حجاب رند رندانه ز پیش خود بر افکندم
گسستم از همه عالم به اصل خویش پیوستم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.