چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال
خطاب لطف چو شکر به جان رسد که تعال
در آب چون نجهد زود ماهی از خشکی
چو بانگ موج به گوشش رسد ز بحر زلال
چرا ز صید نپرد به سوی سلطان باز
چو بشنود خبر ارجعی ز طبل و دوال
چرا چو ذره نیاید به رقص هر صوفی
در آفتاب بقا تا رهاندش ز زوال
چنان لطافت و خوبی و حسن و جان بخشی
کسی از او بشکیبد زهی شقا و ضلال
بپر بپر هله ای مرغ سوی معدن خویش
که از قفس برهید و باز شد پر و بال
ز آب شور سفر کن به سوی آب حیات
رجوع کن به سوی صدر جان ز صف نعال
برو برو تو که ما نیز میرسیم ای جان
از این جهان جدایی بدان جهان وصال
چو کودکان هله تا چند ما به عالم خاک
کنیم دامن خود پر ز خاک و سنگ و سفال
ز خاک دست بداریم و بر سما پریم
ز کودکی بگریزیم سوی بزم رجال
مبین که قالب خاکی چه در جوالت کرد
جوال را بشکاف و برآر سر ز جوال
به دست راست بگیر از هوا تو این نامه
نه کودکی که ندانی یمین خود ز شمال
بگفت پیک خرد را خدا که پا بردار
بگفت دست اجل را که گوش حرص بمال
ندا رسید روان را روان شو اندر غیب
منال و گنج بگیر و دگر ز رنج منال
تو کن ندا و تو آواز ده که سلطانی
تو راست لطف جواب و تو راست علم سؤال



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به دعوت جان به حرکت و جستوجو از عالم مادی پرداخته و به زیباییها و لطافتهای روحانی اشاره میکند. شاعر از روحها میخواهد که از قفس تن رها شوند و به سوی زندگی حقیقی و آب حیات سفر کنند. با تصویرسازیهایی چون ماهیای که به سمت دریا میشتابد یا ذرهای که در آفتاب میرقصد، از خواستههای عمیق روحی و جستوجوی پیوسته برای وصال و بقاء سخن میگوید. در نهایت، به پرواز روح و جدایی از عالم خاکی تأکید میکند و دعوتش به سیر و گام برداشتن به سوی عالم بالاست.
هوش مصنوعی: چگونه ممکن است جان انسان از عشق و زیبایی خدا جدا شود، حالآنکه وقتی خطاب لطف و محبت او به جان برسد، مانند شکر شیرین و خوشایند است؟
هوش مصنوعی: وقتی ماهی از خشکی به آب برمیگردد، به سرعت وارد آب میشود و این اتفاق زمانی میافتد که صدای موجهای آرام دریا را میشنود.
هوش مصنوعی: چرا باز به سوی سلطان نمیرود انسان، وقتی که صدای طبل و نوا به گوشش میرسد؟ این اشاره به این است که علاقهها و شوقها او را به سمت زیبایی و مقام نمیکشاند.
هوش مصنوعی: چرا هر صوفی مانند ذرهای در آفتاب جاودانگی به رقص نمیآید تا او را از زوال و فنا نجات دهد؟
هوش مصنوعی: اگر کسی از لطافت و زیبایی و جانافزایی او بهرهمند شود، دیگر از شقاوت و گمراهی رهایی خواهد یافت.
هوش مصنوعی: ای پرنده، با شتاب به سوی آشیانهات پرواز کن، چرا که اکنون وقت آن است که از قفس آزاد شوی و بال و پر خود را دوباره بگشایی.
هوش مصنوعی: از آب شور که نمایانگر دنیا و مشکلات آن است، دور شو و به سوی آب حیات، که نماد زندگی واقعی و معنوی است، برگرد. به اصل خود و آرامش روحی مراجعه کن، نه به دنیای مادی و زحمتهایش.
هوش مصنوعی: ای جان، تو برو و از این دنیا جدا شو، ما هم بهزودی به تو میرسیم و به آن جهان وصل میشویم.
هوش مصنوعی: چرا مانند کودکان در این دنیا بمانیم و دامن خود را از خاک و سنگ و سفال پر کنیم؟
هوش مصنوعی: باید از خاک و دنیای مادی دست برداریم و به سوی آسمان و عالم معنوی پرواز کنیم، و از حالت کودکانه فرار کنیم تا به محفل بزرگتر و مهمتر مردان راه یابیم.
هوش مصنوعی: توجه نکن که وجود مادی و جسمانی چه بلایی بر سر آدمی میآورد. کیسه را ببر و سر خودت را از آن بیرون بیاور؛ به این معنا که از قید و بندهای مادی رهایی یاب.
هوش مصنوعی: این نامه را با دست راست خود بگیر و از آسمان لااقل آن را به صورت درست و کامل درک کن؛ زیرا این نامه تنها یک کودک نیست که نتوانی سمت راست (یا درست) خود را از سمت چپ تشخیص دهی.
هوش مصنوعی: خدا به فرشتهای که نماد عقل و خرد است میگوید که قدم از روی زمین بردار و به سوی آسمان برو. همچنین به دست مرگ (اجل) میگوید که توجه به آرزوها و حرص و طمع انسانها را کنار بگذارد.
هوش مصنوعی: ندای الهی به تو رسیده است که باید روح خود را در عالم غیب به آزادی برسانی و از محنتها و زحمتهای دنیوی دوری گزینی و به گنجهای معنوی و روحانی دست یابی.
هوش مصنوعی: تو خود ندا بده و صدا کن، زیرا سلطنت و قدرت در دست توست؛ معاونت و لطف در پاسخگویی هم از آن توست و تویی که به هر سؤالی دانایی و علم میدهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
کسان که تلخی زهر طلب نمیدانند
ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال
تو را که میشنوی طاقت شنیدن نیست
مرا که میطلبم خود چگونه باشد حال؟
شکفت لاله تو زیغال بشکفان که همی
[...]
به سیصد و چهل و یک رسید نوبتِ سال
چهارشنبه و سه روز باقی از شوّال
بیامدم به جهان تا چه گویم و چه کنم
سرود گویم و شادی کنم به نعمت و مال
ستوروار بدینسان گذاشتم همه عمر
[...]
اگر کمال بجاه اندر است و جاه بمال
مرا ببین که ببینی کمال را بکمال
من آن کسم که بمن تا بحشر فخر کند
هر آنکه بر سر یک بیت من نویسد قال
همه کس از قبل نیستی فغان دارند
[...]
همیشه گفتمی اندر جهان به حسن و جمال
چو یار من نبود وین حدیث بود محال
من آنچه دعوی کردم محال بود و نبود
از آنکه چشم من او را ندیده بود همال
ز نیکویی که به چشم من آمدی همه وقت
[...]
ز نور قبۀ زرین آینه تمثال
زمین تفته فرو پوشد آتشین سر بال
فروغ چتر سپهری بیک درخشیدن
بسنگ زلزله اندر زند بگاه زوال
درر چو لاله شود لعل در دهان صدف
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.