|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل کوتاه پندی است به یاری هممسلک دربارهٔ راه درویشی. مولانا میگوید کار درویش با خون دل پیش میرود، دعای دلسوخته پذیرفته است و دیدار حق انسان را از کم و بیش دنیا بینیاز میکند. سپس به قربانی شدن در عشق مانند اسماعیل و بندگی ولیّ فرامیخواند و در پایان میگوید کسی که در عشق شمس تبریزی پخته شد، نباید به خامان بیندیشد.
هوش مصنوعی: ای یار نیکآیین، از من پندی بشنو: کار درویش و سالک جز با رنج و خونِ دل به سرانجام نمیرسد.
هوش مصنوعی: یقین بدان که دعای درویشِ دلسوخته و دلزخمی را خداوند پاسخ میدهد و آن دعا پذیرفته میشود.
هوش مصنوعی: هنگامی که آن پادشاهِ بیچون و بیمانند را دیدی، بینیاز میشوی و از اندیشهٔ کم و زیادِ دنیا رها میگردی.
هوش مصنوعی: مانند اسماعیل که خود را برای قربانی تسلیم کرد، در این عشق جان را فدا کن. اگر مانند گوسفند بیاختیار و نادان نیستی، بندهٔ ولیّ و مرد خدا شو و از او پیروی کن.
هوش مصنوعی: وقتی در عشق و هوای شمس تبریزی پخته و کامل شدی، دیگر به این خامانِ بیخبر و سخنان بیهودهٔ آنان اعتنا مکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
شما را شرم باد از کردهٔ خویش
وزین کشته یلان افتاده در پیش
به قبرستان گذر کردم کم و بیش
بدیدم قبر دولتمند و درویش
نه درویش بیکفن در خاک رفته
نه دولتمند برده یک کفن بیش
سپاهِ روم را کز تُرک شد پیش
به هندیتیغ کرده هندوی خویش
مخور غم از برای امّت خویش
که هست از جرم ایشان فضل ما بیش
مکن بر من ستم جانا از ین بیش
بکارت می نیاید به بیندیش
لبت خون می چکاند از دل من
نمک خون آورد پیوسته از ریش
مرا دل خود ز جور چرخ ریشست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.