پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش
وگر برناورم فردا سر خویش از گریبانش
الا ای شحنه خوبی ز لعل تو بسی گوهر
بدزدیدست جان من برنجانش برنجانش
گر ایمان آورد جانی به غیر کافر زلفت
بزن از آتش شوقت تو اندر کفر و ایمانش
پریشان باد زلف او که تا پنهان شود رویش
که تا تنها مرا باشد پریشانی ز پنهانش
منم در عشق بیبرگی که اندر باغ عشق او
چو گل پاره کنم جامه ز سودای گلستانش
در آن گلهای رخسارش همیغلتید روزی دل
بگفتم چیست این گفتا همیغلتم در احسانش
یکی خطی نویسم من ز حال خود بر آن عارض
که تا برخواند آن عارض که استادست خط خوانش
ولیکن سخت میترسم از آن زلف سیه کارش
که بس دل در رسن بسته است آن هندو ز بهتانش
به چاه آن ذقن بنگر مترس ای دل ز افتادن
که هر دل کان رسن بیند چنان چاهست زندانش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از پریشانی و جذبهای که زلف محبوبش بر دل او دارد، سخن میگوید. او به زیباییهای محبوب خود اشاره میکند و از عذاب عشق و درگیریهای درونیش مینالد. این عشق چنان قوی است که او را به کفر و ایمان میکشاند و در پی آن است تا احوال خود را بر یار بگوید، اما از خطرات ناشی از زلف محبوب هم هراسان است. شعر از حالات عاشقانه و اضطرابهای ناشی از عشق بیانگر است و نشاندهندهٔ وابستگی عمیق شاعر به محبوبش میباشد.
هوش مصنوعی: دلّی که به خاطر زلف پریشان او همیشه نگران و آشفته است، اگر فردا نتوانم سرم را از چنگ او رها کنم، چه کنم؟
هوش مصنوعی: ای شحنه (نگهبان) خوب، لبت مانند لعل (سنگ قیمتی) است و از زیباییات گوهرهای بسیار دزدیده شده است. جان من به خاطر زیباییات بسیار ناراحت و رنجیده است.
هوش مصنوعی: اگر کسی به عشق تو ایمان بیاورد، حتی اگر کافر باشد، عشق تو او را از آتش شوق نجات میدهد و به او وقتی که در کفر یا ایمان است، زندگی میبخشد.
هوش مصنوعی: پریشان و درهم شده باد زلف او، تا وقتی که چهرهاش پنهان باشد. در این حالت، فقط من تنها دچار پریشانی و ناراحتی از غیبت او میشوم.
هوش مصنوعی: من در عشق به او بهحدی بیخبر و بیدروغ هستم که مانند گلی در باغ عشقش، از شوق و آرزو، جامهام را پاره میکنم.
هوش مصنوعی: من در زیباییهای صورت او غرق شدم و روزی به دل خود گفتم که این چه حالتی است؟ او در پاسخ گفت که من در بخشش و خوبیاش اشتباه میکنم و متوجه نیستم.
هوش مصنوعی: من میخواهم یک نامهای بنویسم از حال خودم بر روی آن چهره زیبا، تا آن چهره زیبا که خود استاد در خواندن نوشتههاست، آن را بخواند.
هوش مصنوعی: اما من بسیار میترسم از زلف سیاه و پیچیده آن هندو (در اینجا هم اشاره به معشوق است) که بسیاری از دلها با آن زلف در دام افتادهاند و گرفتار شدهاند.
هوش مصنوعی: به آن چالاکی و زیبایی که در ذقن (چانه) معشوق وجود دارد نگاه کن، ای دل، و نترس از افتادن به دام او، زیرا هر دلی که زیبایی را ببیند، به مانند چاهی میشود که آن دل را در خود محبوس میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟
به بستان جامهٔ زربفت بدریدند خوبانش
منقش جامههاشان را کهشان پوشید فروردین
فرو شست از نگار و نقش ماه مهر و آبانش
همانا با خزان گل را به بستان عهد و پیمان بود
[...]
نبرده بوالحسن کافاق آباد است ز احسانش
علی کز همت عالی بزیبد تخت کیوانش
چو اندر بزم بنشیند همی ماه سما دانش
چو اندر صف بخواهد کین همی پیل دمان خوانش
نیاید روز کوشیدن برابر چرخ و کیوانش
[...]
سخا زریست کز همت زند رای تو بر سنگش
سخن نظمی است کز معنی دهد رای تو سامانش
ازین اندک هنر خاطر همی امید بگسستم
چو در مدح تو پیوستم هنر دیدم فراوانش
مرا دانی که آن باید که هر کو نیک شعر آید
[...]
همی جویم نگاری را که دارم چون دل و جانش
همی خواهم که یک ساعت توانم دیدن آسانش
اگر پیمان کند با من منم در خط پیمانش
وگر فرمان دهد بر من منم در بند فرمانش
نهاد اندر سرم ابری که پیدا نیست بارانش
[...]
دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش
هزاران یوسف مصرست پیدا در گریبانش
پریرویی که چون دیوست بر رخسار زلفینش
زره مویی که چون تیرست بر عشاق مژگانش
به یک دم میکند زنده چو عیسی مرده را زان لب
[...]
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.