گنجور » مولانا » دیوان شمس » غزلیات

وزن:	فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
قالب شعری:	غزل
منبع اولیه:	ویکی‌درج
تعداد ابیات:	۱۳

رونوشت متن رونوشت نشانی نمای مشابه کتابهای چاپی (فقط رایانه)

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بررسی تضادها و کنش‌های بی‌معنا در زندگی می‌پردازد و با طرح پرسش‌هایی از نوع «چه کار» به نقد و تحلیل وضعیت‌های مختلف اجتماعی می‌پردازد. او با اشاره به نیروی عشق و دیوانگی، تلاش می‌کند تا جایگاه عقل و تفکر را در مسائل مهم‌تری مانند عشق و فنا به چالش بکشد. مولانا به تصویر کشیدن عشق به عنوان نیرویی برتر و متعالی می‌پردازد و در نهایت، تأکید می‌کند که در عالم عشق و در سایه شمس، همه چیز معنای دیگری پیدا می‌کند. در نهایت، او به دنبال معنا و حقیقتی فرای عقل و درک عامیانه است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

برگردان به زبان ساده

# آینه‌یْ چینی تو را با زنگی اعشیٰ چه کار‌؟

کرّ مادرزاد را با نالهٔ سرنا چه کار‌؟

زنگیِ اعشی (اَ شا) یعنی آدم سیاه و نابینا، آینه چینی یعنی آینه مرغوب (در قدیم کاسه‌های چینی و آینه چینی به مرغوبی معروف بوده‌اند)

# هر مخنث از کجا و ناز معشوق از کجا‌؟

طفلک نوزاد را با بادهٔ حمرا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: هر شخصی که به نوعی ناز و دلربایی دارد از کجا آمده است و عشق و زیبایی معشوق از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ چه ارتباطی به آن طفل نوزاد دارد که هنوز هیچ تجربه‌ای از دنیا ندارد و نمی‌تواند با بادهٔ سرخ و شیرین کاری داشته باشد؟

اخطار: برگردان‌های تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است می‌توانید آن را ویرایش کنید.

# دست زهره در حنا‌، او کی سلحشوری کند‌؟

مرغ خاکی را به موج و غرهٔ دریا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: زهره (اینجا اشاره به زهره، سیارهٔ عشق و زیبایی دارد) با آراستگی و زیبایی‌اش در حنا، چگونه می‌تواند سلحشوری و جنگاوری کند؟ پرنده‌ای از خاک (یعنی موجودی محدود و خاکی) دریا و عظمت آن را نادیده گرفته و به آنچه فراتر از توانش است، چه کاری می‌تواند داشته باشد؟

# بر سر چرخی که عیسی از بلندی بو نبرد

مر خرش را ای مسلمانان بر آن بالا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: عیسی (پیامبر) از بلندی به چیزهای دنیا (مثل مال و مقام) اهمیتی نمی‌داد و از آن‌ها نمی‌هراسانید. بنابراین، ای مسلمانان، شما چرا به کارهای دنیوی و ظاهری این‌قدر اهمیت می‌دهید و خود را به این بلندی‌ها (معاصی یا دنیا) مشغول کرده‌اید؟

# قوم رندانیم در کنج خرابات فنا

خواجه! ما را با جهاز و مخزن و کالا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: ما گروهی رند و فاسد هستیم که در خرابه‌های فنا زندگی می‌کنیم، ای خواجه! ما را به دستگاه‌های ریاست، ثروت و کالا چه کار؟

# صد هزاران ساله از دیوانگی بگذشته‌ایم

چون تو افلاطون عقلی‌، رو‌، تو را با ما چه کار‌؟

هوش مصنوعی: ما سال‌هاست که از دیوانگی عبور کرده‌ایم و دیگر به حالت عقلانی رسیده‌ایم، پس ای افلاطون (نماد عقل) تو که با عقل و دانش خود به ما نگاه می‌کنی، ارتباطت با ما چیست؟

# با چنین عقل و دل آیی سوی قطّاعان راه

تاجر ترسنده را اندر چنین غوغا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: تو با این عقل و دل به جمع دلالان و تاجران آمده‌ای. در چنین شور و غوغایی، ترسندگان و افرادی که می‌ترسند چه جایگاهی دارند؟

# زخم شمشیر‌ست اینجا زخم زوبین هر طرف

جمع خاتونان‌ِ نازک‌ساق‌ِ رعنا را چه کار‌؟

هوش مصنوعی: زخم شمشیر و زوبین (نیزه) در اینجا به معنای خشونت و جنگ است. در این غوغا و درگیری، چه نیازی به زیبایی و نازک‌ساقی دختران زیبا وجود دارد؟

# رُستمان امروز اندر خون خود غلطان شدند

زالکان پیر را با قامت دوتا چه کار‌؟

زالک‌: مصغّر زال است‌.

# عاشقان را منبلان دان زخم‌خوار و زخم‌دوست

عاشقانِ عافیت را با چنین سودا چه کار‌؟

منبل یعنی زخمی

# عاشقان بوالعجب تا کشته‌تر خود زنده‌تر

در جهان عشق باقی مرگ را حاشا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: عاشقانی که عجیب و غریب هستند، هرچه بیشتر در عشق کشته می‌شوند، بیشتر زنده به نظر می‌رسند. بنابراین در جهانی که عشق هست، مرگ را بی‌معنا می‌دانند و آن را رد می‌کنند.

# وانگهی این مست عشق اندر هوای شمس دین

رفته تبریز و شنیده‌، رو‌، تو را آنجا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: عاشق مستی که به عشق شمس‌الدین (نام دیگر مولانا) دل سپرده، به تبریز رفته و او را آنجا چه کار است؟

# از ورای هر دو عالم بانگ آید روح را

پس تو را با شمس دین باقی اعلا چه کار‌؟

هوش مصنوعی: از هر دو جهان صدایی می‌آید که روح را به خود فرا می‌خواند، پس تو در کنار شمس‌الدین تبریزی چه وظیفه‌ای داری؟

غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ به خوانش عندلیب
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.

فعال یا غیرفعال‌سازی قفل متن روی خوانش من بخوانم

پیشنهاد مشق شعر

سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۸

زحمت ما می‌دهی، زاهد تو را با ما چه کار

عقل و دین و زهد را با عاشق شیدا چه کار؟

می‌خورد صوفی غم فردا و ما می می‌خوریم

مرد امروزیم، ما را با غم فردا چه کار؟

جای عیاران سرباز است کوی عاشقی

[...]

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است

مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین

تا به حال ۲۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۳۴ نوشته:

هر چند اعشی به عربی معنی شبکور دارد اما من دریغا گو می شوم اگر نام اعشی میمون را نیاورم .اعشا میمون شاعر عربی و پارسی که بسیاری از نام گلها را در شعر های عربی اش هم اورده است .خاندان منذر که عرب های فرهیخته و دلیر بودند در روزگار ساسانیان کار پرورش شاهپورهای ساسانی را به گردن می گرفتند و از میان ان ها بهرام گور شناخته و دانسته است .جایگاه فرماندهی ایشان در محل استان الانبار عراق امروزی است .گویا اعشا بسیار فارسی دوست داشته است و یک بار به دربار خسرو ی دوم گویا برای ترگمان امده است .درود بر همسایه دوستی و بزرگداری بزرگان !

reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۳۹ نوشته:

هر جا اسم اعشا بیاید باید نام حسن ابن هانی اهوازی را هم اورد او بهترین نمونه غزل عربی را سرود و یک فارس اهوازی بوده است و شیوایی عربی اش به گونه ای بوده است که نام خیابانی در میانه بغداد را به نام او یعنی ابو نواس گذاردند ( یا گزاردند ) تا اینکه به دست نژاد پرست صدام حسین این نام بر افتاد ! درود به ابو نواس و به اعشی میمون

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۴۹ نوشته:

سرنا باید از سورنا باشد یعنی نایی که در سور می نوازند !

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۵۴ نوشته:

جهاز به فارسی می شود برگ و یا ساز و برگ

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۳:۰۵ نوشته:

با درود به دوستان لغت سلیح را همیشه فردوسی برای سلاح به کار می برد و من سپس تر دریافتم سلیح از زریه است و ان لغت پهلوی زره می باشد یعنی ضریح هم که گرداگرد مغاک و ارامگاه می بندند از همین لغت زریه است چون به شکل چشمه ها و حلقه های زره است یعنی ضریح عربی از روی زریه است بعد ها سلیح هم ساخته شده است همه از زریه هستند و به همین دلیل فردوسی انها را اورده است .اما سلحشور لغتی قدیمی است شواهدی در ادب مانده از زبان اوستایی داریم از این لغت و پیوندی با شستن سلاح ندارد !

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۳:۰۶ نوشته:

از لغت زخم ما یک لغت زخمند را هم داریم که کمتر به کار می رود

سعید در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۶:۳۱ نوشته:

قطاعان را چگونه باید از مولانا بپذیریم که قطاع خود جمع قاطع است و دوباره با ان جمع بسته شده است مثل این است که بگوییم راهزنان های راه .استاد چه تو جیهی برای آن دارید

سعید در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۸:۰۹ نوشته:

به گمانم با نگاهی به غوغا در لت دوم باید همان قطاع به ضم قاف را در نظر گرفت

سعید در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۸:۵۶ نوشته:

من هم با شما هم رای و سازگار هستم در مورد جست و جوهای اینترنتی که گاهی واقعا گمراه کننده هستند و گاهی هم بی نتیجه میمانند اما در مورد قطاعان به مقدمه دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی بر غزلیات شمس مراجعه کردم که ایشان هم قطاع را با ضم قاف در نظر گرفته اند و دلیلشان هم این است که راهزن را قاطع را گویند و نه قطاع راه به فتح قاف به هر روی باز هم میخوانم شاید نتیجه به نتیجه محکم تری برخوردم

سعید در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۸:۵۹ نوشته:

پس نگاشت
دکتر کدکنی بر این باورند که جمع بستن جمع در اشعار مولانا و هم زمانان و معاصرانشان امری رایج بوده است

سعید در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۹:۰۴ نوشته:

پس نگاشت 2
در حاشیه قبل نتیجه اول مبنی بر اشتباه بوده و زاید است و همچنین راه به اشتباه را نگاشته شده که به این ترتیب اصلاح میگردد،

عشرت در ‫۱۳ سال قبل، جمعه ۲۶ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۲۲:۵۱ نوشته:

دوستان عزیر سلیح ممال سلاح است. لطفا به لغت نامه مراجعه کنید و هرگز به حاشیه ها اعتماد نکنید حتی حاشیۀ بنده. متأسفانه هرکس وارد ادبیات میشود بدون تخصص و با دو کتاب و مقاله خواندن صاحبنظر میشود. آیا ما میرویم به جای پزشکان نسخه بنوبسیم که آنان به جای ادیبان حاشیه مینویسند!!

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۰:۰۴ نوشته:

عشرت جانم با درود به شما من کوچک شما هستم .شما هم بنویس مثلا بگو امین کیخا اشتباه کرد به فان دلیل ان موقع و همین حالا هم ممنون می شوم . کهتر شما کیخا .

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۰:۱۹ نوشته:

عشرت جانم من هیچ کجا هم نگفته ام که صاحب نظر هم هستم نمی دانم چگونه به نظر شما این گونه رسیده است .اما زریه در صفحه 404 کتاب فرهنگ پارسی است نوشته جلال الدین کزازی و اینکه سلیح در شاهنامه است که همه می دانند و اینکه سلحشور از شستن سلاح نیست نوشته دکتر پرتو است نویسنده فرهنگ واژه یاب و اینکه ضریح مشجر است مانند زره هم ادم در نگاه می فهمد و دیگر نیاز به پیچیده شدن ندارد وانگهی من فرصت شغلی و نان کسی را که نمی برم اگر کناره نویسی بکنم وانگهی اصلن شما راست می گویید من نیازی به ستوده شدن ندارم و از دشامیزی ( اختلاط نامناسب ) فضای مجازی اگاهم .

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۱:۳۳ نوشته:

عشرت جانم من مدتی هست که می خواهم به نوشتن دیوان شمس روی بیاورم که می پندارم بهترین ارث برای یک فرزند تواند بود . چطور فکر میکنی ایا بهتر نیست من به همان نستعلیقم بپردازم و میدان را برای دوستان راست اندیش ( ارتودکس) در ادبیات بازتر بکنم ؟
کاش بنویسی و به فر و شکوه فارسی افزون کنی برادر یا خواهر . فارسی ملک مشاع همه مردم ماست بنویس من هم می نیوشم .

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۲۰ نوشته:

شمس جانم مستراح هم از میسه یا میزه به معنی شاش و راه به معنی مسیر است و مستراح معنی استراحت گاه نمی دهد کجا به عربی مستراح را به کار می برده اند ؟ بلکه راهی بوده که برای میسک و میسه و یا مس کردن می سپرده اند . زیرا مستراح ها بیرون از خانه بوده اند همین حالا در بهبهان به شاش مسک می گویند اما مثانه انهم از لغت مس به معنی شاش است یعنی مسانه است ! یعنی منسوب به مس ! ولی وقتی مردم ما زبان خودشان را نفهمید ند رو کردن به توجیه کردن . کتاب را کتیب کردن نشعه شان کرد ! گمان شد که علم پیچیده ای است که رکاب را رکیب خواندن !

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۲۵ نوشته:

چگونه است که میزنای و میس نای را برای حالب می پذیریم ولی مسانه را با ان انه اشکار و بزرگ مثانه می نویسیم ! البته من این ها را برای نخستین بار می نویسم و مستراه را با ان مس اشکارش نمی شود. ندید !

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۳۱ نوشته:

نشئه ببخشید نشعه نوشته شد

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۳۷ نوشته:

رویهمرفته راست اندیشی ادبی ( orthodox) دردی دارد و ان این است که تنگ میدان است و چیزی نو را نمی پذیرد و باطنی بودن دشواریش لغزش است ولی دراز دامن تر و شنیدنی تر است و دل هنوز ابزار یافتن اگاهی !

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۴۴ نوشته:

مردم از هم زاده می شوند و زبانها نیز ، انسان به دلیل انسان بودن به فرایند زیا و در جریان سازش و دیگر شدن و گردانش واژه ها اگاهی می یابد . من گمان می کنم واژه حس کردنی است، چشیدنی است . ذوقی !

ملیکا رضایی در ‫۵ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۲۳ مرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۱۲ پاسخ داده:

خیلی زیبا ...من با شما موافقم ...

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۵۴ نوشته:

اما اینکه عشرت دلبند مرا بخاطر متخصص بودنم نهی می کند از درون شدن به ادبمندی ! جناب علی حصوری در جایی می فرماید پزشکی سه گونه بوده است نخست جادویی یعنی بکار گرفتن روان و روح در بهبود مردمان دوم مهر پزشک که با واژه درمان می کند و نیز کارد پزشک که به زبان دوستی برمانگری ( که جراحی ) است . اگر عشرت سخن مرا در گوش نمی گیرد باید که سخن ادیبان را بگیرد .

سعید در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۲:۵۶ نوشته:

اینجا هم جمود و ارتودکس دست از سرمان بر نمیدارد

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۰۳:۰۲ نوشته:

شمس جانم برایت پیام فرستادم اگر گرفتی بگو تا از دست این تنگ نظری رخت به سویی بکشیم ! حالا نشانی تو حمید رضا را دارم !

عشرت در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۱۲:۳۸ نوشته:

سلام. آقای کیخای عزیز. من دوستدار شما و شغل شریفتان هستم و اگر مریض شوم دست به دامان همکاران شما خواهم شد حتماً، اما درد من و دیگر ادیبان همین به نظر رسیدن ها و به چشم آمدن هاست. ادیبات ذوق و احساس است اما ریشه یابی کلمات، معنی لغات، دستور و خیلی مباحث دیگر جای ذوق نیست. لطفا برای تمام گفته هاتان منابع بیاورید یا از حاشیه نویسی در این زمینه ها منصرف شوید. دیگر هم حرفی ندارم و بیشتر از این حواشی گنجور عزیز را به کلمات بی ربط خودم نسبت به شعر، سیاه نمیکنم.
راستی این هم برای شمس الحق عزیزم _ که دوست دارم نامشان را بدانم_ سپاس
که هر کو سلحیش بدشمن دهد
همی خویشتن را بکشتن دهد(فردوسی)
سلیح برادر بپوشید زن
نشست از بر باره ٔ گام زن (فردوسی)

ملیکا رضایی در ‫۵ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۲۳ مرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۱۳ پاسخ داده:

:/

این کار از نظر من بسیار زیبا هست ...من که این کارهای دوست عزیزکیخا را تحسین کرده و از حاشیه هاشان کمال استفاده را میرم

امین کیخا در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۱۴:۱۳ نوشته:

عشرت جان من در نوشتنم موشکاف و در نگرستنم دانشیک هستم ولی نمی خواهم بلافم وگر نه اگر شما بدانی از من در فرهنگ نامه ایرانیکا هم گفته گیری و کناره نویسی پذیرفته اند شاید از نا دانشی خواندن نوشته های من در گنجور دست بردارید .من برای ایرانیکا چیزی نمی نویسم مگر پاسخ می گیرم جایی که بزرگان ایران شناسی می نویسند جایی که با فارسی و فرانسه و انگلیسی فکسنی نمی شود نوشت . من البته میدان را به شما وا می گذارم . و ارزو میکنم با نگاه علمی تان برای مردممان احترام و فر و شکوه بیافرینید که اگر چنین باشد من هم به خواستم رسیده ام .

سعید در ‫۱۳ سال قبل، شنبه ۲۷ مهر ۱۳۹۲، ساعت ۱۴:۳۵ نوشته:

دکتر جانم شما را چه میشود آخر.پس تکلیف بقیه دوستداران شما و دانشتان چه میشود آخر برای چه یا که برای کسی که تکلیف خودش را هم نمیداند کسی که حتی خودش مشکلش را با شما نمیداند نمیداند مشکل پزشک بودن شماست یا ذوق نداشتنتان ویا ذکر نکردن منبع البته به نظر ایشان .به نظرم بایستی ندیده میگرفتید پیام ایشان را که ارزشی برای دیده شدن در آن نیست

مهر و ماه در ‫۲ سال و ۴ ماه قبل، دوشنبه ۴ تیر ۱۴۰۳، ساعت ۰۹:۲۳ پاسخ داده:

حضور هر دو عزیز و نظرات ایشان، ارزنده بود...

Rojan در ‫۵ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۳۱ نوشته:

سلام ببخشید کسی مفهوم و معنی بیت
عاشقان بوالعجب تا کشته‌تر خود زنده تر
در جهان عشق باقی مرگ را حاشا چه کار
و میدونه؟؟

نادر.. در ‫۴ سال قبل، یکشنبه ۱ آبان ۱۴۰۱، ساعت ۲۰:۳۹ نوشته:

صدهزاران سال از دیوانگی بگذشته‌ایم...

محمد سلماسی زاده در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ آذر ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۴۲ نوشته:

در بیت :

عاشقان را منبلان دان زخم‌خوار و زخم‌دوست

عاشقان عافیت را با چنین سودا چه کار‌؟

ممبل هم به معنای کاهل و تنبل و هم به معنای منکر است و هردو معنا در اینجا با لطافتی تمام عشق را معنا می کنند،عشق نه به کسب و اختیار است و نه عافیت طلب ، عاشق هرچیز غیر از معشوق را منکر است و به هیچ کار جز او اشتغال ندارد و این با معیارهای عمومی سازگار نیست ! چه کسی است که زخم خوردن را دوست داشته باشد ؟

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.

	غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
	راهنمای نوار ابزار
	پیشخان کاربر
	اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر
	اعلان‌های کاربر
	ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
	خروج از حساب کاربری گنجور
	لغزش به پایین صفحه
	لغزش به بالای صفحه
	لغزش به بخش اطلاعات شعر
	فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
	فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط
	کپی نشانی شعر جاری در گنجور
	کپی متن شعر جاری در گنجور
	همرسانی متن شعر جاری در گنجور
	نشان کردن شعر جاری
	ویرایش شعر جاری
	ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
	شعر یا بخش قبلی
	شعر یا بخش بعدی

ورود به گنجور

غزل شمارهٔ ۱۰۷۵

تازه‌های نرم‌افزار گنجور