بخش ۷۰ - بقیهٔ قصهٔ آن زاهد کوهی کی نذر کرده بود کی میوهٔ کوهی از درخت باز نکنم و درخت نفشانم و کسی را نگویم صریح و کنایت کی بیفشان آن خورم کی باد افکنده باشد از درخت
اندر آن کُه بود اشجار و ثمار
بس مُرودی کوهی آنجا بیشمار
گفت آن درویش یا رب با تو من
عهد کردم زین نچینم در زمن
جز از آن میوه که باد انداختش
من نچینم از درخت منتعش
مدتی بر نذر خود بودش وفا
تا در آمد امتحانات قضا
زین سبب فرمود استثنا کنید
گر خدا خواهد به پیمان بر زنید
هر زمان دل را دگر میلی دهم
هرنفس بر دل دگر داغی نهم
کل اصباح لنا شان جدید
کل شیء عن مرادی لا یحید
در حدیث آمد که دل همچون پریست
در بیابانی اسیر صرصریست
باد پَر را هر طرف راند گزاف
گه چپ و گه راست با صد اختلاف
در حدیث دیگر این دل دان چنان
کآب جوشان ز آتش اندر قازغان
هر زمان دل را دگر رایی بود
آن نه از وی لیک از جایی بود
پس چرا آمن شوی بر رای دل
عهد بندی تا شوی آخر خجل
این هم از تاثیر حکمست و قدر
چاه میبیینی و نتوانی حذر
نیست خود از مرغ پران این عجب
که نبیند دام و افتد در عطب
این عجب که دام بیند هم وتد
گر بخواهد ور نخواهد میفتد
چشم باز و گوش باز و دام پیش
سوی دامی میپرد با پر خویش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: زاهد کوهی که عهد کرده بود از درختان میوه نچینم، در ابتدا به نذر خود پایبند بود. اما پس از مدتی، وقتی که امتحانات قضا او را آزمایش کرد، دچار تردید شد و شروع به توجیه برای خود کرد که اگر میوهای به خاطر باد افتاد، میتواند آن را بخورد. مولانا با استفاده از این قصه از ناپایداری دل و اثرات قضا و قدر سخن میگوید و میباشد که دل انسان به راحتی تغییر میکند و نمیتوان به تصمیمات آن اعتماد کامل کرد. او تأکید میکند که همچنانکه زاهد نتوانست بر عهد خود پایدار بماند، انسان نیز در چالشهای زندگی با وسوسهها و دامهای مختلف روبرو میشود.
هوش مصنوعی: در آن کوه درختان و میوههای زیادی وجود داشت، و در آنجا افراد بسیاری از مروندی (نوعی میوه جنگلی) بودند.
هوش مصنوعی: آن درویش به خداوند میگوید که من با تو پیمان بستهام که در این زمان میوه نچینم.
هوش مصنوعی: تنها میوهای که باد از درخت به زمین انداخته باشد را میچینم و غیر از آن، به هیچ میوهای دست نخواهم زد.
هوش مصنوعی: مدتی به عهد و نذر خود پایبند بود تا اینکه امتحاناتی از سوی قضا برایش پیش آمد.
هوش مصنوعی: بخاطر همین موضوع، خداوند فرمان داده که تمام این نذرها را استثنا کنید و اگر خدا بخواهد، دربارهٔ پیمانی که بستهاید، مجدد فکر کنید.
هوش مصنوعی: هر بار که دل به سمت چیزی میل پیدا میکند، هر نفس بر دل حسرت یا غمی جدید وارد میکنم.
هوش مصنوعی: همه صبحها برای ما حال و وضع جدیدی به وجود میآید و هیچ چیزی از خواسته ما منحرف نمیشود.
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که دل انسان مانند پرندهای است که در بیابانی بیپناه گرفتار طوفانی شدید و سرگردان شده است. این تصویر بیانگر بیقراری و عدم آرامش دل در شرایط سخت و دشوار زندگی است.
هوش مصنوعی: باد چادر (پَر یا بال) را بیهدف به این سو و آن سو میزند، گاهی به سمت چپ و گاهی به سمت راست، با تفاوتهای فراوان.
هوش مصنوعی: در سخن دیگری این دل را بشناس، مانند آبی است که از حرارت در دیگ به جوش آمده است.
هوش مصنوعی: هر لحظه دل انسان نظری و خواستهای متفاوت دارد، و این خواستهها از خود دل نیست، بلکه از جایی دیگر نشأت میگیرد.
هوش مصنوعی: چرا بر نظر دل خود اطمینان میکنی و به آن اعتماد میکنی، وقتی که به آن عهدی بستهای که در پایان باعث خجالتت میشود؟
هوش مصنوعی: این وضعیت نیز نتیجهٔ تقدیر و سرنوشت است؛ تو چاه را میبینی اما نمیتوانی از آن دوری کنی.
هوش مصنوعی: عجبی ندارد که کسی که از پرواز و آزادی خود آگاهی ندارد، دام را نبیند و به دام بیفتد.
هوش مصنوعی: عجب است که حتی اگر انسان دام را ببیند، باز هم به سمت آن میرود و در آن میافتد، چه بخواهد و چه نخواهد.
هوش مصنوعی: آدم باید با چشمانی باز و گوشهایی شنوا به دامهای پیش رو نگاه کند، اما با این حال، گاهی به خاطر غفلت، خود را به دام میاندازد و در آن گرفتار میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.