بامدادان آمدند آن مادران
خفته استا همچو بیمار گران
هم عرق کرده ز بسیاری لحاف
سر ببسته رو کشیده در سجاف
آه آهی می‌کند آهسته او
جملگان گشتند هم لا حول‌گو
خیر باشد اوستاد این درد سر
جان تو ما را نبودست زین خبر
گفت من هم بی‌خبر بودم ازین
آگهم مادر غران کردند هین
من بُدم غافل به‌شغلِ قال و قیل
بود در باطن چنین رنجی ثقیل
چون به‌جِد مشغول باشد آدمی
او ز دید رنج خود باشد عمی
از زنان مصر یوسف شد سمر
که ز مشغولی بشد زیشان خبر
پاره پاره کرده ساعدهای خویش
روح واله که نه پس بیند نه پیش
ای بسا مرد شجاع اندر حراب
که ببرد دست یا پایش ضراب
او همان دست آورد در گیر و دار
بر گمان آنک هست او بر قرار
خود ببیند دست رفته در ضرر
خون ازو بسیار رفته بی‌خبر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به گروهی از مادران کودکان اشاره می‌کند که به عیادت استاد رفته‌اند. استاد در حال بیماری به حالت خوابیده و بی‌خبر از اطرافش به سر می برد و مادران نگران او هستند. استاد در گفتگو می‌فهمد که خود نیز از مشکلاتش بی‌خبر بوده و درگیر کارهای روزمره بوده است. او با اشاره به مثال‌هایی از افراد غافل، به عمق دردی که در درون داشته‌اند و از آن غافل بوده‌اند، پرداخته و به اهمیت آگاهی از وضعیت درونی انسان‌ها می‌پردازد.
هوش مصنوعی: صبح زود، آن مادران به عیادت استاد آمدند در حالی که او به شدت خواب‌آلود و بیمار به نظر می‌رسید.
هوش مصنوعی: استاد به خاطر بیماری بسیار عرق کرده و لحاف را تا روی سرش کشیده و به خواب رفته است.
هوش مصنوعی: او به آرامی آه می‌کشد و دیگران هم به دلیل شنیدن آه او، بی‌اختیار می‌گوید «لا حول ولاقوه» که به معنای ناتوانی و بی‌اختیاری است.
هوش مصنوعی: اوستاد (استاد) می‌گوید این درد و نگرانی برای جان تو، برای ما خیری دارد و ما از این خبر (از وضعیت تو) بی‌اطلاع بودیم.
هوش مصنوعی: گفت من هم از این مسئله آگاه نبودم و مادرم با نارضایتی مرا به شدت دعوت کرد تا به موضوع توجه کنم.
هوش مصنوعی: من خودم ناآگاه بودم و درگیر مباحث و مسابقات ظاهری زندگی بودم، در حالی که در درونم چنین درد و رنج سنگینی وجود داشت.
هوش مصنوعی: زمانی که انسان به‌طور جدی در کاری مشغول باشد، نمی‌تواند به رنج‌ها و مشکلات خود توجه کند و آنها را ببیند.
هوش مصنوعی: زنان مصری دربارهٔ یوسف خبر نداشتند، زیرا به شدت در کارها و سرگرمی‌های خود مشغول بودند.
هوش مصنوعی: افرادی که دلتنگ و پریشان‌حال هستند، به‌خود آسیب می‌زنند و به خاطر غم و اندوه نتوانسته‌اند وضعیت خود را به درستی درک کنند؛ زیرا نه به گذشته می‌توانند برگردند و نه به آینده امیدوارند.
هوش مصنوعی: بسیاری از مردان دلیر در میدان جنگ ممکن است دستان یا پاهایشان را از دست بدهند، اما شجاعت و دلیری آنها همچنان باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: انسان در شرایط و چالش‌های سخت، معمولاً متوجه چیزی نمی‌شود که ممکن است از دست داده باشد؛ او فکر می‌کند که آن چیز همچنان نزد اوست و از وجودش بی‌خبر است.
هوش مصنوعی: او باید ببیند که وقتی دستش را در خطر می‌زند، چقدر خون از او رفته است، بدون اینکه خود متوجه شود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.