بخش ۲۶ - فرمودن والی آن مرد را کی این خاربن را کی نشاندهای بر سر راه بر کن
همچو آن شخص درشت خوشسخن
در میان ره نشاند او خاربن
ره گذریانش ملامتگر شدند
پس بگفتندش بکن این را نکند
هر دمی آن خاربن افزون شدی
پای خلق از زخم آن پر خون شدی
جامههای خلق بدریدی ز خار
پای درویشان بخستی زار زار
چون به جِد حاکم بدو گفت این بِکن
گفت آری بر کنم روزیش من
مدتی فردا و فردا وعده داد
شد درختِ خارِ او محکم نهاد
گفت روزی حاکمش ای وعده کژ
پیش آ در کار ما واپس مغژ
گفت الایام یا عم بیننا
گفت عجل لا تماطل دیننا
تو که میگویی که فردا این بدان
که به هر روزی که میآید زمان
آن درخت بَد جوانتر میشود
وین کننده پیر و مضطر میشود
خاربن در قوت و برخاستن
خارکن در پیری و در کاستن
خاربن هر روز و هر دم سبز و تر
خارکن هر روز زار و خشک تر
او جوانتر میشود تو پیرتر
زود باش و روزگار خود مبر
خاربن دان هر یکی خوی بدت
بارها در پای خار آخر زدت
بارها از خوی خود خسته شدی
حس نداری سخت بیحس آمدی
گر ز خسته گشتن دیگر کسان
که ز خُلق زشت تو هست آن رسان
غافلی باری ز زخم خود نهای
تو عذاب خویش و هر بیگانهای
یا تبر بر گیر و مردانه بزن
تو علیوار این در خیبر بکن
یا به گلبن وصل کن این خار را
وصل کن با نار نور یار را
تا که نور او کُشد نار تو را
وصل او گلشن کند خار تو را
تو مثال دوزخی او مؤمنست
کشتن آتش به مؤمن ممکنست
مصطفی فرمود از گفت جحیم
کو به مؤمن لابهگر گردد ز بیم
گویدش بگذر ز من ای شاه زود
هین که نورت سوز نارم را ربود
پس هلاک نار، نور مؤمنست
زانک بی ضد دفع ضد لا یمکنست
نار ضد نور باشد روز عدل
کان ز قهر انگیخته شد این ز فضل
گر همی خواهی تو دفع شر نار
آب رحمت بر دل آتش گمار
چشمهٔ آن آب رحمت مؤمنست
آب حیوان روح پاک محسنست
بس گریزانست نفس تو ازو
زانک تو از آتشی او آب جو
ز آب آتش زان گریزان میشود
کآتشش از آب ویران میشود
حس و فکر تو همه از آتشست
حس شیخ و فکر او نور خوشست
آب نور او چو بر آتش چکد
چک چک از آتش بر آید برجهد
چون کند چکچک تو گویش مرگ و درد
تا شود این دوزخ نفس تو سرد
تا نسوزد او گلستان ترا
تا نسوزد عدل و احسان ترا
بعد از آن چیزی که کاری بر دهد
لاله و نسرین و سیسنبر دهد
باز پهنا میرویم از راه راست
باز گرد ای خواجه راه ما کجاست
اندر آن تقریر بودیم ای حسود
که خرت لنگست و منزل دور زود
سال بیگه گشت وقت کشت نی
جز سیهرویی و فعل زشت نی
کرم در بیخ درخت تن فتاد
بایدش بر کند و در آتش نهاد
هین و هین ای راهرو بیگاه شد
آفتاب عمر سوی چاه شد
این دو روزک را که زورت هست زود
پیر افشانی بکن از راه جود
این قدر تخمی که ماندستت بباز
تا بروید زین دو دم عمر دراز
تا نمردست این چراغ با گهر
هین فتیلش ساز و روغن زودتر
هین مگو فردا که فرداها گذشت
تا بکلی نگذرد ایام کشت
پند من بشنو که تن بند قویست
کهنه بیرون کن گرت میل نویست
لب ببند و کف پر زر بر گشا
بخل تن بگذار و پیش آور سخا
ترک شهوتها و لذتها سخاست
هر که در شهوت فرو شد برنخاست
این سخا شاخیست از سرو بهشت
وای او کز کف چنین شاخی بهشت
عروة الوثقاست این ترک هوا
برکشد این شاخ جان را بر سما
تا برد شاخ سخا ای خوبکیش
مر ترا بالاکشان تا اصل خویش
یوسف حسنی و این عالم چو چاه
وین رسن صبرست بر امر اله
یوسفا آمد رسن در زن دو دست
از رسن غافل مشو بیگه شدست
حمد لله کین رسن آویختند
فضل و رحمت را بهم آمیختند
تا ببینی عالم جان جدید
عالم بس آشکار ناپدید
این جهان نیست چون هستان شده
وان جهان هست بس پنهان شده
خاک بر بادست و بازی میکند
کژنمایی پردهسازی میکند
اینک بر کارست بیکارست و پوست
وانک پنهانست مغز و اصل اوست
خاک همچون آلتی در دست باد
باد را دان عالی و عالینژاد
چشم خاکی را به خاک افتد نظر
بادبین چشمی بود نوعی دگر
اسپ داند اسپ را کو هست یار
هم سواری داند احوال سوار
چشم حس اسپست و نور حق سوار
بیسواره اسپ خود ناید به کار
پس ادب کن اسپ را از خوی بد
ورنه پیش شاه باشد اسپ رد
چشم اسپ از چشم شه رهبر بود
چشم او بیچشم شه مضطر بود
چشم اسپان جز گیاه و جز چرا
هر کجا خوانی بگوید نی چرا
نور حق بر نور حس راکب شود
آنگهی جان سوی حق راغب شود
اسپ بی راکب چه داند رسم راه
شاه باید تا بداند شاهراه
سوی حسی رو که نورش راکبست
حس را آن نور نیکو صاحبست
نور حس را نور حق تزیین بود
معنی نور علی نور این بود
نور حسی میکشد سوی ثری
نور حقش میبرد سوی علی
زانک محسوسات دونتر عالمیست
نور حق دریا و حس چون شبنمیست
لیک پیدا نیست آن راکب برو
جز به آثار و به گفتار نکو
نور حسی کو غلیظست و گران
هست پنهان در سواد دیدگان
چونک نور حس نمیبینی ز چشم
چون ببینی نور آن دینی ز چشم
نور حس با این غلیظی مختفیست
چون خفی نبود ضیائی کان صفیست
این جهان چون خس به دست باد غیب
عاجزی پیش گرفت و داد غیب
گه بلندش میکند گاهیش پست
گه درستش میکند گاهی شکست
گه یمینش میبرد گاهی یسار
گه گلستانش کند گاهیش خار
دست پنهان و قلم بین خطگزار
اسپ در جولان و ناپیدا سوار
تیر پران بین و ناپیدا کمان
جانها پیدا و پنهان جان جان
تیر را مشکن که این تیر شهیست
نیست پرتاوی ز شصت آگهیست
ما رمیت اذ رمیت گفت حق
کار حق بر کارها دارد سبق
خشم خود بشکن تو مشکن تیر را
چشم خشمت خون شمارد شیر را
بوسه ده بر تیر و پیش شاه بر
تیر خونآلود از خون تو تر
آنچ پیدا عاجز و بسته و زبون
وآنچ ناپیدا چنان تند و حرون
ما شکاریم این چنین دامی کراست
گوی چوگانیم چوگانی کجاست
میدرد میدوزد این خیاط کو
میدمد میسوزد این نفاط کو
ساعتی کافر کند صدیق را
ساعتی زاهد کند زندیق را
زانک مُخلِص در خطر باشد ز دام
تا ز خود خالص نگردد او تمام
زانک در راهست و رهزن بیحدست
آن رهد کو در امان ایزدست
آینه خالص نگشت او مُخلِص است
مرغ را نگرفته است او مُقنِص است
چونک مُخلَص گشت مُخلِص باز رست
در مقام امن رفت و برد دست
هیچ آیینه دگر آهن نشد
هیچ نانی گندم خرمن نشد
هیچ انگوری دگر غوره نشد
هیچ میوهٔ پخته با کوره نشد
پخته گرد و از تَغیُّر دور شو
رو چو برهان محقق نور شو
چون ز خود رستی همه برهان شدی
چونک بنده نیست شد سلطان شدی
ور عیان خواهی صلاح الدین نمود
دیدهها را کرد بینا و گشود
فقر را از چشم و از سیمای او
دید هر چشمی که دارد نور هو
شیخ فعالست بیآلت چو حق
با مریدان داده بی گفتی سبق
دل به دست او چو موم نرم رام
مهر او گه ننگ سازد گاه نام
مهر مومش حاکی انگشتریست
باز آن نقش نگین حاکی کیست
حاکی اندیشهٔ آن زرگرست
سلسلهٔ هر حلقه اندر دیگرست
این صدا در کوه دلها بانگ کیست
گه پرست از بانگ این کُه گه تهیست
هر کجا هست او حکیمست اوستاد
بانگ او زین کوه دل خالی مباد
هست کُه کآوا مثنا میکند
هست کُه کآواز صدتا میکند
میزهاند کوه از آن آواز و قال
صد هزاران چشمهٔ آب زلال
چون ز کُه آن لطف بیرون میشود
آبها در چشمهها خون میشود
زان شهنشاه همایوننعل بود
که سراسر طور سینا لعل بود
جان پذیرفت و خرد اجزای کوه
ما کم از سنگیم آخر ای گروه
نه ز جان یک چشمه جوشان میشود
نه بدن از سبزپوشان میشود
نی صدای بانگ مشتاقی درو
نی صفای جرعهٔ ساقی درو
کو حمیت تا ز تیشه وز کلند
این چنین کُه را بکلی بر کنند
بوک بر اجزای او تابد مهی
بوک در وی تاب مه یابد رهی
چون قیامت کوهها را برکند
بر سر ما سایه کی میافکند
این قیامت زان قیامت کی کمست
آن قیامت زخم و این چون مرهمست
هر که دید این مرهم از زخم ایمنست
هر بدی کین حسن دید او محسنست
ای خنک زشتی که خوبش شد حریف
وای گلرویی که جفتش شد خریف
نان مرده چون حریف جان شود
زنده گردد نان و عین آن شود
هیزم تیره حریف نار شد
تیرگی رفت و همه انوار شد
در نمکلان چون خر مرده فتاد
آن خری و مردگی یکسو نهاد
صبغة الله هست خُم رنگ هو
پیسها یک رنگ گردد اندرو
چون در آن خُم افتد و گوییش قُم
از طرب گوید منم خُم لا تلم
آن «منم خُم» خود انا الحق گفتنست
رنگ آتش دارد الا آهنست
رنگ آهن محو رنگ آتشست
ز آتشی میلافد و خامش وشست
چون به سرخی گشت همچون زر کان
پس انا النارست لافش بی زبان
شد ز رنگ و طبع آتش محتشم
گوید او من آتشم من آتشم
آتشم من گر ترا شکیست و ظن
آزمون کن دست را بر من بزن
آتشم من بر تو گر شد مشتبه
روی خود بر روی من یکدم بنه
آدمی چون نور گیرد از خدا
هست مسجود ملایک ز اجتبا
نیز مسجود کسی کو چون ملک
رسته باشد جانش از طغیان و شک
آتش چِه آهن چِه لب ببند
ریش تَشبیه مُشبه را مخند
پای در دریا منه کمگوی از آن
بر لب دریا خمش کن لب گزان
گرچه صد چون من ندارد تاب بحر
لیک مینشکیبم از غرقاب بحر
جان و عقل من فدای بحر باد
خونبهای عقل و جان این بحر داد
تا که پایم میرود رانم درو
چون نماند پا چو بطانم درو
بیادب حاضر ز غایب خوشترست
حلقه گرچه کژ بود نی بر دَرست؟
ای تنآلوده بگرد حوض گرد
پاک کی گردد برون حوض مرد
پاک کو از حوض مهجور اوفتاد
او ز پاکی خویش هم دور اوفتاد
پاکی این حوض بیپایان بود
پاکی اجسام کم میزان بود
زانک دل حوضست لیکن در کمین
سوی دریا راه پنهان دارد این
پاکی محدود تو خواهد مدد
ورنه اندر خرج کم گردد عدد
آب گفت آلوده را در من شتاب
گفت آلوده که دارم شرم از آب
گفت آب این شرم بی من کی رود
بی من این آلوده زایل کی شود
ز آب هر آلوده کو پنهان شود
الحیاء یمنع الایمان بود
دل ز پایهٔ حوض تن گِلناک شد
تن ز آب حوض دلها پاک شد
گرد پایهٔ حوض دل گرد ای پسر
هان ز پایهٔ حوض تن میکن حذر
بحر تن بر بحر دل بر هم زنان
در میانشان برزخ لا یبغیان
گر تو باشی راست ور باشی تو کژ
پیشتر میغژ بدو واپس مغژ
پیش شاهان گر خطر باشد به جان
لیک نشکیبند ازو با همتان
شاه چون شیرینتر از شکر بود
جان به شیرینی رود خوشتر بود
ای ملامتگر سلامت مر تو را
ای سلامتجو رها کن تو مرا
جان من کورهست با آتش خوشست
کوره را این بس که خانهٔ آتشست
همچو کوره عشق را سوزیدنیست
هر که او زین کور باشد کوره نیست
برگ بی برگی ترا چون برگ شد
جان باقی یافتی و مرگ شد
چون تو را غم شادی افزودن گرفت
روضهٔ جانت گل و سوسن گرفت
آنچ خوف دیگران آن امن تست
بط قوی از بحر و مرغ خانه سست
باز دیوانه شدم من ای طبیب
باز سودایی شدم من ای حبیب
حلقههای سلسلهٔ تو ذو فنون
هر یکی حلقه دهد دیگر جنون
داد هر حلقه فنونی دیگرست
پس مرا هر دم جنونی دیگرست
پس فنون باشد جنون این شد مثل
خاصه در زنجیر این میر اجل
آنچنان دیوانگی بگسست بند
که همه دیوانگان پندم دهند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بیان حکایت مردی میپردازد که در راهی خارهایی را نشانهگذاری کرده و باعث آزار رهگذران شده است. حاکم از او میخواهد که این خارها را برطرف کند، اما او به وعدههایش عمل نمیکند و به مرور زمان، خارها بیشتر رشد میکنند. شاعر با بیان این داستان، به نقد نفس و عواقب منافع شخصی میپردازد و به این نتیجه میرسد که مانع رشد زشتیها باید از ریشه برطرف شود. در ادامه، نیکوکاران و مومنان را به تلاش برای اصلاح خویش دعوت میکند و بیان میدارد که در این مسیر باید به خداوند پناه برد و از زشتیها دوری جست.
هوش مصنوعی: شخصی درشتهیکل و خوشزبان را مانند آن مرد خاربن (علفهای خاردار) در وسط راه قرار دادند.
هوش مصنوعی: رهگذران از کار آن مرد که خاربن را بر سر راه گذاشته، او را سرزنش کردند و گفتند که باید این کار را متوقف کند.
هوش مصنوعی: هر لحظه آن خار، بیشتر رشد کرد و پای مردم به خاطر زخم آن، به شدت خونین شد.
هوش مصنوعی: تو به خاطر خارهایی که در پای درویشان وجود دارد، لباسهای مردم را پاره کردی و آنها را به شدت نالان و گریان کردهای.
هوش مصنوعی: حاکم به آن مرد گفت که این خاری را که در راه مانده، برکن. او پاسخ داد که آری، این کار را انجام میدهم و روزیام را به این وسیله تأمین میکنم.
هوش مصنوعی: مدتی شخصی برای روزهای آینده وعده داد و در نتیجه درخت خاری که او کاشته بود، به شدت و استحکام ریشه دواند.
هوش مصنوعی: حاکم روزی به مرد گفت: وعده تو درست نیست، حالا بیا و در کار ما، عقبنشینی کن و به تأخیر نینداز.
هوش مصنوعی: مردی به نام «عَمّ» از زمان شکایت میکند و میگوید که روزها به سرعت میگذرند. او پاسخ میدهد که باید زودتر عمل کنیم و نباید در انجام دین و مسئولیتهایمان تأخیر کنیم.
هوش مصنوعی: تو که میگویی فردا این کار انجام میشود، بدان که با هر روزی که میگذرد، زمان نیز پیش میرود و ممکن است کارها به تاخیر بیفتند.
هوش مصنوعی: درخت بد، یعنی درخت خاری که به زودی جوانتر و سرزندهتر خواهد بود، در حالی که آن کسی که برای کندن آن تلاش میکند، در سن پیری ضعیف و درمانده میشود.
هوش مصنوعی: درخت «خاربن» (نوعی درخت خاردار) هر روز قویتر میشود و رشد میکند، اما «خارکن» (کسی که خارها را میکَند) با گذشت زمان پیر میشود و ضعیفتر میگردد.
هوش مصنوعی: خارهای خاربن همیشه جوان و شاداب هستند، در حالی که خارکن، که وظیفه بریدن آنها را دارد، هر روز ضعیفتر و پژمردهتر میشود.
هوش مصنوعی: اگر او هر روز جوانتر میشود، تو به سرعت پیرتر میشوی. پس احتیاط کن و وقت خود را هدر نده.
هوش مصنوعی: خاربن، درختچههای خاردار هستند. هر یک از این خاریها بهمثابهی رفتارهای بد توست که بارها باعث آسیب به تو شدهاند، درست مانند اینکه پای هر بار که به این خارها برخورد کردهای، زخم خوردهای.
هوش مصنوعی: بارها به خاطر رفتار بد خود خسته و دلزده شدی، ولی حالا حس و درک این خستگی را نداری و بهطور جدی بیاحساس شدهای.
هوش مصنوعی: اگر دیگران از خستگی و ناراحتی رنج میبرند، این نشانهٔ بدخوئی و خصوصیات زشت توست که به آنها منتقل میشود.
هوش مصنوعی: تو از زخمهای خود غافلی و بیخبر هستی و نمیدانی که خودت باعث عذاب خودت هستی، نه دیگران.
هوش مصنوعی: با قدرت و شجاعت، مانند علی که در دروازه خیبر با چلابی که در دست داشت، دشمنان را به زانو درآورد، این خار را قطع کن.
هوش مصنوعی: به روشنی میگوید یا این خاری را که در مسیر قرار دارد، به باغ گل وصل کن و یا این که با نور محبت یار، آتش درد و رنج را خاموش کن.
هوش مصنوعی: اگر نور او (یعنی خدا یا حقیقت) تو را من extinguish کند، آنگاه اتصال او تو را به گلستان (رنگین و زیبا) میبرد و خار (مشکلات و رنجها) را از زندگیات پاک میکند.
هوش مصنوعی: شخصی که مانند دوزخ است، در واقع مؤمن است؛ زیرا میتواند آتش را بکشد و به مؤمن آسیب برساند.
هوش مصنوعی: مصطفی، پیامبر اسلام، فرمود که جهنم نمیتواند مؤمنی را که از ترس عذابش به او دعا میکند، مورد آزار قرار دهد.
هوش مصنوعی: به او میگوید، ای پادشاه، سریع از من بگذر که روشنایی تو آتش درونم را خاموش کرده است.
هوش مصنوعی: به دنبال نابودی آتش، نور مؤمن برقرار است زیرا بدون وجود چیزهای متضاد، نمیتوان ضد را دفع کرد.
هوش مصنوعی: آتش (نار) در روز قیامت که روز داد وJustice است، با نور (فضل) مؤمنان و رحمت الهی مقابله میکند، زیرا این آتش به دلیل قهر و غضب خدا ایجاد شده است.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی شر آتش را دور کنی، باید آب رحمت را بر دل آتش بریزی.
هوش مصنوعی: چشمهٔ آب رحمت که به آن اشاره شده، به مؤمنان اختصاص دارد و آب حیوان، که به معنای آب حیات است، روح پاک افراد نیکوکار را زنده و تازه میکند.
هوش مصنوعی: نفس تو از آب رحمت و اصل حیات فراری است، زیرا تو از آتش دنیا به وجود آمدهای و آن آب، زندگی بخش است.
هوش مصنوعی: نفس انسان از آتش (گناه و شهوت) میگریزد، چون اگر به آب (پاکی و طهارت) نزدیک شود، آتش (خصایل زشت)اش در او نابود میشود.
هوش مصنوعی: احساس و تفکر تو تنها ناشی از آتش (تعصب و حرارت درونی) است، ولی احساس و اندیشهٔ شیخ (شخصیت عارف یا حکیمی که در موردش صحبت میشود) همچون نوری خوش و روشن است.
هوش مصنوعی: نور او مانند آبی است که بر آتش میریزد؛ وقتی این آب بر آتش بریزد، بخار و دود از آن بلند میشود.
هوش مصنوعی: زمانی که تو بهطور مکرر از مرگ و درد صحبت کنی، باعث میشوی که آتش نفس تو فروکش کند و این عذاب روانی برای تو کمتر شود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که گلستان تو نسوزد، ادب و انصاف تو نیز از بین نمیرود.
هوش مصنوعی: پس از آن، کاری پیش میآید که گل لاله و گل نسرین و دیگر گلها را در جای خود قرار میدهد.
هوش مصنوعی: ما دوباره از مسیر درست منحرف میشویم و به راهی دیگر میرویم. ای آقاجان، کجاست مسیر صحیحی که باید برویم؟
هوش مصنوعی: ما در آن بیان و گفتگو در مورد تو ای حسود، میگوییم که الاغ تو لنگ میزند و سفر کردنت به منزل دیرهنگام است.
هوش مصنوعی: زمان کشت نی (نیزار) به سر آمده و جز بدبختی و اعمال ناپسند چیزی نصیب ما نمیشود.
هوش مصنوعی: وقتی کرم در ریشه درختی نفوذ کند، باید آن درخت را برید و کرم را در آتش سوزاند تا جلوی خراب شدن درخت گرفته شود.
هوش مصنوعی: ای مسافر، آگاه شو! وقت گذشت و روز به پایان رسید و عمر تو رو به پایان است، همانند آفتابی که به سوی چاه میرود.
هوش مصنوعی: این دو روز کوتاه که هنوز جوانی و انرژی داری، قدر بدان و به دیگران بخشش کن، تا با جود و generosity خود از آنها بهره ببری.
هوش مصنوعی: به اندازهای که از عمرت باقی مانده، از آن بهره ببر و آن را خرج کن تا زندگیات به درازا بکشد و تو را بارور کند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که این چراغ با ارزش (معنای «چراغ با گهر» به معنی چراغی که با جواهرات زینت داده شده) خاموش نشده، فتیلهاش را آماده کن و روغن را هم زودتر بیاور.
هوش مصنوعی: نظام زندگی و فرصتها را هدر نده و نگویید که فردا انجام میدهم، زیرا روزهای آینده نیز به سرعت میگذرند و ممکن است زمان از دست برود. پس از همین حالا کارهای خود را انجام بدهید قبل از اینکه فرصتها به طور کامل از بین بروند.
هوش مصنوعی: به حرفهای من گوش کن که تن (جسم) به طور طبیعی قوی و محکم است؛ اگر به کارهای جدید و نوین علاقهمندی، آنچه که کهنه و obsolete است را کنار بگذار.
هوش مصنوعی: زبانت را بسته نگهدار و دستانت را پر از طلا کن. خودخواهی و بخل را کنار بگذار و سخاوت را در پیش بگیر.
هوش مصنوعی: رها کردن خواستهها و جاذبههای دنیوی، نشانهی سخاوت است. کسی که در دام شهوت و لذتهای دنیوی گرفتار شود، از این روح سخاوت محروم میماند.
هوش مصنوعی: این سخاوت، همانند شاخی از درختان بهشت است و وای بر کسی که از دست این شاخ و میوههای بهشت محروم بماند.
هوش مصنوعی: این نیروی معنوی، مانند دلیلی محکم و استوار، انسان را از وابستگی به خواستههای دنیوی آزاد میکند و روح او را به عالم بالا میبرد.
هوش مصنوعی: ای خوبصورت، بگذار تا شاخ سخاوت را بردارند و تو را به اصل و ریشهات برسانند، همانگونه که بالاکشان (بلند کردن) تو را به اوج میبرند.
هوش مصنوعی: یوسف (پیامبر) خوب و خوشسیماست و این دنیا مانند چاه عمیق میباشد، و صبر، مانند ریسمانی است که ما را به سمت اراده الهی هدایت میکند.
هوش مصنوعی: یوسف (یوسف پیامبر) رسن (کودکی که به دو دست دوخته شده) را به نزد زنی آوردند. از این رسن غافل نشوید که او (رسن یا کودکی که به آن اشاره دارد) به خواب رفته است.
هوش مصنوعی: خدا را شکر که این ریسمان (رسن) را به هم آویختند و فضل و رحمت را در هم ترکیب کردند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو عالم جان جدید را ببینی، باید بدانی که این عالم ظاهری، بهطور آشکار ناپدید است و حقیقتی پنهان دارد.
هوش مصنوعی: این جهان مانند آن جهانی که وجود دارد، نیست؛ زیرا آن جهان هستی واقعیتری دارد که از دید ما پنهان است.
هوش مصنوعی: خاک بر باد است و با این حال در حال بازی است؛ یعنی واقعیتها و ظواهر به گونهای دیگر جلوه میکنند و دگرگون شدهاند.
هوش مصنوعی: اینک در این دنیا، ظاهر کارها بیهوده و بیفایده است و پوستهای است که در واقع مغز و اصل وجود انسان در پس آن پنهان است.
هوش مصنوعی: خاک مانند ابزاری در دست باد است، و باد را باید موجودی بزرگ و بلندمرتبه و بااصل و نسب دانست.
هوش مصنوعی: چشمهای خاکی و دنیوی نمیتوانند به حقیقت و درک بالاتری که از آن با چشمهای الهی و معنوی میتوان دست یافت، پی ببرند. فقط با دید خاصی میتوان به عمق ولایتی که برخاسته از معنویت است، نگریست.
هوش مصنوعی: اسب، چون یار خود را میشناسد، وضعیت سوارش را نیز میداند و از این رو با او هماهنگ است.
هوش مصنوعی: چشم حسی مانند اسپ است که فقط به ظاهر و دنیای مادی نگاه میکند، اما نور حقیقت مانند سوار بر این اسپ است که بدون وجود سوار، اسپ به کار نمیآید. این نشان میدهد که فهم عمیق و معنوی بدون راهنمایی حقیقت ممکن نیست.
هوش مصنوعی: اگر اسب را از ویژگیهای ناپسند و رفتارهای بدش اصلاح نکنی و به آن ادب نیاموزی، در پیشگاه شاه (خدا) مردود و غیرقابل قبول خواهد بود.
هوش مصنوعی: سر چشم اسبی که در مقام و جایگاه قرار دارد، به چشم پادشاه (رهبری) وابسته است. اگر پادشاه در بینظمی و بیهدفی باشد، آن اسب نیز در وضعی ناامید و بیهدف خواهد بود.
هوش مصنوعی: چشمهای اسبها به جز به گیاه و چراگاه نگاه نمیکنند و هر کجا که بروی، فقط از نبود چرا شکایت میکنند.
هوش مصنوعی: وقتی که نور حقیقت بر حس و درک ظاهری آدمی تابیده شود، آن وقت جان انسان به سوی حق و حقیقت گرایش پیدا میکند.
هوش مصنوعی: اسب بدون سوار نمیداند که راه شاهی چیست و چگونه باید برود؛ تا او را سواری نباشد، نمیتواند مسیر اصلی را بشناسد.
هوش مصنوعی: به حس روی آور که آن حس تحت هدایت نوری است که راکب (سوار) آن حس است. این نور، حس را میسازد و به آن زیبایی میبخشد.
هوش مصنوعی: نور حسی که انسان با آن واقعیتها را ادراک میکند، با نور حق، که حقیقت اصلی و الهی است، زینت و زیبایی مییابد. در واقع، نور علی (علی بن ابیطالب) نیز به عنوان نوری از نور حق یا حقیقت مطرح شده است.
هوش مصنوعی: نور حسی انسان را به عالم طبیعت و مادیات جذب میکند، در حالی که نور حق او را به سوی عالم معنوی و الهی (علی، که نشان از مرتبهای والا دارد) هدایت مینماید.
هوش مصنوعی: زیرا محسوسات (چیزهای قابل حس) پستتر از یک جهانی هستند که نور حق در آن وجود دارد، مانند دریا. حس انسان مانند شبنم، تاریک و محدود است و نمیتواند به عمق آن نور پی ببرد.
هوش مصنوعی: آن سوار (راکب) که بر این خاربن (مظهر نقص و پستی) نشسته، بهجز از روی نشانهها و گفتار خوبش نمیتوان شناخته شود، زیرا خود او (حقیقتش) در دسترس نیست.
هوش مصنوعی: نور حسی که سنگین و غلیظ است، در عمق چشمها پنهان است و نمیتوان به راحتی آن را دید.
هوش مصنوعی: هرگاه نور حس را با چشم خود نمیبینی، به این معناست که باید با چشم دل یا با بصیرت خود، نور حقیقت و معنویت را ببینی.
هوش مصنوعی: نور حواس با این شدت و وضوح پنهان است، زیرا نوری از آن صفات درخشان، آشکار نمیشود.
هوش مصنوعی: این جهان مانند علفی است که در دستان باد نامرئی قرار دارد؛ و در نتیجه، عاجز و ناتوان است و تحت تأثیر این باد نامرئی قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: زمانی او را بالا میبرد و زمانی پایین میآورد؛ گاهی به او نظم و ترتیب میدهد و گاهی او را در هم میشکند.
هوش مصنوعی: گاهی دست راست او (یمین) او را به سمت خوبی و نعمت میبرد و گاهی دست چپ (یسار) او را به سوی بدی و مشکلات میکشاند؛ گاهی او را در باغ و گلستان قرار میدهد و گاهی به خار و خاشاک (مشکلات و رنجها) میکشاند.
هوش مصنوعی: دست نامرئی و قلمی که خطوط را ترسیم میکند، مانند اسبی در حال دویدن و سوارکاری مخفی است که دیده نمیشود.
هوش مصنوعی: تیرانداز را ببین که تیرش نامرئی است، ولی کمان او که روحها را به حرکت درمیآورد، هم آشکار و هم پنهان است. این دلالت بر قدرتی دارد که در پس دیدههاست و تأثیراتی عمیق بر جانها میگذارد.
هوش مصنوعی: تیر را نشکن، زیرا این تیر شاه است و از شصت نشانهای دارد که تو از آن آگاه نیستی.
هوش مصنوعی: خداوند میفرماید: زمانی که تو تیر میاندازی، تو در واقع این کار را نمیکنی، بلکه خداست که این کار را انجام میدهد، زیرا او بر تمامی امور تسلط دارد و بر کارهایش پیشی میگیرد.
هوش مصنوعی: خشم و عصبانیت خود را کنار بگذار و نگذار تیر (حالت یا کلامی که طرف را هدف میگیرد) را بشکنی، زیرا چشمان خشمگین تو میتوانند شیر را هم به خون بکشند و قدرت تخریب زیادی دارند.
هوش مصنوعی: بوسهای به تیر بزن و در پیش پادشاه، بر تیری که خون تو را بر خود دارد، بوسه بزن. این اشاره به احساس گناه و پشیمانی دارد و نشان میدهد که با زخمها و مشکلات خود باید روبرو شد.
هوش مصنوعی: آنچه در دید است، عاجز، بسته و زبون به نظر میرسد، و آنچه ناپیداست، چنان تند و پرجنب و جوش است.
هوش مصنوعی: ما مانند شکار هستیم که در دام دیگری گرفتار شدهایم. همچنین ما مانند گویهایی در بازی چوگان هستیم، اما چوگان (بازیکن) کجاست که ما را به حرکت درآورد؟
هوش مصنوعی: این خیاط (که به کار درست کردن لباس یا پارچه مشغول است) در یک فرآیند سخت و دقیق در حال دوختن است، در حالی که در عین حال خودش رنج میبرد و به عذاب میافتد. همچنین این "نفاط" (احتمالاً اشاره به ممکن است به چیزهایی باشد که در دلتنگی یا آتش ناشی از مشکلات) نیز لطمه میزند و میسوزاند. به طور کلی، این بیت به تعارضات و دردها در حین کار و تلاش اشاره دارد.
هوش مصنوعی: گاهی یک کافر میتواند در یک لحظه، انسان مؤمنی را به شک و تردید بیندازد و در لحظهای دیگر، یک زاهد را به گمراهی و زندگی دوگانه بکشاند.
هوش مصنوعی: چون انسان مخلص در خطر است و در دامهای دنیا قرار دارد، تا زمانی که به طور کامل از خود خواهی دور نشود و خالص نگردد، از آن دامها رهایی نمییابد.
هوش مصنوعی: چون در راه، شخصی وجود دارد که همواره در حال دزدی و غارت است، آن کسی که در امان خداوند است از این خطر مطمئن است و باید در این مسیر هوشیار باشد.
هوش مصنوعی: اگر آینهای خالص نشود، او راه نجات را پیدا نکرده است. پس مانند پرندهای است که گرفتار شده و نمیتواند آزاد شود.
هوش مصنوعی: زمانی که شخصی از دورویی و نفاق رهایی یافت و صمیمی و خالص شد، به مقام امن و آرامش رسید و دستش را در این حالت به سوی دیگران دراز کرد.
هوش مصنوعی: هیچ آینهای به غیر از آهن ساخته نشد و هیچ نانی از گندم در کشتزار به وجود نیامد.
هوش مصنوعی: هیچ انگور دیگری به غوره تبدیل نشد و هیچ میوهای بدون پخته شدن در آتش و حرارت به دست نیامد.
هوش مصنوعی: به پخته و بارور تبدیل شو و از هر تغییر و تحول ناپسند فاصله بگیر، تا مانند برهانی که حقیقت را روشن میکند، نورانی و روشنگر شوی.
هوش مصنوعی: وقتی از خود رها شدی، تمام مشکلات و موانع از بین رفتند. زیرا وقتی دیگر بنده و وابسته نبودی، به مقام سلطانی رسیدی.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی صلاحالدین را بهوضوح ببینی و درک کنی، باید چشمانت را بینا کنی و آگاهیات را افزایش دهی.
هوش مصنوعی: هر چشمی که روشنایی و بینایی دارد، میتواند فقر و نیازمندی را در چهره و سیمای او (کسی که در حال صحبت است) ببیند.
هوش مصنوعی: شیخ (یعنی فردی که مقام بالایی در عرفان دارد) بدون ابزار و وسیلهای فعال است؛ مانند خداوند که بدون گفتگو و با وجود عدم گفتاری، پیشی و برتری را به مریدان خود عطا کرده است.
هوش مصنوعی: دل آدمی مانند موم در دست او (شیخ) نرم و فرمانپذیر است. محبت او (شیخ) گاهی موجب ننگ و رسوایی میشود و گاهی باعث نام و اعتبار.
هوش مصنوعی: محبت او مانند موم است که در دست من نرم و رام میشود، و نشان میدهد که مهر او در دل من مانند انگشتری است. حالا باید بدانم که آن نقش درخشان نگین انگشتر، که نشان از کسی دارد، متعلق به کیست.
هوش مصنوعی: این جمله نشان میدهد که نشانهایی که در این انگشتر وجود دارد، نمایانگر فکر و اندیشهٔ آن زرگر (طلاکار) است و هر حلقه از زنجیر به نوعی به حلقههای دیگر مرتبط است.
هوش مصنوعی: این صدا که از کوه میآید و دلها را پر میکند، صدای چه کسی است؟ گاهی این صدا بهسبب عشق و پرستش است و گاهی هم از بیمحتوایی و خالی بودن دلهاست.
هوش مصنوعی: هر جا که آن حکیم و استاد هست، نشانهای از وجود اوست. صدای او از این کوه بهگوش میرسد و نباید دلی خالی از محبت و آموزههای او باشد.
هوش مصنوعی: کوهی وجود دارد که صدای آن دوگانه و هماهنگ است و همچنین کوهی هست که آوازهای بسیار زیبا و متنوعی از آن شنیده میشود.
هوش مصنوعی: کوه به خاطر آن صدا و نغمه، زنده و شاداب میشود و از دل آن، صدها چشمهٔ آب زلال و پاک بهوجود میآید.
هوش مصنوعی: زمانیکه لطف و رحمت الهی از کوهها خارج میشود، آبها در چشمهها به حالت ناپسند و خون تبدیل میشود، نشاندهندهٔ عواقب منفی بروز خشونت و نبود جمال و خیر است.
هوش مصنوعی: آن پادشاه بزرگ و محترم با نعل خود، مانند جواهر درخشانی است که تمام کوه سینا را زیبا و با ارزش کرده است.
هوش مصنوعی: انسانها دارای روح و عقل هستند، اما با توجه به سختیها و ناپایداریهای زندگی، گاهی مانند سنگها بیتحرک و بیاحساس میشوند. در واقع، ما در این دنیا نیز بخشی از جسم سنگین و بیحرکت طبیعت هستیم، حتی اگر جان و خردی در ما وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: نه از جان انسان چیزی مانند چشمهای پرآب و زنده خلق میشود و نه از بدن او، با پوشش سبز، زندگی و سرزندگی به وجود میآید.
هوش مصنوعی: در این بیت، مولانا از نبودن یک صدای دلنشین یا بانگ عاشقانه سخن میگوید و همچنین از فقدان طراوت و صفای نوشیدنیِ ساقی که میتواند روح را شاداب کند. به این ترتیب، فضای دلتنگی و بیحالی را توصیف میکند که در آن نه اشتیاقی وجود دارد و نه لذت از می.
هوش مصنوعی: حمیت (غیرت و شجاعت) کجاست که با تیشه و ابزارهای قوی، این کوه را کاملاً از ریشه برکنند؟
هوش مصنوعی: چون نور ماه بر اجزای او بتابد، آنچنان که در او نوری پدید میآید، راهی روشن و آشکار خواهد شد.
هوش مصنوعی: زمانی که قیامت کوهها را از جا برمیکند، دیگر چگونه میتواند بر سر ما سایه بیندازد؟
هوش مصنوعی: این قیامت، که به معنای وضع جاری و مشکلات دنیوی است، در مقایسه با قیامت حقیقی که برای انسان عذاب و زخم و رنج به همراه دارد، باعث آرامش و تسکین برای بشر میشود. در واقع، دردها و مشکلات این دنیا به نوعی مرهم و تسکیندهندهاند تا انسانها را به سمت رشد و بهتر شدن هدایت کنند.
هوش مصنوعی: هر کس که این مرهم را ببیند و از زخمها در امان باشد، هر بدی که زیبایی را ببیند، او کار نیکو انجام میدهد و خوب میشود.
هوش مصنوعی: خوشاب حال زشتی که با خوبی همنشین شده است و خوش به حال زیبایی که همراهش زشتی است.
هوش مصنوعی: نان مرده وقتی به همراه جان و روح انسان میشود، زنده و پرکاربرد میگردد و در واقع به همان نان روح و زندگی میدهد.
هوش مصنوعی: هیزم سیاه، وقتی که با آتش تماس میگیرد، به شعله تبدیل میشود و تاریکی آن پس از روشن شدن، از بین میرود و همه جا پر از نور میشود.
هوش مصنوعی: وقتی که در نمکلان، خر مردهای افتاده، آن خر مردگی را کنار گذاشته و بیحرکت مانده است.
هوش مصنوعی: خُم (ظرف بزرگ) رنگی است که خدا بر آن نهاده و هر رنگی که در آن ریخته شود، رنگ خدا را به خود میگیرد. این به این معناست که وجود انسان نیز باید زیر تأثیر رنگ خدا و صفات او قرار گیرد تا به یک رنگ و یک کردار واحد تبدیل شود.
هوش مصنوعی: وقتی در آن خُم (که نماد روح و وجود است) میافتد و به وجد میآید، از شادی و شوق میگوید که من خُم هستم، اما نادانسته نگوید که به من دست نزنید.
هوش مصنوعی: بیان این است که وقتی کسی ادعا میکند «من همان حقیقت هستم» (منم خُم) و خود را مثل حقّ میداند، در واقع به رنگ آتش درآمده و خود را برتر از دیگران میبیند، در حالی که در واقع او تنها یک جنس آهنی است و حقیقت ندارد.
هوش مصنوعی: رنگ آهن تحت تأثیر رنگ آتش قرار میگیرد و به خاطر آن آتش، شعلهور شده و در واقع خاموش و بیصداست.
هوش مصنوعی: زمانی که آتش به رنگ سرخ در میآید و شبیه طلا میشود، در واقع خود میگوید که من آتش هستم، بی آنکه نیازی به سخن گفتن داشته باشد.
هوش مصنوعی: آتش که به رنگ و خصوصیاتش مشکوک شده، با صلابت میگوید که من آتش هستم، من آتش هستم.
هوش مصنوعی: من آتش هستم، اگر نسبت به من شک و تردید داری، آزمون کن و دستت را به من بزن تا حقیقت را بیابی.
هوش مصنوعی: من آتش عشق و شوق به تو هستم، اگر برایت مشخص نیست. فقط یک لحظه روی خود را به سمت من برگردان.
هوش مصنوعی: انسان از آنجا که از خدا نور دریافت میکند، مورد احترام فرشتگان (ملایک) قرار میگیرد و به مقام والایی میرسد زیرا او از بینش و انتخاب الهی بهرهمند است.
هوش مصنوعی: آدمی هم مسجود و شایسته احترام است که مانند فرشتگان از طغیان و نافرمانی دور باشد و در حقیقت شرافت او به پاکی و آزادگیاش بستگی دارد.
هوش مصنوعی: وقتی آتش و آهن در کنار هم هستند، باید سکوت اختیار کرد و لبها را از خندیدن به طرف مقابل منع کرد؛ یعنی در مواجهه با خطر و مشکلات نباید دست کم گرفت و باید جدی بود.
هوش مصنوعی: به دریا پا نگذار و سر خود را از حرفزدن در این مورد دور نگهدار. در کنار دریا، سکوت کن و از ادعا و گفتگوهای بیمورد دوری کن.
هوش مصنوعی: هرچند که تعداد افرادی مانند من که توانایی تحمل و مواجهه با دریا را داشته باشند، بسیار کم است، اما من به رغم این هم از غرق شدن در عمق دریا نمیترسم و صبر میکنم.
هوش مصنوعی: من جان و عقل خود را برای دریا فدای میکنم، زیرا بهای جان و عقل من این دریا را به من بخشیده است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که پای من میتواند حرکت کند، من هم در این مسیر پیش میروم. اما وقتی که پایم نماند، مانند پرندهای که میافتد، دیگر نمیتوانم ادامه دهم.
هوش مصنوعی: حضور بیادب به مراتب مطلوبتر از غیبت است، حتی اگر حلقه و جامعهای که در آن هستیم، نادرست و کژ باشد.
هوش مصنوعی: ای کسی که بدن و جانت آلوده است، قبل از اینکه به حوض پاک برسد، باید خود را از آلودگیها بشویی. تنها در این صورت است که میتوانی از حوض پاک بیرون بیایی.
هوش مصنوعی: آن شخصی که از حوض دور افتاده است، به سبب نبود پاکی در آن حوض، خود نیز از پاکی و بیخبری فاصله گرفته و آلوده شده است.
هوش مصنوعی: پاکی و طهارت این حوض بیانتها و فراوان است، اما در مقایسه با پاکی واقعی، مانند پاکی اجسام و چیزهای مادی، کمارزش و کمشمار به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: دل مانند حوضی است، اما در کمین و آمادهٔ حرکت به سوی دریا (معرفت و حقیقت) است و دارای راهی پنهان برای رسیدن به آنجا میباشد.
هوش مصنوعی: پاکی تو به اندازهای است که اگر کمک کند، به این ترتیب هیچگاه در کمبود و نقص قرار نخواهی گرفت. در غیر این صورت، کمبود و نقص به سراغت خواهد آمد.
هوش مصنوعی: آب به آلوده میگوید که چرا به من نزدیک میشوی، زیرا من از آلودگی تو بیزار و شرمندهام. آلوده هم میگوید که به خاطر آلودگیام از تو خجالت میکشم.
هوش مصنوعی: آب میگوید که شرم و حیای این فرد به خاطر وجود من است؛ اگر من بروم، این آلودگی چه زمانی از بین خواهد رفت؟
هوش مصنوعی: آب هر چیز آلودهای که پنهان شده باشد، اگر ظاهر نشود، شرم و حیا مانع از ایمان خواهد بود.
هوش مصنوعی: دل که در پیوند با بدن قرار دارد، از آن آلوده و کثیف میشود، اما بدن با آب حوض دلها، احیا و پاکیزه میگردد.
هوش مصنوعی: پسر، مراقب باش که دور پایهٔ حوض دل بگردی و از دور پایهٔ حوض تن دوری کنی، چون تن و دل هر کدام ویژگیهای خاص خود را دارند که باید به آنها توجه کرد.
هوش مصنوعی: تن مانند دریایی است که بر روی دریای دل متلاطم میشود و در این بین فاصلهای است که نه از بین میرود و نه خفه میشود.
هوش مصنوعی: اگر تو درست و حقیقتاً باشی، و اگر کج و نادرست باشی، پیش از آنکه به بدی افکار و رفتار دیگران تکیه کنی، اول به کم و کاستیهای خودت دقت کن.
هوش مصنوعی: اگر در میان پادشاهان خطری جان افراد را تهدید کند، آنها هرگز از آن خطر نمیهراسند و در کنار یکدیگر ایستادگی میکنند.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف شاه میپردازد و میگوید که او به اندازهای شیرین و خوشبوست که همچون شکر است و جان انسان به شیرینی او خوشتر از هر چیز دیگری است. به عبارتی، وجود و صفات شاه به قدری محبوب و دلنشین است که انسان آرزوی جانی شیرینتر را در پی او دارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که به من سرزنش میکنی، به سلامت خود دلمشغول نباش، ای کسی که در جستوجوی سلامت هستی، من را رها کن و برای خودت زندگی کن.
هوش مصنوعی: روح من مانند کورهای است که در آن آتش وجود دارد و این کوره فقط به این دلیل خوب است که خانهٔ آتش است.
هوش مصنوعی: عشق مانند کورهای است که باید دائماً در آن سوخت و سوز وجود داشته باشد. هر کسی که در این مسیر از عشق فاصله بگیرد، مانند کورهای است که دیگر هیچ حرارتی ندارد و مرده به حساب میآید.
هوش مصنوعی: وقتی که تو از حالت بیحالتیت به دنیای جدیدی منتقل شدی، مانند برگ درخت به زندگی ادامه میدهی و مرگ به معنای واقعی برای تو محو میشود.
هوش مصنوعی: وقتی که غم به تو شادی میبخشد، روح و جان تو مانند باغی پر از گل و سوسن و زیبایی میشود.
هوش مصنوعی: چیزی که دیگران از آن میترسند، برای تو امن و احساس امنیت به همراه دارد، مانند بطی که در دریا مقاوم است ولی مرغ که در خانه است، در برابر خطرات آسیبپذیر و ناامن است.
هوش مصنوعی: دوباره دیوانه شدم ای پزشک، و دوباره به عشق دچار شدم ای دوست.
هوش مصنوعی: حلقههای پیوند و تعلق به تو، هر کدام جنون و دیوانگی دیگری را به من میدهند. این نشاندهندهٔ این است که هر مرتبهای که به تو نزدیکتر میشوم، شوری و هیجان جدیدی در من ایجاد میشود.
هوش مصنوعی: هر حلقه از سلسله تو ویژگیها و فنون خاص خودش را دارد، بنابراین من هر لحظه دچار حالتی جدید و جنونی متفاوت میشوم.
هوش مصنوعی: دلیل این جنون و رفتار غیرعادی، مشابه گشتن با زنجیری است که بر گردن یک شخص است، و این شخص در واقع تحت تسلط مرگ (میر اجل) قرار دارد.
هوش مصنوعی: به قدری دیوانگی از من دور شده که حالا دیوانگان به من نصیحت میکنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.