تا ز گل نام و ز گلزار نشان خواهد بود
کار مرغان چمن آه و فغان خواهد بود
ناید از پرده برون، راز جهان است آن راز
که نهان بود و نهان است و نهان خواهد بود
رمضان میکده را بست در و مفتاحش
هم هلال شب عید رمضان خواهد بود
باده خور، غصهی جان و غم تن، چند خوری
عنقریب است که نه این و نه آن خواهد بود
هست چشم ترم آن چشمه که از خون جگر
تا قیامت ز جفای تو روان خواهد بود
دادهام تن به جفایت ولی از جور توام
چهقدر تاب و چه مقدار توان خواهد بود
باغبان! رنجه مکن، خاطر بلبل فرداست
که نه گلبن نه گل از جور خزان خواهد بود
کُشت پیرانه سر از جورم و تا روز جزا
در دلم حسرت آن تازه جوان خواهد بود
گفت آوردهایم از کین به سر مهر، منال
چون ننالم که همان است و همان خواهد بود
تا در آماجگه سینه دلم دارد جای
هدف ناوک آن سخت کمان خواهد بود
نه همین ذکر تو دارد به لب اکنون مشتاق
تا ابد نام تواش ورد زبان خواهد بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از نالهای سخن میگوید که پایانی ندارد و از رازی که هرگز آشکار نمیشود. شاعر در میانهٔ غزل به بسته بودن میخانه در رمضان و ناپایداری جان و تن اشاره میکند و به بادهنوشی و غنیمت شمردن فرصت فرا میخواند. سپس به شکایت از ستم معشوق جوان برمیگردد که او را در پیری از پا انداخته است، و با وعدهٔ ذکر همیشگی نام معشوق پایان مییابد.
هوش مصنوعی: تا وقتی که از گل نامی و از گلستان نشانی باقی باشد، کار پرندگان باغ ناله و فریاد خواهد بود. یعنی عاشق تا معشوق هست، از ناله دست نمیکشد.
هوش مصنوعی: راز جهان رازی است که هرگز از پرده بیرون نمیآید؛ پنهان بوده، اکنون هم پنهان است و همیشه پنهان خواهد ماند.
هوش مصنوعی: ماه رمضان درِ میخانه را بسته است و کلید آن هلال ماهِ شب عید فطر خواهد بود. یعنی با دیده شدن هلال پایان رمضان، میخانه دوباره باز میشود؛ هلال به شکل کلید تصور شده است.
هوش مصنوعی: شراب بنوش؛ تا کی غصهٔ جان و غم تن را میخوری؟ بهزودی نه این جان میماند و نه آن تن.
هوش مصنوعی: چشم گریانم چشمهای است که از ستم تو، خون جگر از آن تا روز قیامت جاری خواهد بود.
هوش مصنوعی: خود را به ستم تو سپردهام، اما در برابر ظلم تو چقدر تحمل و چه اندازه توان خواهم داشت؟
هوش مصنوعی: ای باغبان، دل بلبل را آزرده مکن؛ فردا از ستم پاییز نه بوتهٔ گلی میماند و نه گلی. یعنی این فرصت کوتاه است و نباید آن را با آزار تلخ کرد.
هوش مصنوعی: آن جوان تازهرو در روزگار پیری مرا با ستم خود کشت، و تا روز قیامت حسرت او در دلم خواهد ماند.
هوش مصنوعی: معشوق گفت از کینه دست کشیدهام و به مهربانی روی آوردهام، پس ناله نکن. چگونه ننالم، وقتی رفتارش همان است که بود و همان خواهد ماند؟
هوش مصنوعی: تا وقتی دلم در سینه، که مانند نشانهگاه تیر است، جای دارد، آماج تیرهای آن معشوقِ سختکمان خواهد بود.
هوش مصنوعی: مشتاق تنها اکنون نیست که یاد تو را بر لب دارد؛ نام تو تا ابد ذکر همیشگی زبان او خواهد بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا مدار فلک و دور جهان خواهد بود
دل من طالب وصل تو به جان خواهد بود
بر من خسته نظر گر فکنی از سر لطف
اثر همت صاحب نظران خواهد بود
دیده تا بر قد آن سرو روان بگشایم
[...]
تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود
سرِ ما خاکِ رَهِ پیرِ مُغان خواهد بود
حلقهٔ پیرِ مغان از ازلم در گوش است
بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود
بر سرِ تربتِ ما چون گذری همّت خواه
[...]
تا جهاندار، جهاندار جهان خواهد بود
دل ما عاشق آن سرو روان خواهد بود
ما درین دیر مغان بهر نیاز آمده ایم
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
«من ر آنی » و « رألحق » چه سخن می گوید؟
[...]
تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
تا ز قطنی و قدک نام و نشان خواهد بود
تنم از شوق شمط جامه دران خواهد بود
بر زمینی که درو صندلی رخت نهند
[...]
خاک ره خواست سرم یار و چنان خواهد بود
هرچه او بر سر ما خواست همان خواهد بود
جان من رفتی و چون صورت بیجان برهت
چشم من تا بقیامت نگران خواهد بود
میروی سرو من از دیده و جانی که مراست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.